All Chapters of Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาวหลุดปากถามออกไปในที่สุด เมนูทุกอย่างที่เขาสั่งเมื่อครู่ คือของโปรดของเธอทั้งหมด แถมเขายังจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆได้อย่างแม่นยำ ว่าเธอไม่ชอบกินเห็ด ไม่ชอบกินหอมใหญ่ และชอบกินน้ำแตงโมปั่นแบบไม่หวานเลยฟินนิกซ์มองสบตาเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "ทำไมพี่จะจำไม่ได้ล่ะ อะไรที่เป็นเรื่องของตอง พี่ไม่เคยลืมหรอกนะ ทั้งของที่ชอบ ของที่ไม่ชอบ หรือแม้แต่... เรื่องของเรา"ประโยคสุดท้ายของเขาทำเอาใบตองถึงกับชาวาบไปทั้งหัวใจ กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาคล้ายจะเริ่มละลายลงอย่างช้าๆ เธอรีบหลบสายตาเขา แสร้งทำเป็นหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาจิบเพื่อซ่อนความหวั่นไหว"รู้ดีจังเลยนะคะ"เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเย็นชาที่สุด "แต่พี่คงลืมไปว่าเวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน ตองอาจจะไม่ได้ชอบกินของพวกนี้แล้วก็ได้ พี่สั่งมาแบบนี้ ถามตองสักคำหรือยังว่าอยากกินไหม""ถ้าตองไม่ได้ชอบกินของพวกนี้แล้ว" ฟินนิกซ์เท้าคางกับโต๊ะ มองหน้าเธอนิ่ง "งั้นตองช่วยบอกพี่หน่อยสิ ว่าตอนนี้ตองชอบอะไร พี่จะได้จำเอาไว้ใหม่ แล้วสั่งให้ใหม่หมดเลยทั้งโต๊ะ"คำพูดที่เต็มไปด้วยความเอาใจใส่และยอมลงให้ทุกอย่าง ทำเอาใบตองถึงกั

"ปล่อยนะพี่ฟินน์! ปล่อยตองเดี๋ยวนี้! คนมองกันหมดแล้วเห็นไหม!"ใบตองโวยวายเสียงลั่นพลางพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมของผู้ชายอารมณ์ร้าย ทว่าฟินนิกซ์ไม่สนใจสายตาของใครทั้งนั้น เขายังคงกึ่งจูงกึ่งลากเธอออกจากร้านอาหาร ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและแววตาที่วาวโรจน์ไปด้วยไฟหึงหวง"ก็ให้เขามองไปสิ จะได้รู้กันไปเลยว่าผัวเมียเขากำลังจะเคลียร์ปัญหาครอบครัว" ฟินนิกซ์ตะคอกกลับเสียงกร้าว ไม่ยอมผ่อนแรงที่บีบข้อมือเธอเลยแม้แต่น้อย"พี่ฟินนิกซ์! หยุดพูดจาบ้าๆแบบนี้นะ ตองไม่ใช่เมียพี่! และตองก็ไม่มีอะไรจะเคลียร์กับพี่ด้วย!" หญิงสาวออกแรงขืนตัวเอาไว้สุดฤทธิ์ สองเท้าพยายามหยุดเดิน แต่ก็สู้แรงมหาศาลของอดีตพี่ว๊ากวิศวะไม่ได้เลย"ไม่มีอะไรจะเคลียร์งั้นเหรอ?" ชายหนุ่มหยุดเดินกะทันหัน เขาหันขวับกลับมามองหน้าเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง "เมื่อกี้ตองเพิ่งบอกว่าพี่ไม่มีสิทธิ์ในตัวตองไม่ใช่หรือไง แล้วไอ้พวกหน้าหม้อนั่นมันมีสิทธิ์อะไรถึงกล้ามาเดินขอเบอร์ขอไลน์ตองถึงโต๊ะ""ก็ตองบอกแล้วไงว่าตองปฏิเสธไปแล้ว! ตองไม่ได้ให้!" ใบตองเถียงกลับคอเป็นเอ็น ความอดทนของเ

"ตองไม่ได้รักพี่แล้ว!" ใบตองเถียงหน้าดำหน้าแดง พยายามเช็ดปากตัวเองจนบวมเจ่อไปหมด "หยุดพูดจาเข้าข้างตัวเองสักที ต่อให้พี่จะบังคับจูบตองอีกร้อยครั้ง ตองก็ไม่มีวันกลับไปโง่รักคนขี้ขลาดแบบพี่อีกแล้ว!" คำว่าขี้ขลาดทำเอาฟินนิกซ์ชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง ไม่ให้เผลอทำรุนแรงกับเธอไปมากกว่านี้ เขาทำพลาดมามากพอแล้ว และเขาจะไม่ยอมทำพลาดอีก "ถ้าตองบอกว่าพี่ขี้ขลาด งั้นตั้งแต่วันนี้ไป พี่จะหน้าด้านให้ตองดู" ชายหนุ่มดันประตูรถให้เปิดกว้างขึ้น ก่อนจะก้มลงไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดทับร่างเล็กที่กำลังนั่งกระฟัดกระเฟียดอยู่อย่างรวดเร็ว "พี่จะทำอะไร ตองไม่กลับกับพี่นะ ตองจะนั่งแท็กซี่กลับเอง" ใบตองโวยวาย พยายามจะปลดเข็มขัดนิรภัยออก "นั่งเฉยๆ ถ้าไม่อยากโดนจูบโชว์คนทั้งลานจอดรถอีกรอบ" ฟินนิกซ์กดเสียงต่ำขู่ ทำเอาคนตัวเล็กชะงักมือทันที หญิงสาวได้แต่ตวัดสายตาขวางๆใส่เขาอย่างแค้นเคือง ฟินนิกซ์จัดการปิดประตูรถดังปัง แล้วเดินอ้อมกลับไปขึ้นฝั่งคนขับ เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคู่ใจพุ่งทะยานออกไปจาก

ฟินนิกซ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างลวกๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดัน ค่อยๆอ่อนลงจนเหลือเพียงความสับสนและร่องรอยของความรู้สึกผิดที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิดเขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความคิดและเรียบเรียงความทรงจำในอดีตที่เขาฝังมันไว้ลึกที่สุด ก่อนจะตัดสินใจเปิดปากเล่าความจริงให้เพื่อนสนิททั้งสามคนฟัง"กูไม่ได้เพิ่งมาจีบ กูรู้จักใบตองมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว""มัธยม?" วศินทวนคำคิ้วขมวด "เดี๋ยวๆ มึงย้ายมาเรียนมัธยมปลายที่กรุงเทพตอน ม.5 ไม่ใช่เหรอวะ แล้วก่อนหน้านั้นมึงก็เรียนอยู่ต่างจังหวัด อย่าบอกนะว่าน้องใบตองคือเพื่อนสมัยเด็กของมึง?""ไม่ใช่แค่เพื่อน" ฟินนิกซ์สบตาเพื่อนทีละคน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน "เราคบกัน...ตองเป็นแฟนกู"คำตอบนั้นทำเอาเพื่อนทั้งสามคนถึงกับพูดไม่ออก ปืนที่พอจะเดาเค้าลางได้บ้างแล้วยังอดอึ้งไม่ได้ ส่วนศิลากับวศินนั้นแทบจะลงไปนั่งกองกับพื้นเพราะช็อกหนักกว่าเดิมฟินนิกซ์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลข้างโต๊ะทำงาน แววตาของเขาทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย คล้ายกำลังย้อนกลับไปในวันวาน"ตอนนั้นกูกับตองเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน ตอง

"แกๆ แอน ตอง พวกแกดูผู้ชายคนนั้นดิ โคตรหล่อเลยว่ะ พี่ว๊ากคณะวิศวะป่ะเนี่ย มายืนทำหน้าหล่ออะไรใต้ตึกคณะเราวะ"เสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้นของสา เพื่อนสนิทในกลุ่มดังขึ้น พร้อมกับแรงสะกิดยิกๆที่แขน ทำให้ใบตองและแอนต้องละสายตาจากชีทเรียนในมือแล้วหันไปมองตามทิศทางที่เพื่อนชี้"ไหนๆ เชี่ยยย หล่อจริง งานดีมากแก แต่ออร่าความดุแผ่กระจายจนหนาวไปหมดแล้วเนี่ย เอ๊ะ แต่ในมือพี่แกถือกล่องเค้กสีชมพูมุ้งมิ้งด้วยนะเว่ย มารอแฟนป่าววะ น่าอิจฉาชะมัด!" แอนสมทบขึ้นอีกคนด้วยดวงตาเป็นประกายใบตองที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกเรียนพร้อมเพื่อนสนิททั้งสองคน ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดๆว่าผู้ชายโคตรหล่อที่เพื่อนของเธอกำลังหวีดอยู่นั้นคือใครร่างสูงยืนพิงรถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณใต้ตึกคณะดุริยางคศิลป์ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหญิงหลายคนที่ลอบมองมาด้วยความสนใจ แต่สิ่งที่ขัดกับลุคพี่ว๊ากสายโหดของเขามากที่สุด ก็คือกล่องเค้กผูกโบว์สีชมพูหวานแหววที่ถืออยู่ในมือแกร่งนั่นแหละ"พี่ฟินนิกซ์" ใบตองพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว หัวใ