บทที่ 3

ปลากะพงเหลืองใหญ่ทะเลตงไห่สองร้อยยี่สิบตำลึง หูฉลามเคี่ยวซอสเหลืองแปดสิบตำลึง ซุปห้าอสรพิษหนึ่งร้อยตำลึง รังนกตุ๋นน้ำซุปใสสองร้อยตำลึง

“ฝีมือพ่อครัวที่บ้านดีที่สุดจริง ๆ ลูกไม่ได้กินอาหารอร่อยแบบนี้มานานแล้ว” หยวนอี้เฉินกินข้าวไปสองชามติด ๆ ก่อนจะสั่งให้ตักชามที่สาม

แม่สามีเห็นลูกชายกินได้เอร็ดอร่อยก็ดีใจอย่างมาก "ลูกชอบก็ดีแล้ว วันพรุ่งจะให้ห้องครัวทำให้อีก"

วันพรุ่งยังจะทำให้อีกหรือ?

ข้าหัวเราะเยาะในใจ ท่านช่างกล้าคิดจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องค่าใช้จ่าย แค่วัตถุดิบแต่ละอย่างก็เป็นของหายากที่ใช่ว่าจะหาซื้อได้ ข้าใช้เวลาหาตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะรวบรวมได้ครบ เดิมทีตั้งใจจะใช้จัดงานวันเกิดให้ท่านพ่อ

พ่อผู้เฒ่าไม่มีงานอดิเรกอย่างอื่น นอกจากชื่นชอบอาหารรสเลิศ

สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า ความพยายามตลอดหนึ่งเดือนของข้า ผู้อื่นได้รับประโยชน์แทน

โหรวเอ๋อร์กินจนปากมันวาว ฮูหยินเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าอาหารวันนี้หอมเป็นพิเศษ จึงดื่มซุปเพิ่มอีกชาม

ข้าถอนหายใจยาว เงินของข้าหนอ!

หยวนอี้เฉินพักอยู่จวนเพียงวันเดียวก็เข้าวังไปเข้าเฝ้า ฮ่องเต้ทรงพอพระทัย ตรัสชมไม่น้อย ทว่าทรงพระราชทานรางวัลกลับน้อยนิดเสียเหลือเกิน

กลับเป็นข้าที่ได้บรรดาศักดิ์ฮูหยินพระราชทานมาอย่างงง ๆ

เมี่ยวอิงก็พาข่าวดีกลับมาเช่นกัน ที่ดินแถบชานเมืองทิศตะวันตกแม้จะมีคนสนใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็สู้ความใจใหญ่เงินหนาของข้าไม่ได้ ข้ากว้านซื้อมาได้ด้วยราคาที่สูงกว่าปกติถึงสองในสิบ

ตอนนี้เป็นช่วงฤดูเพาะปลูก ที่ดินแถบชานเมืองทิศตะวันตกมีเพียงครึ่งเดียวที่เป็นเพาะปลูก อีกครึ่งหนึ่งปล่อยร้างไว้ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

ในฐานะแม้ค้า ย่อมต้องใช้ประโยชน์จากทรัพยากรให้คุ้มค่าที่สุด ข้าดีดลูกคิดทองคำและคำนวณเบื้องต้น ก่อนจะหยิบตั๋วเงินออกมาอีกปึก "ที่ดินอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้สร้างภัตตาคารและโรงเตี๊ยม แล้วตัดถนนเส้นหนึ่งตรงยาวไปถึงยอดเขาทิศตะวันตก เจ้าเข้าใจความหมายของข้าไหม?"

นี่คือสิ่งที่ข้าเคยพบเห็นมาก่อนแต่งงาน ตอนอยู่แถบเจียงหนาน มีแม่นางคนหนึ่งเปิดภัตตาคารและโรงเตี๊ยมที่เชิงเขา ใช้ชื่ออย่างสวยหรูว่า "หนงเจียเล่อ" ในตอนแรกทุกคนต่างหัวเราะเยาะนาง คิดว่านางต้องขาดทุนจนไม่เหลืออะไรแน่ๆ

ทว่าเมื่อโรงเตี๊ยมสร้างเสร็จ พอดีกับช่วงที่ดอกซิ่งบานสะพรั่งทั่วทั้งภูเขา นักท่องเที่ยวหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย กิจการภัตตาคารของนางรุ่งเรืองสุดขีด โกยเงินโกยทองจนกระเป๋าตุง

เมี่ยวอิงเองก็เคยเห็นมาแล้วจึงเข้าใจได้ทันที ดวงตาของนางเป็นประกายแล้วเสนอว่า “เมืองหลวงไม่เคยขาดคนรวย พวกเขาไม่กลัวแพง กลัวแค่ไม่แพงพอ มิสู้พวกเราเอาอย่างคุณหนูเยว่ ทำระบบที่เรียกว่าสมาชิกอะไรนั่น ยิ่งจ่ายเงินมากระดับก็ยิ่งสูง ถึงตอนนั้นต้องมีคนโง่หอบเงินมาจ่ายให้เราเยอะแยะแน่ๆ เจ้าค่ะ"

ข้าลูบหัวนางด้วยความชมเชย สมแล้วที่เป็นคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ช่างมีจิตใจเมตตากุศล ไม่หาเงินจากคนยากไร้จริงๆ

ข้ามอบหมายเรื่องนี้ให้เมี่ยวอิงจัดการ นางเข้าใจธุรกิจด้านนี้ดีที่สุด แม้อายุยังน้อย แต่ฝีมือไม่ธรรมดา

ขณะที่กำลังคิดถึงเงินตำลึงขาวๆ ที่กำลังจะไหลเข้ากระเป๋า ทันใดนั้นก็มีสาวใช้เข้ามาบอกว่า แม่นางเชี่ยมาขอพบ

โหรวเอ๋อร์มีชื่อจริงว่าเชี่ยโหรว เป็นหญิงสาวชาวนาจากชายแดน มักจะได้รับผลกระทบจากภัยสงคราม อดมื้อกินมื้ออยู่เสมอ

แต่นางโชคดีที่ได้พบกับหยวนอี้เฉิน ชีวิตจึงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

สำหรับนางข้าไม่ได้มีอคติอะไร แต่ก่อนในวงการค้าข้าเจอคนสารพัดรูปแบบมามาก จนมาตรฐานความอดทนต่ำลงไปเยอะแล้ว

เมื่อนางมาหาข้า ก็ยังทำท่าเขินอายเหมือนเดิม ไม่ทันเอ่ยปาก หน้าก็แดงขึ้นมาก่อนแล้ว

"แม่นางโหรว มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถิด" ข้าหมุนลูกคิดทองเล่นในมือ เสียงลูกคิดกระทบกันดังต๊อกแต๊กๆ

นี่คือลูกคิดที่ทำจากทองคำแท้ ขนาดเล็กและประณีต เป็นของขวัญวันเกิดที่ท่านพ่อมอบให้ข้าตอนอายุสิบขวบ

เชี่ยโหรวมองดูลูกคิด ในดวงตาฉายประกายประหลาด "พี่หญิง สามีให้ข้ามาหารือกับท่านเรื่อง... พิธีรับเข้าจวน ท่านก็รู้อยู่ หากปล่อยไว้นานกว่านี้ ร่างกายของข้าคงไม่สะดวกแล้ว”