Lahat ng Kabanata ng เมียเดิมพัน: Kabanata 71 - Kabanata 80

49สักครั้งก็พอ"ไอ้เบิร์ด กูว่าอย่าทำอย่างนี้เลย""นั่นสิ มึงปล่อยวางเถอะถ้ามึงไม่ปล่อยวาง มึงเองจะเป็นทุกข์นะ"เพื่อนของเบิร์ดทั้งสองคนห้ามปรามตอนที่เบิร์ดตัดสินใจแล้วว่าจะไปหาซีลเวียร์ เขาเงียบมานานมากแล้ว เธอเองก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะนึกถึงเขาราวกับว่าลืมเขาไปเลยเสียด้วยซ้ำความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขาคงเป็นการเอาเธอไปเดิมพันกับคนอย่างมัน"มึงไปบวชเลยมั้ย น่ารำคาญฉิบหายห้ามกูอยู่ได้" เบิร์ดตัดสินใจแล้ว วันนี้เขาจะขอไปคุยกับเธออีกแค่สักครั้งก็เพียงพอแล้ว…"ซีล เลิกเรียนแล้วไปกินเตี๋ยวไก่มะระหน้ามอกันมั้ย""เดี๋ยวโทรบอกพี่โซ่ก่อนนะ" ตันหยงแอบเบะปากเล็กน้อยหมั่นไส้เพื่อนตัวเองที่เดี๋ยวนี้ทำอะไรก็ต้องคอยขอแฟนตัวเอง ตอนนี้ยายซีลเวียร์ยอมรับแล้วนะว่ากำลังคบกับพี่โซ่อย่างจริงจัง ทั้งคู่ดูสวีตหวานกันมากกว่าตอนที่นางคบกับพี่เบิร์ดเสียอีก"แล้วเธอไม่ต้องขอพี่ขุนเขาเหรอ""ไม่ต้องอ่ะ""ทำไมล่ะ" สายตาของเพื่อนทั้งสามที่มองมาที่ตันหยงด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้ตันหยงจำต้องหันไปพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย"คือฉันกับพี่ขุนเราเลิกกันแล้วน่ะ""หา!"ไม่ใช่เสียงของพวกเธอแต่เป็นเสียงของขุนเขาที

51งอนตั้งแต่ขึ้นมาอยู่ในห้องนี่นับเวลาได้ประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ แล้วที่เขาไม่พูดกับเธอเลยแม้แต่คำเดียว แถมยังมีท่าทีเมินเฉยต่อเธออีกด้วยจนทำให้เธออดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้ ดูก็รู้ว่างอนเธอมากแค่ไหน แต่เธอก็งอนเหมือนกันที่เขาพูดว่าเธอเป็นแค่ของเดิมพันของเขาน่ะซีลเวียร์ตัดสินใจลุกจากโซฟาที่เดิมทีเธอก็นั่งอยู่ข้างๆ เขา เพราะความหงุดหงิดที่ให้เธออยู่แต่กับความเงียบอยู่ได้ เธอเองก็หงุดหงิดเป็น งอนเป็น โกรธเป็นนะ ทำไมเหรอ เธอก็แค่อยากจะหาน้ำกินเท่านั้นเอง มันทำไมเหรอไม่เข้าใจเลย ตัวเองเข้าใจผิดไปเองยังจะมีหน้ามางอนเธออีก ไม่อยากคุยใช่ไหม ได้... อย่าหาว่าเธอไม่เตือนก็แล้วกัน!ซีลเวียร์ลุกออกไปแล้วอยู่ๆ โซ่ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมามันหนาวๆ และรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ เขามองเข้าไปตามทางที่ซีลเวียร์เดินหายไป หัวใจแกร่งมันก็เต้นแรงขึ้นมาเหมือนกับว่ารังสีอะไรบางอย่างมันแผ่ออกมาจากในห้องนอน"ทำไมหนาวแปลกๆ วะ บรื้ออออ~"สองมือหนากอดตัวเองเอาไว้ แล้วลูบแขนของตัวเองปอยๆ เพราะรู้สึกว่ามันหนาวจริงๆ นะ ก่อนหน้านี้ยังไม่หนาวเท่านี้เลย โซ่ที่ตอนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อ เขาใส่แต่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวมีสีดำเป็นสีพื้นของก

53ย้อมผมให้หน่อย"วันนี้ทำอะไรกินดี"ขณะที่กำลังเดินอยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ตรงข้ามกับคอนโดของเขา โซ่ก็ใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวบางของซีลเวียร์เอาไว้ส่วนคนตัวเล็กก็ใช้มือเล็กของเธอจับรถเข็นในตอนที่กำลังเดินเลือกซื้อของเอาไปตุนไว้ในห้องพักที่คอนโดวันนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษไม่ใช่แค่เธอแต่เป็นโซ่ด้วยมันเป็นเพราะว่าเมื่อวานนี้โซ่พาเธอไปหาแม่ของเธอน่ะสิ เราสามคนได้กินข้าวด้วยกัน และดูเหมือนว่าแม่ของเธอจะชื่นชมโซ่เป็นพิเศษไม่รู้ด้วยเรื่องอะไร ส่วนอาการปวดหัวเธออยู่กับมันมาจนชินแล้วล่ะจนถือว่าแค่เล็กน้อย แต่สิ่งที่น่าแปลกสำหรับเธอคืออาการหลังจากหายปวดหัวแล้วต่างหาก เพราะมันให้ความรู้สึกว่าเหมือนเธอคุ้นเคย และหัวใจอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่กับโซ่ มันไม่เหมือนกับว่าเราเพิ่งจะเคยมาใกล้ชิดกันเป็นครั้งแรกแม้ภาพหลังจากที่เธอตื่นจากฝันนั้นมักจะเลือนรางแต่เธอก็มั่นใจได้ว่าผู้ชายคนนั้นที่เธอเห็นในฝันเป็นเขาอย่างแน่นอน"ซื้อยาย้อมผมด้วยดีกว่า ซีลย้อมผมให้พี่หน่อยนะ""อ้าว ปกติก็ไปทำที่ร้านไม่ใช่เหรอ" เธอจำได้เขาเคยบอกเธอว่าไปทำที่ร้านแถวๆ อโศก"ก็ใช่ แต่นั่นทำตอนไม่มีเมีย ตอนนี้มีเมียแล้วงั้นเมียทำให

"เจ๊ครับผมเอาเส้นเล็กน้ำตกหมูพิเศษเลย" เชาวน์รีบทำทีเป็นสั่งก๋วยเตี๋ยวแล้วยิ้มให้เทียนหอมที่นั่งทำหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับ"หนูเอาเส้นหมี่น้ำตกหมู พิเศษลูกชิ้น อ้อ เอาหมูตู๋นนะพิเศษเหมือนกัน""จ้าๆ นั่งรอเจ๊แป๊บนึงนะ""ค่ะ" สั่งเสร็จก็นั่งมองหน้าคนตัวสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ไม่รู้ว่าวันนั้นเธอพลาดไปเอาอีตาหื่นทุกวินาทีนี่มาทำแฟนได้ยังไงกันนะ แต่ก็ช่างมันเถอะเนอะเพราะว่ายังไงเธอก็รักเขาไปแล้วหลังจากกินก๋วยเตี๋ยวกันเรียบร้อยเชาวน์ก็พาคนตัวเล็กไปเดตตามที่เคยบอกเธอไว้ ซึ่งการเดตของเขาวันนี้เป็นการพาเธอมาทานข้าวด้วยการล่องเรือดินเนอร์สุดหรูแน่นอนว่าเขาเหมามันทั้งลำไปเลยเพื่อความเป็นส่วนตัวของเขากับเธอ แต่ว่าก่อนจะไปดินเนอร์กันที่นั่นเขาก็พาเธอไปช้อปปิ้งก่อน"เอาชุดนี้ค่ะ""เอาเลย" เขาเองก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ไหนจะเงินจากพ่อกับแม่ที่ส่งมาให้ทุกเดือนและเงินส่วนแบ่งจากกลุ่มรถบิ๊กไบค์ของโซ่ แถมเขายังรับงานถ่ายภาพอีกด้วยนะเรียกได้ว่าเป็นช่างภาพมือทองเลยก็ว่าได้เพราะฉะนั้นเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาของเขาเลย"พี่เชาวน์ต้องเอาใจหนูไว้มากๆ นะคะ""แน่นอนสิ""เพราะว่าหนูจะทำให้พี่เสร็จจนไม่มีแรงเลย""พ

56เพื่อนห่างๆ"ไอ้เบิร์ดมึงจะทำอย่างนี้จริงเหรอวะ""นั่นดิ ไหนว่ามึงยอมแพ้แล้วไง""กูแค่อยากเห็นว่าเขาอยู่ดีมีสุข และมันก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรซีลก็เท่านั้นเอง""แต่ว่าเขาก็มีความสุขจริงๆ แล้วนะเว้ย มึงก็รู้"สามคนเพื่อนเลิฟเพื่อนเกลอล่วงรู้เข้าว่ากลุ่มแก๊งของโซ่จะมาเที่ยวกันที่ต่างจังหวัด พวกเขาทั้งสามเลยลาเรียนแล้วตามมาด้วยแสร้งทำเป็นว่าบังเอิญมาเจอกันที่เสม็ด"แหม กูว่าถ้าพวกนั้นเห็นมึง พวกแม่งก็รู้มั้ยวะว่ามึงตามเขามาอ่ะ""รู้ก็รู้ไปสิ กูสนใจที่ไหน" เบิร์ดตอบกลับไตตั้นไปอย่างนั้นในตอนนี้พวกเขาทั้งสามก็รู้แล้วว่าคนกลุ่มนั้นพักกันที่ไหน เพราะว่าตลอดทางก็ตามมาตลอดกระทั่งตามมาจนถึงโรงแรมหนึ่งที่อยู่หน้าหาดซึ่งน่าจะเป็นที่ที่ซีลเวียร์เลือกเองกับมือเพราะว่าเขารู้ดีว่านิสัยของเธอเป็นยังไง และเธอชอบอะไรพวกเขาเลือกจองที่พักในโซนแรก ซึ่งเป็นโซนเดียวกันกับกลุ่มของโซ่ที่จองที่พักโซนนี้ แต่ว่าพวกเขาไม่ได้จองห้องพักที่ติดกัน แต่เป็นการจองห้องพักที่ห่างกันสักหนึ่งถึงสองห้องเพื่อไม่ให้ใกล้กันมากเกินไปพวกโซ่เองก็เช่นกัน"สัก 5 โมงเจอกันที่ล็อบบี้นะพวกมึง เดี๋ยวไปกินอาหารทะเลหน้าหาดกัน"โซ่บอกกับเพื่