All Chapters of Return to Gear กฏของวิศวะคือไม่ยอมเป็นแฟนเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

"เฮ่อ อาจารย์เรียกคุยเรื่องตารางซ้อมกับเพลงที่จะใช้เปิดตัววงซะยาวเลย ตองหิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ยพี่น้ำ"เสียงหวานใสของใบตองบ่นอุบอิบพลางยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ ขณะที่เดินกึ่งวิ่งตามรุ่นพี่ในวงอัลตร้าเข้ามายังบริเวณโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้หลังจากเลิกคลาสเช้า เธอถูกอาจารย์ที่ปรึกษาวงเรียกตัวไปคุยเรื่องคอนเซปต์งานรับน้องที่กำลังจะมาถึง กว่าจะคุยเสร็จก็กินเวลาพักเที่ยงไปเกือบครึ่ง ด้วยความที่คณะดุริยางคศิลป์อยู่ไม่ไกลจากคณะวิศวกรรมศาสตร์มากนัก ปืนหัวหน้าวงเลยเสนอให้ทุกคนมากินข้าวที่นี่ เพราะร้านอาหารเยอะและมีโต๊ะกว้างพอสำหรับสมาชิกทั้งวงแต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในอาณาเขตของเด็กช็อปสีเลือดหมู ใบตองก็เริ่มรู้สึกประหม่า โรงอาหารวิศวะในเวลาพักเที่ยงนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงพูดคุยโหวกเหวกโวยวาย และที่สำคัญ สายตาของหนุ่มวิศวะหลายสิบคนที่พากันหันมามองนักร้องนำหน้าตาน่ารักต่างคณะเป็นตาเดียว"ทนหน่อยนะตอง เดี๋ยวให้ไอ้ปืนไปจองโต๊ะก่อน แล้วเราค่อยไปหาอะไรกินกัน" น้ำลูบผมรุ่นน้องอย่างเอ็นดู"ไอ้ปืน! ทางนี้เว่ย!"ยังไม่ทันที่ปืนจะได้กวาดสายตาหาโต๊ะว่าง เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคน

ใบตองรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ตรงหน้า เธอไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาและไม่อยากมีปัญหากับใคร หญิงสาวจึงพยายามดึงมือตัวเองกลับอีกครั้ง "พี่ฟินน์ ปล่อยตองเถอะ น้องเขาเข้าใจผิดหมดแล้ว""ไม่ได้เข้าใจผิด" ฟินนิกซ์ตอบเสียงดังฟังชัด ก่อนจะหันไปสบตากับยิ้มด้วยแววตาที่ดุดันจนน่าขนลุก "และฉันจะบอกให้เธอรู้เอาไว้ตรงนี้เลยนะ ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่ฉันกำลังตามจีบอยู่ และคือคนเดียวที่ฉันจะยอมให้ยืนข้างๆ เพราะฉะนั้น เลิกยุ่งกับฉันสักที มันน่ารำคาญ"คำว่าน่ารำคาญกระแทกหน้ายิ้มอย่างจัง รุ่นน้องสาวหน้าชาจนพูดไม่ออก ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจแล้ววิ่งหนีออกไปจากโรงอาหารทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนอื่นๆ"พี่ทำเกินไปหรือเปล่าคะ" ใบตองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา แม้เธอจะไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย แต่คำพูดของเขาก็ดูจะทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนนั้นเกินไปหน่อย"ไม่เกินไปหรอก ถ้าพี่ไม่พูดให้เด็ดขาด เขาก็จะตามตื๊อพี่ไม่เลิก" ฟินนิกซ์หันกลับมามองหน้าเธอ แววตาที่เคยดุดันเมื่อครู่ อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "และที่สำคัญ พี่ไม่อยากให้ตองเข้าใจผิด หรือคิดว่าพี่มีคนอื่น พี่อยากให้ตองรู้ว่า ในสายตาพี่ มีแค่ตองคนเดียวมาตลอด"คำ

"แล้วมึงเป็นใคร ถึงกล้ามาดึงเมียกูไปหน้าตาเฉยแบบนี้"น้ำเสียงของฟินนิกซ์กดต่ำและเยียบเย็นจนน่าขนลุก เขาไม่ได้สนใจคำขู่ของเด็กตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย"เมียบ้าอะไร! ใบตองบอกผมหมดแล้วว่าพี่เป็นแค่แฟนเก่า พี่มันก็แค่คนที่ทิ้งเธอไป แล้วตอนนี้จะเสนอหน้ากลับมาทำไมอีก" มาร์คเถียงกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้สรีระจะเสียเปรียบกว่าก็ตามคำว่า 'แฟนเก่า' และ 'ทิ้งเธอไป' กระแทกใจฟินนิกซ์อย่างจัง แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นโทสะและไฟหึงหวงในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก ชายหนุ่มก้าวพรวดเข้าไปหา กะจะกระชากคอเสื้อไอ้เด็กปากดีนี่สักที"พี่ฟินน์! อย่ามีเรื่องนะ!" ใบตองร้องห้ามเสียงหลง รีบขยับออกมาจากด้านหลังของมาร์คแต่ฟินนิกซ์กลับเมินคำห้ามนั้น เขาเอื้อมมือไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมืออีกข้างของใบตอง แล้วออกแรงกระตุกเบาๆ เพื่อดึงเธอให้กลับมาหาเขา"มานี่ใบตอง เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ฟินนิกซ์ออกคำสั่งเสียงเข้ม"ปล่อยใบตองนะเว่ย!"มาร์คไม่ยอมแพ้ เขากำมือของใบตองที่ตัวเองจับเอาไว้แน่นขึ้น แล้วดึงเธอให้กลับมาหาตัวเองเช่นกัน"ใบตองไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ทั้งนั้น!""กูสั่งให้มึงปล่อยมือจากเมียกูเดี๋ยวนี้!" ฟินนิกซ์ตวาดลั่น ออกแรงดึงแขนใบต

"แอน สา เดี๋ยวเรามานะ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"ใบตองกระซิบเสียงแผ่ว พลางรีบกวาดสมุดจดและปากกาบนโต๊ะเลกเชอร์ยัดใส่กระเป๋าสะพายอย่างลุกลี้ลุกลน ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาว่าเหลืออีกเพียงสิบนาทีก็จะหมดคลาสเรียนช่วงบ่ายแล้ว"อ้าว จะรีบไปไหนตอง รออาจารย์ปล่อยก่อนดิ อีกแป๊บเดียวเอง ไปพร้อมกันเนี่ยแหละ"แอนขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ เพราะปกติใบตองไม่ใช่คนที่ชอบลุกออกจากห้องก่อนเวลา"มะ ไม่ไหวแล้ว ปวดมากเลยอ่ะ สงสัยเมื่อกลางวันกินส้มตำเผ็ดไปหน่อย" ใบตองโกหกคำโต ฝืนทำหน้าเหยเกให้ดูสมจริงที่สุด"พวกแกไม่ต้องรอเรานะ เลิกคลาสแล้วกลับกันไปก่อนเลย เดี๋ยวเราจัดการธุระเสร็จแล้วจะรีบกลับหอเลย"สา หรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด"ปวดท้องเข้าห้องน้ำ หรือว่า...แกตั้งใจจะชิ่งหนีพี่หล่อที่ตะโกนป่าวประกาศว่าจะมารับหน้าห้องกันแน่วะตอง""บะ บ้าเหรอ! ชิ่งหนีอะไรกัน เราปวดท้องจริงๆ ขืนรออาจารย์ปล่อยคลาส มีหวังได้ราดตรงนี้แน่ๆ ไปก่อนนะพวกแก พรุ่งนี้เจอกัน!"ใบตองไม่รอให้เพื่อนซักไซ้ต่อ เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วก้มตัวเดินสับเท้าออกจากห้องเรียนรวมไปทางประตูหลังอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เพื่อนสนิททั้งสองคนมองตามอย่างรู

"ปล่อยนะ คนมองกันหมดแล้วเห็นไหม ตองอายเขา ปล่อยตองลงเดี๋ยวนี้""ฝนตกหนักขนาดนี้ ใครเขาจะมามัวยืนมองคนอื่นกัน เขาก็วิ่งหลบฝนกันหมดนั่นแหละ" ฟินนิกซ์เถียงกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน"โอ๊ย พี่ฟินน์! ฝนเข้าตาตอง ปล่อยตองลงนะ ตองเจ็บตา"ใบตองโวยวายเมื่อหยาดฝนเม็ดใหญ่สาดกระเซ็นเข้าใส่ใบหน้าจนลืมตาแทบไม่ขึ้น หญิงสาวต้องยกมือขึ้นมาบังหน้าตัวเองอย่างทุลักทุเลฟินนิกซ์ก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่กำลังหลับตาปี๋ ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มอย่างเอ็นดู"ก็ซุกหน้าลงมาที่อกพี่สิ จะได้ไม่โดนฝน" เขาเสนอทางออกเสียงนุ่ม"ไม่เอา เสื้อพี่เปียกแถมยังเปื้อนโคลนด้วย ปล่อยตองลงเดี๋ยวนี้ ตองจะเดินเอง!" ใบตองยังคงดื้อดึง ไม่ยอมทำตามคำสั่งง่ายๆชายหนุ่มหยุดชะงักฝีเท้าท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ เขาก้มหน้าลงมองร่างเล็กในอ้อมแขน แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจแบบที่ใบตองเห็นแล้วต้องขนลุกซู่"จะยอมซุกอกดีๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากบาง"หรือจะให้พี่เปลี่ยนท่า เป็นอุ้มแตงเป็นไง หืม?""อะ... อะไรนะ! อุ้มแตงอะไรของพี่!" ใบตองเบิกตากว้าง ถามกลับเสียงตะกุกตะกัก"ก็หันหน้าเข้าหากัน แล้วตองก็เอาขาเกี่ยวเอวพ