Semua Bab ท่านแม่ทัพได้โปรดอย่าโง่: Bab 21 - Bab 30

ซูฮวานางใฝ่สูงเยี่ยงมารดา แต่หาได้อยากเป็นไม่ไอ้ตำแหน่งภรรยาเอก ภรรยารองขุนนางชั้นต่ำต้อย ชีวิตของนางควรสุขสบาย อยู่บนหอคอยที่ผู้คนต่างเอื้อมไม่ถึงต่างหากเล่า ยิ่งกว่านั้นนางจะใช้พี่หญิงลู่ฟางเหนียนเป็นสะพานทอดให้นางไปจนถึงฝั่งฝัน นั่นก็คือ การแต่งเข้าเป็นพระชายาของเชื้อพระวงศ์หรือองค์ชายสักพระองค์ของฮ่องเต้!“ข้าเต็มใจยิ่งเจ้าค่ะท่านแม่ น้องหญิง ข้าเพิ่งจะเข้ามาอยู่ที่ตระกูลเฉิน หาได้รู้จักหรือคุ้นเคยกับผู้ใดมากมายไม่ หากมีท่านแม่และน้องหญิงข้าคงได้คลายเหงาลงบ้างเจ้าค่ะ” “ข้าขอบคุณพี่หญิงมากเลยนะเจ้าคะ พี่หญิงช่างแสนดีกับข้าเสียจนข้ารู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกเจ้าค่ะ” เป่ยลี่ก็เหมือนกัน…นางรู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นน้องสาวสามีกำลังสวมหน้ากากนางเอกยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แน่นอนว่า หากอีกฝ่ายจะคบหาสมาคมกับผู้ใดสักคน คนผู้นั้นย่อมสามารถให้ผลประโยชน์แก่ตนได้! กับลู่ฟางเหนียน พอได้ยินว่าเป็นบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธา และมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของพระสนมรองตระกูลลู่ เคยร่ำเรียนร่วมห้องกับเชื้อพระวงศ์และพระราชโอรส พระราชธิดาของฮ่องเต้ เฉินซูฮวาก็รีบพุ่งเข้าใส่ท

“…” เป่ยลี่นิ่งเงียบ “ที่บ่าวพูด บ่าวเตือนเพราะบ่าวเป็นห่วงคุณหนูนะเจ้าคะ จนถึงตอนนี้คนในจวนตระกูลเฉินทั้งฮูหยินซูเจียวและคุณหนูซูฮวาเองก็น่ากลัวขึ้นทุกทีทุกที พวกเขาเล่นงิ้วแสดงบทบาทคนดีต่อหน้าท่านแม่ทัพ แต่พอลับหลังกลับกลั่นแกล้งรังแกคุณหนูสารพัด เราไม่สามารถคาดการณ์ได้เลยนะเจ้าคะว่าแผนการต่อไปของพวกเขาจะเป็นเช่นใด จะอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ก็มิมีใครรู้…คราวแรกบ่าวก็คิดว่าหากท่านแม่ทัพกลับมา อย่างไรเราสองคนคงได้พึ่งใบบุญท่านแม่ทัพ ทว่าพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทุกอย่างมันประติดประต่อกันลงตัวเสียเหลือเกิน เราไม่สามารถไว้ใจใครได้เลยนะเจ้าคะคุณหนู”หลิ่งจินเองก็ติดตามฮูหยินเหวินเป่ยลี่ออกเดินทางจากจวนตระกูลเหวิน ต้องเดินทางข้ามแม่น้ำ ข้ามภูเขาหลายชั่วยามเพื่อตบแต่งเข้าจวนสามี ทว่าตอนนี้กลับหันหน้าแลหลังมิสามารถไว้เนื้อเชื่อใจผู้ใดได้เลยสักคน มันช่างรู้สึกน่าหดหู่ใจยิ่งนัก “ขอบใจมากหลิ่งจิน ขอบใจจริง ๆ ขอบใจที่เจ้าคอยอยู่ข้าง ๆ ข้าไม่ว่าในยามที่ข้าสุขหรือยามที่ข้าทุกข์…เจ้าเป็นคนที่ข้าไว้ใจมากที่สุด ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจมากจริง ๆ” เป่ยลี่โถมเข้าใส่เรือนร่างของสาวรับใช้คนสนิท แล้วโอบกอดนางเอาไว

“หากไร้ซึ่งความเมตตา หรือความสนใจในตัวข้าสักเล็กน้อยแล้วไยพี่ถึงได้ตกปากรับคำยินยอมแต่งข้าเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารองด้วยเล่าเจ้าคะ ปฏิเสธสมรสพระราชทานให้สิ้นเรื่องไปตั้งแต่แรกก็ย่อมได้” นางเชิดหน้าถามไถ่ด้วยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา “ฟางเหนียน…” ท่านแม่ทัพเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หากเจ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของผู้ใดลองถามไถ่ท่านพ่อของเจ้าดูหรือไม่ เป็นเขาผู้นั้นมิใช่หรือที่หยิบยกเรื่องหนี้บุญคุณมาบีบบังคับให้ข้าต้องจำใจยอมรับเจ้าในฐานะภรรยาพระราชทานทั้ง ๆ ที่ข้าก็ปฏิเสธฮ่องเต้ไปตั้งแต่คราวแรกแล้ว” ลู่ฟางเหนียนกลืนก้อนสะอึกลงคอ มิคิดเหมือนกันว่าท่านแม่ทัพจะกล้าพูดจาหักหาญน้ำใจนางถึงเพียงนี้ “ข้าทราบดีเจ้าค่ะว่าท่านพี่หาได้มีใจรักข้าสักนิดไม่…แต่อย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านพี่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่าข้ามีศักดิ์เป็นภรรยาอีกคนของท่านพี่ได้ เช่นนั้นท่านพี่ก็สมควรปฏิบัติต่อข้าเยี่ยงที่สามีคนอื่นปฏิบัติมิใช่หรือเจ้าคะ?” “เจ้าฟังข้าไม่รู้ความหรืออย่างไร” “ส่วนเรื่องบนเตียงท่านพี่เป็นบุรุษย่อมเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ช่วยหลับนอนกับข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าปรารถนาในตัวท่านยิ่งนั

“หากท่านพี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคงจะจากเมืองหลวงไปไกลแสนไกลแล้ว ข้าขอโทษนะเจ้าคะที่ข้าไม่ได้บอกท่านพี่ไปตามตรงว่าข้าสิ้นรักในตัวท่านพี่ไปเสียนานแล้วคงเป็นเพราะข้าละอายแก่ใจจนไม่กล้าสู้หน้าท่านพี่จึงต้องใช้วิธีนี้ลักลอบออกได้ ขอท่านอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย ข้ากับบุรุษผู้นี้เรารักกันจริง ๆ เจ้าค่ะ เขาสัญญาว่าจะดูแลข้าและยกย่องข้าให้เป็นภรรยาเพียงผู้เดียวของเขา ต่อให้ข้าจะมิได้สุขสบายเช่นเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพใหญ่ มิได้มีข้าทาสบริวารรายล้อม ไร้ซึ่งทรัพย์สินเงินทองมากมาย แต่ข้ามั่นใจว่าข้าสุขใจมากกว่าเป็นแน่เจ้าค่ะ ตลอดระยะเวลาที่ท่านพี่ออกไปตั้งฐานทัพสู้รบกับข้าศึกที่เข้ามารุกราน ข้าพยายามเขียนจดหมายส่งถึงท่านพี่หลายฉบับแต่ก็ไร้วี่แววการตอบกลับจนข้านึกถอดใจ กระทั่งข้าได้พบเจอกับบุรุษผู้หนึ่งเขาเป็นพ่อค้าจากแดนไกล เขาช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าคุยกับเขาถูกคอและแอบมีใจให้บุรุษผู้นั้นจึงลักลอบได้เสียกันครั้งสองครั้ง พอท่านพี่กลับมายามข้ามีอะไรกับท่านพี่ ข้ามักจะนึกถึงหน้าบุรุษผู้นั้นอยู่ตลอดเวลา ข้าลืมเขาไม่ได้เจ้าค่ะ เพราะข้าติดใจเขาจนข้ามิอาจทนอยู่ข้างกายท่านพี่ในฐานะภรรยาได้อีกต่อไปเจ้าค่ะ…ข้า

ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มที่ฮูหยินท่านแม่ทัพ ‘เป่ยลี่’ อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านกลางหุบเขา โดยอาสาช่วยงานบ้านงานเรืิอน แบ่งเบาภาระท่านป้าเจียวจินที่เมตตาให้ที่พักพิงและอาหารการกินเท่าที่นางจะทำได้ โดยงานพวกนั้นก็หาได้หนักหนาเกินกำลังสตรีไม่ เพียงลงครัวเป็นลูกมือบ้างในบางครั้ง ปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดพื้นบ้าน รดน้ำต้นไม้ ให้อาหารไก่ และขอติดตามท่านป้าเจียวจินกับบุตรชายเจียวหลงขึ้นไปบนหุบเขาเพื่อหาพืชสมุนไพรลงมาทำเป็นยาหรือตากแดดขายให้กับพวกพ่อค้าแม่ค้า “ข้าใคร่อยากจะเดินทางเข้าไปในเมืองหลวงเจ้าค่ะท่านป้า” ฮูหยินเป่ยลี่อดใจรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางไม่เข้าใจเสียจริง ระยะเวลาเวลาก็ผ่านมาร่วมหนึ่งเดือนเต็มแล้ว ไยคนของท่านพี่หรือท่านพี่ถึงยังตามหาตัวนางไม่เจออีกเล่า สามีนางเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางคุมกำลังพลนับหมื่นนับแสนนาย มีเส้นมีสายมีอำนาจอยู่ทุกหัวเมือง ผู้ใดต่างก็ให้ความเคารพเขา เรื่องแค่นี้คงมิเหนือบ่ากว่าแรงไม่ใช่หรือ! เมื่อเป็นเช่นนั้นเป่ยลี่จึงตัดสินใจปลอมตัวเข้าไปในเมืองหลวงโดยอาศัยรถม้าของท่านนายอำเภอและมีเจียวหลงบุตรชายวัยสิบสามขวบของท่านป้าเจียวจินขอติดตามไปด้วยเพราะเป็