All Chapters of The Billionaire’s Runaway Nanny: Chapter 11 - Chapter 20

Kinabukasan, nagising akong masakit ang buong katawan. Grabe. Pakiramdam ko ay binugbog ang buong katawan ko sa sakit. Tatlong beses nagising si Ethan para dumede, at no’ng huli ay hindi na siya nagpatulog. Tuwang-tuwa pa siya kapag bumabagsak na ang ulo ko sa sobrang antok. Dahil mahimbing na ang tulog niya ngayon at wala na rin ang antok ko, naisipan ko na lang tawagan si Ria. Sigurado akong nag-aalala na siya sa’kin dahil ilang araw na ‘kong walang update sa kanya. Kahapon, naisingit ko pa ang pagbili ng SIM card. Alam kong malabong tawagan ako ni mama pero hindi ko pa rin maiwasang matakot na mahanap ni Tito Peter at pagbantaan ulit kaya bumili na 'ko ng bago at itinapon ang luma. Kilala ko ang lalaking 'yon. Malupit, mayabang, at sobrang taas ng tingin sa sarili.Sigurado akong nag-iwan ng peklat sa mukha niya ang mainit na sabaw na ibinuhos ko sa kanya. At dahil kilala ko siya, hindi niya hahayaang hindi makaganti sa akin.Hindi rin siya nagsumbong kay Mama. Alam kong hinihi

Tahimik akong nakaupo sa kama, napapaisip sa sitwasyon na pinasok ko. Nang umalis ako sa bahay, tinatak ko na sa isip ko na mag-isa na lang ako. Hindi ko lubos maisip na nakatira ako ngayon sa bahay ng isang taong hindi ko kilala, malayo sa siyudad, at nag-aalaga ng isang sanggol na hindi ko kilala kung sino ang ina. Wala na rin akong aasahang sweldo, at ang tingin pa sa’kin ng amo ko ay sinungaling. Sa kagustuhan ko man ang manatili para kay Ethan, pakiramdam ko’y madadamay lang din siya sa mga gulo na madadala ko sa buhay nila. Tumayo ako’t nagsimula sa pag-iimpake ng aking mga gamit. Tutal, pinapaalis na rin naman ako ng daddy niya. Ako lang ang nagpumilit na mag-stay dito para sa anak niya. Kung ang pagpilit ko sa sarili ko rito ay ikapapahamak ni Ethan, ‘wag na lang. Habang nag-iimpake ako ng mga gamit ay hindi ko maiwasan na tapunan ng tingin si Ethan. Pinawi ko ang aking mga luha at lumapit sa kanya. Hinalikan ko siya sa kanyang noo at hinawakan ang kanyang mga kamay. “Sor

”Sandali… anong ibig mong sabihin?” Bakas sa mukha ni Chase na wala siyang alam tungkol sa sinasabi ko. Halatang hindi sinabi sa kanya ni Enzo ang tungkol sa huli naming pag-uusap. Kung alam niya lang kung anong masasakit na salita ang natanggap ko mula sa kaibigan niya…“Menor de edad pa lang ako. Hindi matanggap ni Enzo ang pagsisinungaling ko kaya tinanggal niya ako sa trabaho.” “Ilang buwan na lang bago ka mag-eighteen?” “Dalawang buwan na lang,” Sagot ko sa kanya. “Pero hindi naman ‘yun ‘yung point.”“Then what’s the problem?” “Kahit nasa legal age na ‘ko, hindi pa rin ako pwedeng manatili rito.” Ayokong mandamay ng mga inosenteng tao dahil sigurado akong kapag nanatili ako sa kanila at inayos ni Enzo ang employment papers ko, mahahanap at mahahanap ako ni Tito Peter. Kapag nahanap niya ako, sisirain niya ang buhay ko o baka mas malala pa ang gawin niya sa akin. “Aya…” Tinapunan ko ng tingin si Chase. Bakas sa kanyang mukha na maraming tanong ang naiwan sa kanya dahil sa sa

Pakiramdam ko ay nasasakal ako dahil sa bigat ng atmosphere dito sa kusina. Ayos naman kanina pero nang dumating si Enzo, bumigat na ‘yung pakiramdam. “Lulutuin na lang po ‘yung pork roast, Sir.” Sagot ni Mia. “This shouldn’t even be an issue. Dapat nakahanda na ang pagkain bago pa ako bumaba. Alam n’yo namang ayokong nale-late sa trabaho.” Ang sungit-sungit niya talaga. Hindi man lang magawang kausapin nang maayos ang mga kasambahay at tagaluto niya. Kung anong ikinagwapo niya, ‘yun naman ang ikinasama ng ugali niya. “Ikaw.” Natigilan ako nang tapunan niya ako ng tingin. “Kamusta na ang bata?” Dagdag niya. Wala man lang kaemo-emosyon ‘tong tao na ‘to. Parang nagtanong lang ng sales sa business niya. Pwede naman niyang buhatin o silipin man lang. Hindi talaga ako makapaniwala sa taong ‘to. Alam naman niyang nasa recovery phase pa lang si Ethan, hindi man lang niya mabigyan ng pansin. Parang wala siyang pakialam—maagang umaalis ng bahay tapos kung makapagtanong parang

Hindi ko gustong pumasok na pugto ang mga mata ko kaya’t naglakad-lakad na muna kami ni Ethan. Tinitiis ko na lang din ang kumakalam kong tiyan dahil kakain lang ako kapag umalis na si Enzo sa kusina. Tinapunan ko ng tingin si Ethan at napansin kong medyo pinapawisan na siya kaya’t wala akong choice kundi pumasok na. Naglakad kami pabalik pero bago pa kami makarating ay biglang tumunog ang telepono ko. Unknown number ‘yung tumatawag, hindi naka-save sa akin. Isa lang naman ang may alam ng number ko at si Ria lang ‘yun. “Hello, sino ‘to?” Sagot ko. “Hahanapin kita. Wawasakin ko ang mukha mo pero bago ‘yon, kailangan muna kitang mapakinabangan.” Pinatay niya ang tawag. Nanlamig ang buo kong katawan. Kilala ko ang boses na iyon. Hinding-hindi ko makakalimutan ang nakakadiring boses ng Tito Peter. Pakiramdam ko ay tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nakaramdam ako ng hilo at halos muntik pa kaming matumba ni Ethan. Nangyayari na ang ikinakatakot ko, hinahanap na niya ako. Paano niya n