บทที่ 5 การทดสอบ

มู่หรงเคออวี่เน้นย้ำปลายลิ้นนาบเลียลงบนกลีบดอกไม้หวานฉ่ำอย่างหนักหน่วง จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วมือเรียวยาวแทรกแยงเข้าไปในช่องทางที่ชุ่มฉ่ำของนางอย่างรวดเร็ว

“ซี้ดดดด... ท่านอ๋องเจ้าขา... อา... ข้าเสียวเหลือเกิน อา... ดียิ่งนักเพคะ”

“ร่องรักของเจ้าตอดรัดนิ้วข้าเก่งยิ่งนัก ดูสิ... เม็ดสวาทของเจ้าก็บวมเป่งสั่นระริกไม่หยุด ยิ่งยามที่ข้าใช้ฟันขบขยี้เบา ๆ เช่นนี้ เจ้าก็ยิ่งตอบสนองได้น่ารัก อา... ดึงดูดและดูดรัดนิ้วข้าจนแทบขยับไม่ได้แล้ว”

“ท่านอ๋อง... อื้อ... ท่านดูดเม็ดเสียวแรงยิ่งนัก ข้า... ซี้ดดด ท่านอ๋องเพคะ เสียวสะท้านไปทั้งตัวแล้ว”

เซียวหนานส่งเสียงร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา พร้อมกับแอ่นสะโพกงอนงามขึ้น ส่งผลให้เม็ดเสียวสีแดงสดเด้งสู้สัมผัสถูกนิ้วของเขามากยิ่งขึ้น มู่หรงเคออวี่ขยับนิ้วเข้าออกพร้อมกับใช้นิ้วหัวแม่มือบี้ขยี้ลงบนจุดอ่อนไหวอย่างแรง

“อา... ท่านอ๋อง... บี้เม็ดสวาทของหม่อมฉันแรงเช่นนี้ หม่อมฉัน... เสียวจนจะทนไม่ไหวแล้วเพคะ... ซี้ดดด”

มู่หรงเคออวี่พึงพอใจกับปฏิกิริยานั้นอย่างมาก เขาอมดูดเม็ดเสียวของนางแรงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับดันนิ้วเข้าไปด้านในซอยขยับเข้าออกในร่องรักหวานถี่กระชั้น

“อา... ซี้ดดดด... อื้อออ”

เขาอมดูดเม็ดเสียวแรงขึ้นและซอยนิ้วหนักหน่วง แต่ทว่าก่อนที่นางจะได้ปลดปล่อยความเสียวซ่านคามือของเขา มู่หรงเคออวี่กลับพลันถอดดึงนิ้วและถอนริมฝีปากออกเสียดื้อ ๆ คล้ายตั้งใจจะแกล้งให้นางคั่งค้าง

เซียวหนานหอบหายใจกระแทกกระทั้นแรง มองเขาด้วยดวงตาสายตาหวานฉ่ำหยาดเยิ้ม ทั้งยังกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างแสนเสียดาย

“ท่านอ๋องเพคะ... ทรงจะหยุดเพียงเท่านี้หรือเพคะ”

“ทำไมหรือ... เจ้าอยากจะสุขสมเสร็จสมแล้วหรืออย่างไร ฮ่า ๆ ๆ เจ้าช่างถูกใจข้ายิ่งนัก ข้าต้องการสตรีที่ตอบสนองได้ถึงใจเช่นเจ้า!”

เซียวหนานเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน

“ท่านอ๋อง... เพียงแค่ข้าน้อยได้เห็นหน้าท่าน ข้าก็รู้สึกถูกชะตาราวกับว่าเคยรู้จักกันมาเนิ่นนานแล้ว ปกติข้าน้อยไม่เคยรู้สึกโหยหาเช่นนี้กับผู้ใดมาก่อน ท่านอ๋อง... ข้าน้อยขอเอ่ยความจริงตามตรง บัดนี้ข้าน้อยรู้สึกต้องการและรวดรวดทรมานเหลือเกินแล้ว ท่านอ๋องลองทอดพระเนตรดูหัวนมของข้าน้อยสิเพคะ... มันตั้งแข็งเกร็งเพียงนี้แล้ว และน้ำหวานของข้าก็ไหลหยาดเยิ้มเพียงนี้แล้ว...”

หญิงสาวชูมือทั้งสองข้างขึ้นบีบบี้เต้านมและยอดอกของตนเอง พร้อมกับร่อนเอวส่ายสะโพกยั่วเย้าเรียกร้องให้ชายหนุ่มเห็นใจ

“ท่านอ๋องเพคะ... ให้เซียวหนานได้อยู่ปรนนิบัติรับใช้ท่านนะเพคะ”

ทั้งน้ำเสียงอ่อนหวานปานน้ำผึ้งและภาพอันตระการตาที่เซียวหนานนอนอ้าขากว้าง คลึงยอดอกตนเองเช่นนี้ ยิ่งเพิ่มพูนไฟราคะของมู่หรงเคออวี่ให้ลุกโชนอย่างรุนแรงจนเขาแทบอดใจไว้ไม่ไหว

“จะแตกความสุขแล้วหรือ... ฮ่า ๆ ๆ สตรีร่านร้อนเช่นเจ้า... อืม... คุณสมบัติเช่นนี้ถือว่าสอบผ่านแล้ว!”

เขาดันนิ้วกลับเข้าไปในช่องทางหวานอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มบี้ขยี้ที่จุดเสียวเบา ๆ ก่อนจะชักดึงนิ้วออกอย่างรวดเร็วอีกรอบ เพื่อทรมานให้นางคั่งค้างทรมานใจเล่น

“ต่อไป... ยามที่เจ้าอยู่คนเดียว จงคิดถึงข้า คิดถึงปลายลิ้นของข้า คิดถึงนิ้วมือของข้า... และคิดถึงแท่งหยกของข้า...”

ในยามที่เอ่ยถึงแท่งหยก มู่หรงเคออวี่ก็นำมือของนางมาวางลงและให้ลูบสัมผัสแท่งเนื้อลำใหญ่ที่แข็งขึงตั้งชี้หน้านางผ่านกางเกงเนื้อบางเบา

เพียงแค่ได้แตะต้อง สัมผัสถึงความใหญ่โตและอุ่นร้อนของมัน ก็ทำเอาเซียวหนานตกตะลึงพรึงเพริดในใจ

“เป็นอย่างไรเล่า... ตกตะลึงหรือ ไม่เคยเจอขนาดนี้ใช่หรือไม่ เจ้าชอบของใหญ่โตเช่นนี้หรือไม่”

นางรีบพยักหน้ารับคำอย่างแคล่วคล่อง

“ชอบเพคะ... ไม่ว่าสิ่งใดที่เป็นของท่านอ๋อง หม่อมฉันล้วนพึงชอบทั้งสิ้น”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สตรีนางนี้ช่างร่านร้อนตรงใจยิ่งนัก ดี! ผู้หญิงร่านร้อนย่อมเหมาะกับคนเจ้าสำราญเช่นข้า!”

ในเวลานั้นเอง เสียงของลี่หมัวมัวก็ดังขัดจังหวะขึ้นจากอีกฝั่งของฉากกั้น

“ท่านอ๋องเพคะ... สตรีอีกนางหนึ่งยังคงรอให้ท่านอ๋องไปตรวจตราอยู่นะเพคะ”

มู่หรงเคออวี่ส่งเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ เขาแนบริมฝีปากตวัดลิ้นเลียเนินเพศชุ่มฉ่ำของเซียวหนานเป็นครั้งสุดท้ายอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะเอ่ยสั่งขึ้นว่า

“จริงสิ ข้ายังเหลืออีกคนที่ต้องไปสำรวจ... ส่วนนางผู้นี้นับว่าสอบผ่านแล้ว ลี่หมัวมัว พานางไปพักผ่อนเถิด”

“เพคะท่านอ๋อง”