บทที่ 8

น่าเสียดายก็ตรงที่ พวกท่านต่างหากที่เลือกใช้ชีวิตแบบกินธรรมดาด้วยตัวเอง

"ชายอดหิมะเป็นชาที่ดีจริงๆ เจ้าค่ะ แต่เป็นของหายาก เกรงว่าต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าถึงจะหาซื้อได้ "ตอนนี้หาซื้อไม่ได้จริงๆ ส่วนในคลังส่วนตัวของข้าเองก็เก็บไว้เพียงไม่กี่สิบชั่ง

หากดื่มไม่หมดก็ยังเอาไปต้มไข่ชาได้อีก

ฮูหยินก็ไม่อาจเอ่ยปากอะไรได้อีก ตระกูลใหญ่ให้ความสำคัญกับหน้าตามาก จะให้เอ่ยปากตรงๆ จะให้เอ่ยปากขอให้ลูกสะใภ้ควักเงินส่วนตัวมาช่วยค่าใช้จ่ายในจวนตรงๆ ย่อมไม่ได้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป หน้าตาของตระกูลหยวนหลายชั่วอายุคนคงหมดสิ้น

แน่นอนว่าฮูหยินยังไม่ยอมตัดใจ จึงพูดต่อว่า "วันที่หกเดือนหน้า ทายาทโดยตรงแห่งจวนเฉินกั๋วกงจะแต่งงาน เจ้าช่วยเตรียมของชิ้นใหญ่แทนอี้เฉินทีเถิด ช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับราชการงานเมือง เจ้าก็ช่วยใส่ใจแทนเขาสักหน่อย”

ข้าหัวเราะเบาๆ ออกมาประโยคหนึ่ง "วันที่ห้าเดือนหน้าเป็นวันเกิดของท่านพ่อข้า ยามนี้ข้ากำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมของวันเกิด คงปลีกเวลาไปไม่ได้ มิสู้ท่านแม่เตรียมของขวัญแทนท่านพี่ด้วยตนเองเถิด สายตาของท่านแม่เฉียบแหลม ของขวัญที่เลือกย่อมต้องถูกใจจวนกั๋วกงแน่นอนเจ้าค่ะ”

ฮูหยินยังคิดจะพูดต่อ แต่หยวนอี้เฉินกัดฟันเอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่ ในเมื่อนางไม่ยินยอม พวกเราก็มิจำเป็นต้องฝืนใจบังคับผู้อื่น"

เหอะ ทะนงตัวมีศักดิ์ศรีดีแท้

ข้านึกว่าในเมื่อถึงขั้นแตกหักกันแล้ว หยวนอี้เฉินคงยอมหย่าในไม่ช้า แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยื้อไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิ และไม่ยอมตอบตกลงเสียที

เมี่ยวอิงนั่งถอนหายใจเป็นเพื่อนข้า นางเพิ่งกลับมาจากจวนตระกูลเสิ่น บอกว่าหลังจากท่านพ่อของข้าได้รู้ว่าข้าถูกรังแก ก็เสียใจจนกินข้าวได้น้อยลงไปกว่าครึ่งชาม

ขณะที่ข้ากำลังซาบซึ้งในสายใยพ่อลูกอยู่พอดี ใครจะไปคิดว่าหยวนอี้เฉินจะเดินเข้ามา แถมในมือยังถือกระดาษแผ่นหนึ่งมาด้วย

ข้าเกียจคร้านแม้แต่จะแกล้งทำเป็นเสแสร้งพูดดีด้วย จึงเอ่ยถามตรงๆ "ท่านพี่มาทำกระไร?"

บนใบหน้าของเขามีร่องรอยความยินดีที่ไม่อาจปกปิดไว้ได้ เขาขว้างหนังสือหย่าใส่หน้าข้า ความหม่นหมองในวันวานหายไปจนหมด "เจ้าไม่ใช่สตรีในตระกูลหยวนอีกต่อไป รีบย้ายออกจากจวนหยวนไปเสีย"

ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง นี่มันโชคดีที่ตกลงมาจากฟ้าชัดๆ ไม่ใช่หรือ?

เมี่ยวอิงเตือนให้ข้าดูหนังสือหย่า ข้าจึงได้สติและหยิบขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด

ต้องยอมรับว่าหยวนอี้เฉินยังคงมีความไร้ยางอายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เหตุผลที่เขาเขียนเพื่อหย่าข้ากลับคือ ภรรยาไร้ทายาท!

เหตุใดข้าจึงไม่มีลูก เขาไม่รู้แก่ใจหรือ? หรือว่าจะต้องให้ข้าสวมเขาเสียก่อน เขาถึงจะพอใจ?

ช่างเถิด ขอเพียงได้ออกจากที่นี่ จะกล่าวหาว่าข้าไร้ทายาทก็แล้วแต่

ข้าไม่อยากจะรอต่ออีกแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว จึงรีบจัดเก็บของอย่างรวดเร็ว ยังดีที่จวนข้ามีเรือนหลายแห่ง ใกล้จวนหยวนก็มีอยู่หลังหนึ่ง

เมี่ยวอิงออกไปเรียกคนของตระกูลเสิ่นหลายสิบคน มาช่วยขนสินเดิมของข้าไปยังเรือนตระกูลเสิ่น

ตอนที่ข้าออกเรือนสินเดิมมีถึงเก้าสิบเก้าหีบ หลังจากขนออกจนหมดแล้ว คลังเก็บของของจวนก็ว่างเปล่าแทบไม่เหลืออะไรเลย