All Chapters of เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

“พูดอะไร ฉันไม่ใช่นายนะ”“ฉันทำไม?” จะมายืนทะเลาะกันในร้านกิ๊บจริงเหรอเนี่ย แม่ค้าคือมองหน้าเราสองคนสลับกันไปมาจนฉันต้องคว้าข้อมือคิวให้เดินตามออกมายืนเถียงกันตรงราวกั้นหน้าร้านแทน“ทีตัวเองไปกระหนุงกระหนิงกับน้องสาวเพื่อนล่ะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องเพื่อน คงคิดว่าเป็นเมียใหม่นาย”“เนยไม่เคยแสดงออกว่าอยากทำตัวเป็นเจ้าของฉันนะหนาว และฉันก็ไม่เคยทำตัวกระหนุงกระหนิงกับใคร นอกจากเธอ เค๊!”“เหรอ” ฉันลากเสียงยาวพลางเบ้ปากใส่คิว “แล้วเพื่อนฉันไปทำตัวแบบนั้นหรือไง?”“ใช่”“ตรงไหนก่อน อย่ามาใส่ร้ายเซฟมั่วๆ ได้ปะ”“ไม่ได้มั่ว ฉันมองออก”“ทีงี้มองออกเนอะ ทีเรื่องตัวเองกลับมองไม่ออก ตาบอดชัดๆ” ฉันกอดอกพลางเสมองไปทางอื่นไม่อยากมองหน้าคิวตรงๆ พอเผชิญหน้ากันมันก็อดไม่ได้ไงที่จะไม่แซะเขาเรื่องยัยผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นที่จ้องจะแย่งผัวชาวบ้าน ตั้งแต่รู้ว่าเขามีเมีย พอเลิกปุ๊บก็พร้อมกระโจนเข้าใส่“เธอล่ะมองไม่ออกหรือไง ดีแต่ว่าฉันโง่ ตัวเองก็โง่มองเพื่อนตัวเองไม่ออก”“เซฟคบกับฉันมานานสามปี ถ้าหมอนั่นจะคิดอะไรคงบอกฉันไปนานแล้วปะ”“ก็เพราะว่ามันกลัวจะเสียเพื่อนไง มันเลยไม่บอกเธอ อย่าโง่ให้มากได้ปะหนาว”“บอกตัว

มาชงมาชมว่าน่ารักบ้าบอคอแตกอะไรกันวะ! ฉันป่วยและรู้สึกไม่ดีหรอกนะ ถึงได้ปล่อยให้คิวมันแซวอะไรก็ได้ตามใจชอบ เกิดใช้เสียงเถียงกันไปมาบอกเลยว่าคอฉันพังอย่างแน่นอน สุดท้ายโจ๊กหม้อดินที่ไม่ได้กินมานานและคิวมันคงไปต่อคิวซื้อให้ฉันเพราะเจ้านี้ดังมากๆ ก็หมดเกลี้ยง ฉันพาตัวเองมานั่งที่โซฟาจิบชาอู่หลงและกินยาภูมิแพ้ หยิบทิชชูเช็ดน้ำมูกไปด้วยมืออีกข้างก็กำถุงร้อนเพราะเวลาหนาวมือฉันจะเย็นเฉียบมาก ดีนะที่เป็นวันหยุดไม่ต้องไปมหาลัย ไม่งั้นคงต้องหยุดเรียนเสียการเรียนไปอีกน่ะสิ“ทำอะไรอะ?” คิวออกจากห้องนอนฉันมาพร้อมกับกะมะลังสีน้ำตาลเข้ม เขาไม่พูดอะไรแต่วางมันตรงเท้าฉันและร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถึงข้อศอก “คิว”“เฉยๆ จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นไง”“เดี๋ยวทำเอง”“รู้ว่าทำได้ เดี๋ยวทำให้ไง” เงยหน้ามองฉันอย่างไม่สบอารมณ์ สุดท้ายคิวก็คว้าข้อเท้าฉันทั้งสองข้างแช่น้ำอุ่นที่มีกลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหยลาเวนเดอร์ กลิ่นที่ฉันโคตรจะชอบสุดๆ “อุ่นพอดีปะ”“อือ”“บอกให้ใส่กางเกงขายาว มานั่งถ่างหอยให้ผัวเห็นอยู่ได้นะ”“แล้วใครใช้ให้นายมานั่งมองเล่า! แค่กๆ”“จะตะโกนทำซากอะไรวะ”“นายกวนตีนก่อนนะ

ถอนหายใจออกมายกมือสางเส้นผมขึ้นอย่างลวกๆ จะดึงมือตัวเองกลับ คิวก็ไม่ยอมปล่อยแถมเด็กเวรนี่ชอบนอนหลับลึกด้วยนะ พอเห็นแบบนี้สิ่งที่ฉันทำได้คือการวางมือลงบนศีรษะของคิวและลูบเบาๆ“ถ้าไม่เลิกกัน นายจะเห็นค่าในตัวฉันไหม คิว”“อือ~” เห็นศีรษะของคิวขยับ ฉันก็รีบทิ้งตัวลงนอนแกล้งหลับตายังไม่ตื่น แต่ก็สัมผัสได้นะว่าคิวมันลุกขึ้นมาจริงๆ มือหนาทาบทับลงบนหน้าผากฉัน ตามแก้มและมาหยุดที่ลำคอ “ตัวไม่ร้อนแล้ว”คิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นหลับ จึงลืมตาขึ้นมองคิวที่ยกมือเสยเส้นผมขึ้นและปิดปากตัวเองที่กำลังหาว พอเห็นฉันนอนจ้องเขาตาเขม็งก็สะดุ้งตกใจ“โหย! ตกใจหมด”“ขวัญอ่อนไปได้นะ” ฉันลุกขึ้นนั่งและมองค้อนคิว “โผล่หน้ามาทำซากอะไร?”“ให้มันอยู่เฝ้าทำไมยันเช้ามืดวะหนาว”“พี่ธันอยากดูแล ฉันจะให้เขาดูแลแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”“ก็ฉันเป็นผะ...”“ห้ามพูดว่าเป็นผัวฉันด้วย เพราะเราเลิกกันแล้ว” ชี้หน้าคิวที่กำลังจะหลุดปากคำว่าผัวออกมา “มาดูแลฉันในฐานะอะไรก่อนวะ”“ถามมันดีกว่าปะว่ามันน่ะดูแลเธอในฐานะเหี้ยอะไร!” คิวขึ้นเสียงใส่ฉัน จากที่ห้องพักฟื้นเงียบสงบเหรอตอนนี้ระเบิดกำลังจะลงเร็วๆ นี้ล่ะ“พี่ชายข้างห้องไง

“นายคิดได้ไงว่าฉันชอบ” แสยะยิ้มมุมปาก “หลงตัวเองหนักมากเลยนะเน”“...”“ถึงคิวมันจะโง่ ดูติ๊งต๊องไปบ้าง คิวก็ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกเกลียดเท่ากับเกลียดนายเลยเน” แม้ว่าคิวจะทำให้ฉันโกรธความรักมากแค่ไหน ที่ทำให้หัวใจของฉันเจ็บแบบนี้ แต่สุดท้ายฉันก็เกลียดความรักไม่ลงจริงๆ เกลียดคิวไม่ลง เพราะรักสำหรับฉันมันก็คือคิว คิวเปรียบเสมือนรักของฉันและฉันเกลียดเขาไม่ลงหรอก แม้จะโกรธกับการกระทำหรือความโง่เขลาของมันก็ตาม แต่ฉันก็เลือกที่จะเดินออกมาแทนที่จะอยู่ในชีวิตของคิวต่อไป “นายมันเป็นผู้ชายน่ารังเกียจ”“ฉันผิดเหรอที่เป็นอีกหนึ่งต้นเหตุให้เธอกับไอ้คิวเลิกกัน คิดสิ” พูดพลางเอานิ้วชี้จิ้มตำแหน่งขมับตัวเอง “เพราะตัวมันเองนี่นา ใจดีผิดที่ผิดเวลาเอง ส่วนฉันก็แค่ทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดีให้กับน้องสาว ก็ในเมื่อน้องฉันอยากได้ไอ้คิว ส่วนฉันก็...”ปัง!“หนาว” เนรีบขยับออกห่างทันทีเมื่อมีใครบางคนพังประตูเข้ามา และจะเป็นใครไม่ได้หากไม่ใช่เซฟ เพื่อนของฉันแทบจะไม่ได้สนใจเลยว่าใครยืนอยู่ตรงนี้ เขาถลามากดมือลงบนบ่าพลางใช้สายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า กระทั่งมือหนาประคองแก้มของฉันเอาไว้พลิกไปมาจนตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า

Rock Bar 22.20 น.เลิกคลาสตอนเย็นผมก็มานั่งดื่มที่บาร์ลับ ไอ้โปรดไปคุยกับเฮียศิลาเรื่องจะจัดงานวันเกิดให้ผมแถมยังชวนเพื่อนในกลุ่มแชทมาเยอะมากๆ เอาจริงผมไม่ได้ตื่นเต้นกับเทศกาลอะไรทั้งนั้นแม้กระทั่งวันเกิด มันจะดีกว่านี้ไงหากวันเกิดของผมมีลมหนาวอยู่ด้วยกัน ระหว่างที่นั่งไขว่ห้างมองแก้ววิสกี้ในมือ สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงโต๊ะตรงข้ามโบกไม้โบกมือให้ หลุบสายตามองแก้ววิสกี้ตามเดิม“นั่งด้วยคนได้ไหมคะ?”“มีเมียแล้วครับ”“!”“ครับ มีเมียแล้ว” ตอบกลับทันทีโดยไม่ได้มองหรอกนะว่าใคร “เมียดุเหมือนหมาด้วยครับ”“อะ อ๋อค่ะ”ผมไม่ได้สนใจหรอกนะว่าผู้หญิงที่เข้ามาทักจะรู้สึกยังไง ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์อยากจะเสวนากับใครทั้งนั้น ยิ่งคนที่เข้าหาเพราะหวังในตัวของผมด้วยแล้ว ยิ่งไม่ได้ ผมหวงตัวกับผู้หญิงทุกคนยกเว้นแค่กับลมหนาว ไอ้นิสัยเฟรนลี่น่ะก็แค่คุยกับรุ่นพี่ รุ่นน้องที่รู้จักเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย โอเคมันอาจจะทำให้ลมหนาวคิดมาก แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดขนาดถึงต้องบอกเลิกกันไหมวะ แค่คิดไปถึงเรื่องนี้ผมก็แอบเครียดเหมือนกันนะเนี่ย เฮียศิลารู้ที่ไหนกันล่ะว่าผมถูกลมหนาวบอกเลิก มีหวังถ้ารู้คงคาดคั้นผมไม่ก็บีบคอห