جميع فصول : الفصل -الفصل 48

“เช่นนั้นหรือ” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางหยัดกายขึ้นคร่อมเรือนร่างบอบบาง แล้วโน้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากอย่างอ่อนโยน ก่อนจะสอดแทรกปลายลิ้นเรียวดูดดึงควานหาน้ำหวานและช่วงชิงอากาศหายใจจนนางต้องใช้ฝ่ามือดันแผงอกของเขาเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณเตือน “อื้อ! ทะ…ท่านพี่” บุรุษส่งลิ้นร้ายเข้าไปตักตวงความหอมหวานราวกับน้ำผึ้งในโพรงปากอุ่นร้อนของภรรยา แล้วขบเม้มอย่างดูดดื่มคล้ายกับต้องการกระชากวิญญาณออกจากร่างเสียอย่างนั้น ท่านแม่ทัพผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่งด้วยแววตานึกเสียดาย ทว่ากลับไม่สามารถเลี่ยงได้เพราะมีอีกสิ่งหนึ่งที่เย้ายวนใจไม่แพ้กันนั่นก็คือยอดปทุมถันอวบอิ่มและกลีบกุหลามงามที่กำลังรอคอยปลาไหลตัวโตแหวกว่ายเข้าไปตามลำน้ำ“อื้อ…” ท่านแม่ทัพปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวเก่าของนางออกอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเคลื่อนต่ำลงมาถึงก้อนซาลาเปานุ่มนิ่มแล้วใช้ฝ่ามือกอบประคองบีบเคล้นเนื้อขาวเนียนปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว โดยปลายลิ้นก็ยังมิลืมที่จะแตะลงบนยอดปทุมถันชูช่อเบา ๆ เพื่อเรียกน้ำย่อยทำให้นางบิดกายเสียวซ่าน ความเร่าร้อนแล่นปลาบจนด้านล่างเริ่มชื้นแฉะเต็มที “ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ อื้อ” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือห

นางหาได้ยินยอมไม่ ถึงอย่างไรบุตรคนแรกก็จะต้องเกิดจากเฉินซือหยางและภรรยาเอกที่เหมาะสมเท่านั้น นางถึงได้พยายามทำทุกวิถีทาง ปรารถนาจะให้ลู่ฟางเหนียนครองเก้าอี้ตำแหน่งสตรีอันดับหนึ่งในจวนตระกูลเฉิน เพราะต่อให้คลอดจากท้องลู่ฟางเหนียนหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล เงินทอง กิริยามารยาท องค์ความรู้ แต่หากยังเป็นเพียงเมียรองจะมีประโยชน์อันใดเล่า! มารดาคลอดในขณะที่เป็นเพียงอนุก็เท่ากับคล้องบ่วงมารให้ทายาทรุ่นต่อ ๆ ไปเป็นได้เพียงอนุเช่นเดียวกัน ส่วนเรื่องของเฉินซูฮวา ตนมิบังคับ อยากจะมีหรือไม่ก็ตามใจ เพราะถึงอย่างไรลูกที่คลอดออกมาก็หาได้ใช้แซ่เฉินไม่ เพียงแต่ถ้าบุตรเป็นบุรุษอาจได้ช่วยส่งเสริมสนับสนุนมารดาให้มีอำนาจและเป็นที่โปรดปรานของสามีด้วยกำเนิดทายาทสืบทอดตำแหน่งผู้ดูแลตระกูลรุ่นต่อไป ทว่า…ถึงอย่างนั้น เฉินฮูหยินก็หาได้ปล่อยปละละเลยบุตรสาวให้ใช้ชีวิตตามใจชอบเสียทีเดียวไม่ หากนางคิดจะตบแต่งหรือมีใจรักใคร่กับผู้ใด คนผู้นั้นย่อมต้องมีชาติตระกูล อำนาจวาสนามิน้อยไปกว่าจวนตระกูลเฉิน เป็นเช่นนั้นความหวังทั้งหมดจึงตกอยู่ที่เฉินซือหยาง เขาจะต้องให้กำเนิดทายาทคนแรกเพศชายเท่านั้น เพราะจะได้เป

“ท่านพี่พูดเรื่องอันใดกันเจ้าคะ ไยต้องใส่ความข้าเช่นนี้ด้วยเล่า หรือสตรีแพศยาผู้นี้พูดเป่าหูหมายจะให้ข้ากับท่านพี่ผิดใจกันเจ้าคะ ต้องใช่เป็นแน่เจ้าค่ะ” ลู่ฟางเหนียนพุ่งตัวเข้าไปจะทำร้ายตบตีเป่ยลี่อีกรอบ แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางผลักนางจนหล่นฮวบลงไปนอนราบบนพื้นอีกรอบ “เจ้าคิดว่าข้าโง่งมถึงเพียงนั้นเลยหรือฟางเหนียน…เจ้าแอบออกจากเรือนไปทางท้ายจวนตระกูลเฉินแทบทุกวันก็เพราะนัดแนะเพื่อพลอดรักกับชายชู้ไม่ใช่หรอกหรือ เหอะ ที่สำคัญคนเขาลือกันทั่วตลาดแล้วว่าเจ้าแอบมีความสัมพันธ์กับพ่อค้าต่างแดนที่เดินทางเข้ามาค้าขายอัญมณี รู้หรือไม่คราวแรกข้าคิดว่าคนพวกนั้นสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ความเจ้าเสียอีกเพราะบุตรสาวเสนาบดีกรมโยธาที่ได้รับการอบรมถูกส่งเข้าไปถวายตัวในตำหนักพระสนมรองตั้งแต่วัยปักปิ่นคงมิกล้าทำเรื่องต่ำทรามเยี่ยงนั้น ทว่าข้าก็ตาสว่างเสียที เมื่อได้รู้จากปากภรรยาของพ่อค้าคนนั้นด้วยตนเอง จนทำให้ข้าได้รู้ว่าที่เจ้าต้องการจะร่วมหอกับข้านักหนามิใช่ว่าเจ้าพิศวาสในตัวข้า เพียงแค่เจ้าต้องการให้ลูกเลือดชั่วช้าของเจ้าเป็นทายาทของตระกูลเฉินโดยชอบธรรมต่างหาก ข้าพูดถูกหรือไม่?” ควา

ลู่ฟางเหนียนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ถึงแม้วันนี้นางต้องสูญเสียเก้าอี้ตำแหน่งภรรยาเอกของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางและเดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมกับผู้ที่ถือพระราชโองการของฮ่องเต้เพื่อสืบสวนหาความจริง อย่างมากนางก็อาจโดนปลดจากตำแหน่งภรรยาและรับบทลงโทษเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่หาๆ ได้รุนแรงเจ็บปางตายหรือถึงขึ้นประหารชีวิตไม่เพราะอย่างไรฮ่องเต้ย่อมต้องมีความเกรงใจพระสนมสกุลลู่และเสนาบดีกรมโยธาสกุลลู่ซึ่งเป็นตระกูลมหาอำนาจอีกตระกูลหนึ่งในแคว้นเหม่ยกวางอยู่บ้างแต่ก็ถือว่ามิเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะก่อนก้าวขาออกจากจวนตระกูลเฉินนางยังได้เห็นละครงิ้วโรงใหญ่เกิดขึ้นภายในเรือนจนร้อนดั่งมีไฟสุม ช่างน่าสมเพชเฉินฮูหยินผู้นั้นยิ่งนัก หยิ่งทนงในศักดิ์ศรี ยโสโอหังในอำนาจวาสนาหน้าตาของวงศ์ตระกูลยิ่งกว่าอะไรดี มักจะชอบชำเลืองามองคนที่ต่ำต้อยกว่าด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม ทว่าตอนนี้กลับหมดสติจนเป็นลมฟุบไปด้วยคงทำใจยอมรับไม่ได้เมื่อบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวที่หมั้นหมายอยากจะใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วประเคนใส่พานทองแต่งเข้าไปเป็นภรรยาของขุนนางหรือเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่จะได้เสริมอำนาจจวน แต่วันนี้นางผู้นั้นกลับมีใจ