บทที่ 7

ในราชสำนักให้ความสำคัญกับเส้นสายและความสัมพันธ์มาก ไม่ว่างานมงคลหรืองานอวมงคลล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น

หากของกำนัลไม่เหมาะสม วันหน้าหากเกิดปัญหา ก็จะไม่มีใครช่วยพูดแทนแม้แต่คนเดียว

ในเมื่อคิดจะส่งของให้ ก็ไม่อาจขี้เหนียวจนเกินไป ทุกคนต่างก็เป็นตระกูลใหญ่โต หากของน้อยก็เท่ากับดูถูกคนอื่น สู้ไม่ส่งเสียยังจะดีกว่า

แต่ก่อนเวลาข้าให้ของ ใจกว้างถึงที่สุด เรื่องใดที่ใช้เงินแก้ได้ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะฉะนั้นแม้ชาติกำเนิดจะไม่สูงส่ง แต่ในวงฮูหยินทั้งหลาย ข้าก็มีมนุษยสัมพันธ์ไม่เลว

นับตั้งแต่หยวนอี้เฉินพาเซี่ยโหรวกลับมา ข้าก็ไม่เคยควักเงินออกสักแดงเดียว

ตอนที่ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าจะใช้เงินเพื่อเจ้าก็ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่อีกไม่นานก็จะไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว หากยังยอมเสียเงินอีก ข้าคงโง่เหมือนควายจริงๆ!

หลังจากหยวนอี้เฉินส่งของไปไม่กี่ครั้ง ชื่อเสียงที่เดิมทีย่ำแย่อยู่แล้วก็ยิ่งตกต่ำลงไปอีก

วันก่อนตอนเขาจัดเตรียมของหมั้นหมายยังร่ำรวยยิ่งนัก เหตุใดพอถึงเวลาส่งของแสดงความยินดีกลับขี้เหนียวปานนี้? หรือว่าในสายตาของเขา ขุนนางใหญ่ในราชสำนักและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย ยังไม่อาจเทียบเท่าอนุคนเดียวได้กัน?

หยวนอี้เฉินได้แต่กล้ำกลืนความอัดอั้นไว้ในใจ เขามาที่เรือนฮว่าซวงตั้งหลายหน เอ่ยบ่นอยู่สองสามประโยค และเปรยเป็นนัยว่าถึงเวลาที่ข้าควรจะมอบเงินให้เขาแล้ว ทว่าข้ากลับไม่รับคำแม้แต่น้อย

มองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินกลับไปมือเปล่า ช่างเหมือนกับไก่ชนที่พ่ายแพ้จนคอตกหมดอาลัยตายอยาก

จวนหยวนยิ่งซวยและตกต่ำเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งต้องแต่งตัวฉูดฉาดสวมทองมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

ยามเย็น ร้านแป้งผลัดหน้าแห่งหนึ่งได้ส่งคนนำสินค้าตัวใหม่มาส่งมอบ ทุกๆ ชิ้นล้วนมีเอกลักษณ์โดดเด่นแตกต่างกันไป

ข้าเกิดความสนใจขึ้นมา จึงเปิดกล่องสิบกว่ากล่องนั้นออกทั้งหมดจนแทบจะละลานตาไปหมด

ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ลองใช้ดู สาวใช้คนสนิทของฮูหยินก็เข้ามาเชิญข้า โดยแจ้งว่าฮูหยินต้องการเชิญข้าไปร่วมรับประทานอาหาร

ข้าแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างไม่รีบร้อน แล้วสวมกำไลหยกหลิงหลงเพิ่มอีกข้าง จากนั้นลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสง่างาม

ข้าเห็นได้ชัดว่า ในดวงตาของสาวใช้คนนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม

หึ ชัดเจนว่ากำลังอิจฉาความงดงามของข้าต่างหากล่ะ

ใบต้นอู๋ถงในเรือนหน้าร่วงโรยเต็มพื้น ข้าหยุดยืนชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจว่าเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

สาวใช้ไม่กล้าเอ่ยปากเร่งรัด จึงจำต้องมองดูต้นอู๋ถงตามไปด้วย คล้ายกับมองไม่เห็นความพิเศษแปลกใหม่อะไรตรงไหน

ข้าส่ายหน้า เฮ้อ เด็กสาวที่รู้คุณค่าของของดีเหมือนเมี่ยวอิงนั้นหาได้ยากแล้ว

ต้นอู๋ถงนี้ก็เป็นหนึ่งในสินสมรสของข้าเช่นกัน เป็นสายพันธุ์หายากที่ขนส่งมาจากเจียงหนาน ผ่านการตัดแต่งโดยช่างฝีมือเอก และปลูกในตำแหน่งที่ซินแสผู้เชี่ยวชาญฮวงจุ้ยเลือกไว้ด้วยตนเอง ทุกต้นล้วนมีมูลค่ามหาศาล

ในตอนนั้น คนตระกูลหยวนต่างคิดว่าข้าโอ้อวดเกินไป แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ของที่ดูเรียบง่ายและไม่สะดุดตาเหล่านั้น แท้จริงแล้วกลับมีมูลค่าสูงล้ำยิ่งกว่าของฟุ่มเฟือยเสียอีก

เมื่อมาถึงเรือนซื่อฮุ่ย หยวนอี้เฉินก็อยู่ที่นั่นด้วย ส่วนเชี่ยโหรวไม่ได้มา

ฮูหยินเห็นข้าประดับปิ่นปักผมอัญมณีเต็มศีรษะ นางก็มีสีหน้าดีขึ้นอย่างที่หาได้ยากยิ่ง ทั้งยังแสดงท่าทีอ่อนโยนเป็นพิเศษ "หวยจวง นั่งสิ จิบชาสักถ้วยก่อน"

ถึงกับไม่ได้เรียกตระกูลเสิ่นของข้าแล้ว อย่างนี้ต้องมีแผนร้ายแน่ คงไม่ใช่ว่าคิดจะวางยาพิษสังหารข้าหรอกนะ?

ข้ารับถ้วยชามาอย่างระแวง แต่คิดว่าพวกเขาคงไม่กล้าขนาดนั้น จึงยอมจิบไปคำเล็กๆ

ชาผู่เอ๋อร์ธรรมดาๆ เรียกได้แค่พอดับกระหาย ไม่นับว่าเป็นชาชั้นดีอะไร

ข้าเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ที่แท้ท่านแม่ก็หวังจะให้ข้านำเงินมาเจือจางจุนเจือช่วยจวนเช่นกัน

สีหน้าของข้าไม่แสดงอาการใดๆ ดื่มหมดไปหนึ่งถ้วย ก็เติมใหม่อีกหนึ่งถ้วย ราวกับว่าไม่ได้รู้สึกถึงความแตกต่างใดๆ

ฮูหยินเริ่มร้อนใจ ขมวดคิ้วจิบไปคำหนึ่ง แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าไม่รู้สึกเลยหรือว่าชาถ้วยนี้มีอะไรผิดปกติ?”

ข้าแสดงสีหน้างุนงงได้อย่างพอเหมาะ ก่อนยิ้มอย่างสุภาพ "ชาของท่านแม่ย่อมต้องเป็นของที่ดีเลิศอยู่แล้วเจ้าค่ะ"

สีหน้าของนางหม่นหมองลงทันที พร้อมกับชักสีหน้า "ชาที่เจ้าส่งมาให้เมื่อวันก่อนๆ นั้น ข้ารู้สึกว่ารสชาติไม่เลวเลยทีเดียว"

จากความประหยัดไปสู่ความหรูหรานั้นแสนง่ายดาย แต่เมื่อเคยชินกับความหรูหราแล้ว จะให้หวนกลับไปใช้ชีวิตอย่างประหยัดกลับเป็นเรื่องยากยิ่ง เมื่อได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสและชั้นดีจนเคยชินแล้ว จะกลับไปกินอาหารธรรมดา ๆ ได้อย่างไรกัน