Semua Bab ท่านแม่ทัพได้โปรดอย่าโง่: Bab 11 - Bab 20

แม่ทัพใหญ่ซือหยางช้อนตัวภรรยาขึ้นมาจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมแล้วค่อย ๆ วางลงบนเตียงนุ่มอย่างระมัดระวังเพื่อมิให้รบกวนเวลาพักผ่อนของนาง “ฮื่อ ท่านพี่ใจร้ายกับข้ายิ่งนัก ฮึก” เป่ยลี่สะอึกสะอื้นทั้ง ๆ ที่เปลือกตายังคงปิดสนิทคล้ายว่านางกำลังละเมอ“…” แม่ทัพใหญ่ซือหยางเห็นสภาพดอกไม้ดอกงามที่ยามเขาหันมามองทีไรก็มักจะได้รับพลังบวกและรอยยิ้มสดใสจากนางเป็นกำลังใจให้เสมอ แต่บัดนี้บนใบหน้าสวยหมดจรดกลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเปรอะเปรื้อน แฝงรอยความเจ็บช้ำไว้บนดวงตาที่บวมปูด“ไยท่าน พะ…พี่บอกว่าท่านพี่จะรักข้า จะเชิดชู ขะ…ข้าให้เป็นสตรีหนึ่งเดียว นะ…ในหัวใจเล่าเจ้าคะ” คำพูดของนางติด ๆ ขัด ๆ ขาดหายเข้าไปในลำคอเป็นช่วง ๆ “ท่านพี่บอกว่าดวงตาของท่านมิสามารถมองหญิงใดได้อีกแล้วนอกจากข้า แล้วเหตุใดวันนี้ท่านพี่ถึงมองสตรีนางนั้นเล่า ฮึก” ยิ่งได้ยินนางกำลังพรรณนาร่ำไห้ ตัดพ้อที่เขาผิดสัจจะวาจา หัวใจของเขาก็ยิ่งปวดร้าวเจ็บแสบคล้ายกับมีใครเอาเข็มมาสะกิดขั้วความรู้สึก “หัวใจของพี่ยังมอบให้เจ้าเข้ามานั่งเล่นได้แต่เพียงผู้เดียว” บุรุษลูบศีรษะของนางเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม ก่อนจะหยิบผ้าจากกะละมังใส่น้ำขึ้นมา

“ท่านพี่…”“ตื่นแล้วหรือน้องพี่” สายตาที่มองภรรยายังคงเต็มไปด้วยแววรักเปี่ยมล้นเหมือนวันแรกที่ได้รู้จักไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย “เจ้าค่ะ ท่านพี่มาทำอันใดในหอนอนของข้าหรือเจ้าคะ” เป่ยลี่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่าเหตุอันใดตอนนี้เขาถึงมิอยู่กับคุณหนูลู่ฟางเหนียนเล่า ไยถึงกล้าปล่อยให้นางอยู่ตามลำพังเช่นนี้ได้“ห้องของเจ้าผู้เดียวเสียเมื่อไหร่ นี่เป็นห้องนอนของเจ้าและข้าต่างหากเล่าเป่ยลี่ เจ้าจำไม่ได้หรือเรามักจะนอนกอดแล้วหลับไปพร้อม ๆ กันบนเตียงนอนเตียงนี้ทุกคืน” ท่านแม่ทัพใหญ่ซือหยางลูบเส้นผมยาวสลวยสีดำขลับของภรรยาอย่างเอาใจคล้ายกับต้องการไถ่โทษที่เขาทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ“เป็นเช่นที่ท่านพี่พูดจริงหรือเจ้าคะ ข้านึกว่าท่านพี่ออกไปทำการศึกนานนับสามเดือนจะหลงลืมเตียงที่เคยใช้ร่วมนอนกับภรรยาผู้นี้สิ้นแล้วเสียอีก” เป่ยลี่พูดโดยเบนหน้าไปทางอื่นหาได้ใจแข็งพอกล้าสบสายตากับบุรุษไม่ เพราะกลัวว่าตนจะเผลอหลั่งน้ำตาให้คนที่มิได้เห็นคุณค่าในคำสัญญามองว่านางอ่อนแอ ยิ่งมองใบหน้าคมคายของเขาทีไร ความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นปลาบเข้าสู้กระแสเลือดบีบรัดหัวใจนางจนหนักหน่วง ชอกช้ำเหลือเกิน ยากจะอัดอั้นไ

“หึ เจ้าเป็นคนร้องขอข้าเองนะเป่ยลี่” ถ้อยคำนี้ทำเอาเป่ยลี่เองก็ขนลุกซู่ เพราะนางรู้ดีว่าการไปท้าทายอำนาจมืดของเขาขณะอยู่บนเตียงมันทำให้นางหอบเหนื่อย สูญเสียเรี่ยวแรงเพียงใด ทว่านางกลับปรารถนาความเร่าร้อนเช่นนั้น สุขสมจากการปรนเปรอของเขาอย่างมิเคยเอ่ยปากร้องห้ามปรามสักครั้งคราวนี้เรือนร่างบางถูกพลิกกาย นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม บั้นท้ายกลมกลึงคล้ายก้อนเต้าหู้ที่เขาชอบฟัด ชอบกัดก็ถูกดึงขึ้นสูง ก่อนจะฟาดมันเบา ๆ สองสามครั้งแล้วสอดแทรกความใหญ่โตเข้าไปอีกรอบ “อ๊าา ข้าจุกเจ้าค่ะท่านพี่ อื้อ” ท่านแม่ทัพโน้มตัวลงไปแนบประชิดกับแผ่นหลังเรียบเนียนของนางแล้วจุมพิตเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมพลางใช้ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกอบกุมบีบเฟ้นอกอวบที่กระเพื่อมไปมาตามแรงอัดกระแทก โดยมิลืมที่จะเขี่ยยอดปทุมถันจนแข็งชันเป็นไต “อ่าห์” เขาส่งเสียงร้องในลำคอ ก่อนจะดันตัวตัวขึ้นแล้วใช้มือใหญ่บีบขยำบั้นท้ายกลมแหวกออกข้างแล้วโถมสะโพกเข้าใส่จนกลีบบุปผางามแดงระเรื่อปลิ้นเข้าปลิ้นออก ช่างเป็นภาพติดตาที่น่าชวนมองเสียจริง “ข้าจะเสร็จแล้ว อื้อ” เขาเร่งกระทุ้งเข้าออกเร็วระรัวจนร่างบางสั่นระริกร้องครวญครางมิเป็นภาษา และในที

“จะให้บ่าวคิดเห็นเป็นเช่นอื่นได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ ตามขนบธรรมเนียมท่านแม่ทัพจะต้องพาฮูหยินไปกราบไหว้ศาลบรรพชนเพื่อแนะนำให้รู้จักในฐานะสะใภ้มิใช่หรือ” รุ่นถิงกล่าวออกไปตามความจริง “และที่สำคัญฮูหยินแต่งเข้ามาในจวนตระกูลเฉินตัวคนเดียวมิมีบ่าวรับใช้ที่สนิทใจติดตามมาด้วย ท่านแม่ทัพยิ่งต้องคอยดูแลสร้างความอบอุ่นใจให้กับฮูหยินมิใช่เอาแต่ขลุกตัวอยู่กับสตรีผู้นั้นหรือเจ้าคะ” ถือว่าเป็นโชคร้ายของลู่ฟางเหนียนที่แต่งเข้าจวนตระกูลเฉินตัวคนเดียวหาได้มีบ่าวใช้ที่สนิทใจติดตามมาด้วยไม่ เพราะบิดามารดาของผิงผิงซึ่งอยู่ในวัยแก่ชราล้มป่วยหนัก หมอตรวจดูอาการแล้วมีโอกาสรอดเพียงห้าสิบห้าสิบเท่านั้น ลู่ฟางเหนียนจึงอยากให้นางอยู่คอยดูแล ทำหน้าที่ลูกที่ดีในช่วงวาระสุดท้ายของผู้มีพระคุณเสียก่อนคราวแรกท่านพ่อและท่านแม่เสนอให้บ่าวรับใช้คนอื่นอื่นติดตามนางเข้าจวนตระกูลเฉินด้วยสักคนสองคน ทว่านางกลับปฏิเสธเพราะหาได้รู้สึกสนิทใจกับผู้ใดเท่าผิงผิงซึ่งอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นางยังเยาว์วัยไม่ สู้นางตัวคนเดียวดีกว่าต้องคอยระมัดระวังกิริยามารยาทแม้ในที่ลับสายตาผู้คนเพราะเกรงว่าบ่าวจากสกุลตัวเองจะนำความไปรายงานท่านพ่อท่า

“ก็ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่าว่าข้ากินเท่าใดก็หาได้รู้สึกอิ่มไม่ มีแต่ความอยากเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าใส่สมุนไพรอันใดลงไปในสำรับนี้หรือถึงได้แสดงผลข้างเคียงแปลกนัก” ท่านแม่ทัพใหญ่ดึงเรือนร่างของภรรยาลงมานั่งบนหน้าตักแกร่งแล้วถือวิสาสะซุกลำคอขาวเนียนพลางจุมพิตฟอดใหญ่ ๆ ด้วยความมันเขี้ยวอยากจับนางฟัดให้จมเตียงอีกรอบ ทว่าต้องหักห้ามใจเอาไว้เสียก่อนเพราะจากที่เขาสำรวจร่างกายนางหลังร่วมรักกันเสร็จ กลีบบุปผางามบอบช้ำ แดงเถือกมิใช่น้อยด้วยต้องรองรับอารมณ์ของเขายาวนานติดต่อกันเกือบถึงสองชั่วยาม“ข้าใส่ยาเสน่ห์เจ้าค่ะ ข้าทำของใส่ท่านพี่ โอม จงรักข้า หลงข้า กินข้าวไม่ได้ ร้องหาแต่ข้า” เป่ยลี่ขยับปากมุบมิบร่ายคาถาเวทมนตร์แล้วหันกลับไปเป่าใส่ศีรษะของสามี “หลงข้าหรือยังเจ้าคะ” “เฮือก!” ท่านแม่ทัพส่งเสียงร้องคำรามดังกึกก้องในลำคอแล้วเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาทาบอก “ข้ารู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างพุ่งเข้ามากระทบร่าง รึข้าอาจโดนเสน่ห์เจ้าเข้าเต็ม ๆ แล้วเป่ยลี่ หากเป็นเช่นนั้น…” เขามุดใบหน้าซุกลงบนลำคอขาวเนียนแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ จนนางรู้สึกจักจี้เปล่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา“ทะ…ท่านพี่ ฮ่า ๆ ข้าจักจี้เจ้าค่ะ” น