All Chapters of ท่านแม่ทัพได้โปรดอย่าโง่: Chapter 31 - Chapter 40

เป็นเช่นนั้นเสนาบดีกรมโยธาจึงมอบทรัพย์สินเงินทองให้ทั้งสองไปตั้งตัวสร้างครอบครัวด้วยกันจำนวนหนึ่ง นั่นทำให้ลู่ฟางเหนียนซึ่งตอนนั้นอายุเพียงสิบสี่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่นเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก นางจึงหาหนทางเข้าหาท่านนายอำเภออยู่หลายต่อหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ กระทั่งใช้วิธีวางยาปลุกกำหนัด แสร้งร้องห่มร้องไห้ว่าตนโดนพี่เขยบังคับขืนใจ ทำให้สองพี่น้องมีปากเสียงกันอยู่สักระยะ...และในที่สุดฟางซินก็ต้องกลายเป็นหญิงหม้ายทั้ง ๆ ที่เพิ่งตบแต่งกันไม่ถึงครึ่งค่อนเดือนด้วยซ้ำทำให้ข่าวที่ว่า บุตรสาวทั้งสองคนของเสนาบดีกรมโยธาสกุลลู่ ลู่ฟางซินลูกที่เกิดจากเมียบ่าว และ บุตรสาวอีกคนหนึ่งซึ่งชาวบ้านหาได้ทราบชื่อเสียงเรียงนามชัดเจนไม่ ใช้ผู้ชายร่วมกันจนเกิดเป็นเรื่องเป็นราวทะเลาะเบาะแว้งใหญ่โตถูกล่ำลือไปทั่วชานเมืองในเขตการปกครองของตระกูลลู่ทว่าลู่ฟางเหนียนและมารดาของนางก็ยังไม่ยอมความ วางแผนร้าย จัดฉากว่าลู่ฟางซินแอบลักลอบได้เสียกับบ่าวในจวนตระกูลลู่ซึ่งเป็นสามีของของสาวรับใช้คนสนิทฮูหยินเอก ข่าวยิ่งโหมกระหน่ำถูกพูดกันปากต่อปากถึงการกระทำเยี่ยงหญิงในหอนางโลมของลู่ฟางซิน บุตรสาวคนโต ทำให้ท่านเสนาบดีกรมโยธ

กิริยาใดที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นจากนาง นางกลับทำได้ดีเสียทีเดียวราวกับมันคือตัวตนที่แท้จริงของนาง หาได้ดูฝืนเหมือนตอนที่เขาพบเจอนางครั้งแรกไม่“ท่านอาหมอมาแล้วขอรับท่านแม่ทัพ” เจิ่งฟู่บ่าวรับใช้คนสนิทรีบเชิญท่านอาหมอซึ่งเป็นหมอหลวงประจำราชสำนักเข้าไปด้านในเพื่อตรวจดูอาการสตรีคนรักของเจ้านาย“ท่านอาหมอช่วยตรวจดูอาการของนางด้วยเถิดขอรับ จู่ ๆ นางก็เป็นลมไม่ได้สติ ข้าพยายามเรียกเท่าใดนางก็ไม่ตื่นขอรับ” เห็นได้ชัดว่าในแววตาของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเป็นห่วงสตรีผู้นั้นมากถึงเพียงใดก็ยิ่งทำให้ลู่ฟางเหนียนรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจขึ้นไปใหญ่“เป็นเช่นใดบ้างเจ้าคะท่านอาหมอ สตรีผู้นี้ตายแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนชะเง้อหน้าถามหมอหลวงในราชสำนักที่สามีของนางอุตส่าห์ให้ไอ้เจิ่งฟู่บ่าวรับใช้คนสนิทแบกหน้าไปรับเขามาจากจวนเพื่อรักษาสตรีน่าเกลียดผู้นี้!หากเป่ยลี่ตายไปเสียได้ก็ดีจะได้ไม่อยู่เป็นมารหัวใจพรากความสุขในชีวิตของนาง! เสียดายนัก! ไยท่านย่าต้องเรียกตัวมารดาและน้องสาวสามีไปหาในเวลาหน้าซิ่วหน้าขวานเช่นนี้ด้วยเล่า! มิเช่นนั้นพวกนางคงจะมิยอมแม้กระทั่งให้สตรีน่าเกลียดผู้นี้ย่างกรายเข้ามาในจวนตระ

“เป่ยลี่…” มาถึงตอนนี้ก็จริงอย่างที่นางว่า เขาไม่เคยฉุกใจคิดเลยสักนิด ไม่เคยสังเกตเห็นช่องโหว่ระหว่างเรื่องที่เจ่อหมิงเล่ากับเนื้อความในจดหมายฉบับนั้นว่าบางอย่างมันเหมือนจะไปในทิศทางเดียวกันแต่ก็แฝงความย้อนแย้งย้อนรอยกลับมา เพราะเขาเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับความขมขื่น ชอกช้ำ จนไม่มีจิตใจหรือสติสัมปชัญญะคิดถี่ถ้วนว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเช่นใดกันแน่…“แล้วอีกอย่างนะเจ้าคะ ข้าหาใช่คนที่นี่แต่กำเนิดไม่ ระยะเวลาห้าหกเดือนโดยรวมสามเดือนที่ท่านพี่ออกไปรบด้วย ข้าอาศัยอยู่แต่ในจวนตระกูลเฉินเคยไปไกลสุดก็คือตำหนักพระราชวังตอนงานเลี้ยงวันคล้ายวันพระราชสมภพของฮ่องเฮา และก็มิได้ออกไปที่ใดอีกเลยเพราะต้องยอมทนให้มารดาและน้องสาวท่านพี่โขกสับ จิกหัวใช้หามรุ่งหามค่ำ ทั้งลงครัว ซักผ้า หาบน้ำใส่ตุ่ม ขัดถูทำความสะอาดเรือนทั้งเรือน รดน้ำพรวดดินสารพัดอย่างกับข้าเป็นสาวรับใช้คนหนึ่งในจวน แต่ข้าก็ไม่เคยโต้เถียง ข้ายินยอมอดทนเพราะหวังว่าความดีของข้าจะสามารถทำให้พวกนางเมตตาข้าได้บ้าง ข้าไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจหากจวนต้องร้อนเป็นไฟตลอดเวลาด้วยแม่และเมียชังน้ำหน้ากัน เป็นเช่นนี้ข้าจะเอาเวลาจากไหนลักลอบนัดพบเจอกับชายชู้ผ

“ที่ข้าปักใจเชื่อว่าเจ้าหนีไปกับชายชู้จริง เหตุผลหนึ่งก็เพราะคำพูดของหลิ่งจิน หลังจากที่เจ้าหายตัวไปได้ประมาณห้าวันเศษ เจิ่งฟู่มาแจ้งว่าพบนางนอนสลบอยู่ที่ประตูด้านหลังจวนตระกูลเฉินด้วยสภาพซมซาน ผมเผ้าพะรุงพะรัง เสื้อผ้าขาดหลุดรุ่ย เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยบอบช้ำดำเขียวคล้ายกับคนโดนทำร้าย ข้าเลยอนุญาตให้นางเข้ามาพักอยู่ที่เรือนสาวรับใช้แล้วถามไถ่ว่าเกิดอันใดขึ้น เจ้ารู้หรือไม่ว่านางพูดเช่นใดกับข้า” นี่คืออีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาเชื่อเช่นนั้นจริง ๆ เพราะเขาคิดว่าหาได้มีความจำเป็นอันใดที่หลิ่งจินจะต้องใส่ร้ายป้ายสีนายที่ตนจงรักภักดี เทิดทูนไว้เหนือหัวไม่“ว่าอันใดเจ้าคะ” เป่ยลี่รู้สึกหวั่นอกหวั่นใจไม่ใช่น้อย ใช่...หากจะพูดว่านางกลัวความจริงก็ย่อมได้ เพราะหากทุกอย่างถูกเปิดเผยขึ้นมาแล้วปรากฎว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด คือ หลิ่งจินสาวรับใช้คนสนิมที่นางไว้วางใจมากที่สุดเล่า! นางจะทำเช่นใด จะโกรธจะเกลียดหลิ่งจินลงหรือ หลิ่งจินนางมิได้เป็นเพียงสาวรับใช้คนสนิทข้างกาย ทว่านางคือทุกอย่าง คือความไว้วางใจโดยปราศจากข้อกังขาในชีวิตเป่ยลี่ เป่ยลี่รักนางเสมือนมารดา เสมือนพี่สาว เสมือนเพื่อนที

“ฮึก…หลิ่งจินเป็นเหมือนพี่สาว เป็นเหมือนแม่ เป็นเหมือนเพื่อน เป็นเหมือนพี่ เป็นเหมือนน้อง เป็นคนสำคัญในชีวิตข้า หากเป็นผู้อื่นข้าคงหาได้รู้สึกเจ็บใจเจ็บเช่นนี้ไม่ แต่นี่คือนาง คือหลิ่งจิน คือคนที่ข้าไว้ใจมากที่สุดทว่ากลับเป็นนางที่กล้าทรศยศหักหลังความเชื่อมั่นในตัวนางของข้าจนหมดสิ้น” ปฎิเสธไม่ได้ว่าเป่ยลี่เองก็โกรธหลิ่งจินไม่ใช่น้อยที่อีกฝ่ายวางแผนลอบฆ่าสังหารนาง ทว่ายามทอดมองปิ่นทองเหลืองที่หลิ่งจินเคยเสียสละเงินทองที่ตนเก็บออมมาทั้งชีวิตทีไร ภาพความทรงจำ เหตุการณ์ในเยาว์วัยกระทั่งเติบใหญ่ที่ทั้งสองคนสนิทสนม มักจะกอดคอข้ามปัญหาทุกข์ยากต่าง ๆ มาด้วยกันมากมายกลับทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดน้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะแฝงความตัดพ้อและรู้สึกสมเพชตนเองในคราวเดียวกันที่กลับกลายเป็นคนโง่ไม่เคยรู้เลยว่าคนที่อยู่ข้างกาย คนที่นางไว้ใจมากที่สุด วันข้างหน้าจะย้อนรอยกลับมาทำร้ายหมายจะเอาชีวิตนางถึงตายเช่นนี้ “เป่ยลี่” เขาคว้าตัวนางมาโอบกอดเอาไว้แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เจ้ายังมีข้า ยังมีสามีคนนี้อย่างไรเล่า”“ฮื่อ” ่ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดขมขื่นใจหลั่งไหลออกมาเหมือนทำนบแตกอย่างอดกลั้นไม่