บททั้งหมดของ เมียเดิมพัน: บทที่ 1 - บทที่ 10

"ซีล เบิร์ดขอโทษครับ""ไม่ต้องเลย เมื่อเช้าเบิร์ดก็ตะคอกใส่ซีลด้วย""ก็เบิร์ดง่วงนี่ครับ ยกโทษให้เบิร์ดหน่อยน้าาาา เด็กดี""ครั้งหน้าซีลจะไม่โทรปลุกเบิร์ดแล้ว""โอ๋ๆ ไม่เอานะ ไม่เอานะครับ เอางี๊ดีกว่าเดี๋ยววันนี้เบิร์ดพาไปกินราดหน้าหมูหมักเจ้าอร่อยดีมั้ย""แต่เบิร์ดยังไม่เลิกเรียนเลยนี่"ซีลเวียร์เลิกเรียนแล้วเหลือแค่เบิร์ดที่ยังไม่เลิกเรียน เบิร์ดแฟนหนุ่มของเธอเรียนอยู่คณะเดียวกันกับโซ่ แต่ไม่ใช่เพื่อนกลุ่มเดียวกันก็เพียงเท่านั้น เบิร์ดมาถึงที่มหาวิทยาลัยสายเหมือนเดิม และเขารับรู้ว่าเขาต้องถูกแฟนตัวเล็กของเขาโกรธอีกแน่ๆ เพราะเขาเองก็รู้ตัวว่าตัวเองตะคอกใส่เธอเพราะหงุดหงิดที่ถูกโทรปลุก เบิร์ดรู้ว่าซีลเวียร์จะเลิกเรียนกี่โมงเขาจึงแอบดอดลงมาเพื่อง้อเธอก่อน"ไม่เป็นไรเบิร์ดโดดไปก็ได้ เลิกก่อนชั่วโมงนึงไม่เป็นไรหรอก""ไม่เอาหรอก งั้นเบิร์ดกลับไปเรียนเลยเดียวซีลรอตรงนี้""เอางั้นเหรอ""อือ ซีลรอได้ อีกแค่ชั่วโมงเดียวเอง""งั้นแปลว่า ซีลหายโกรธเบิร์ดแล้วใช่มั้ยครับ""อือ ซีลโดนเบิร์ดตะคอกใส่จนชินแล้วล่ะ""ขอโทษนะครับ" พูดแล้วก็ทำท่าจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอ แต่ซีลเวียร์เอียงตัวหลบทัน"อย่า

"คิดว่าไอ้ขี้แพ้อย่างมึงจะไม่กล้าลงมาแข่งกับกูอีก""หึ กูเหรอขี้แพ้ มึงคิดดีๆ " โซ่ตอบกลับคำพูดเย้ยหยันของเบิร์ด เขานี่เหรอขี้แพ้ เพียงแค่เรื่องบางเรื่องมันยังไม่ถึงเวลาที่ต้องเอาชนะก็เท่านั้น โซ่รับรู้มาโดยตลอดว่าเบิร์ดต้องการจะเอาชนะเขาในทุกเรื่องเบิร์ดขบฟันแน่น เขาไม่พอใจที่โซ่พูดออกมาแบบนั้น พลางนึกถึงใบหน้าของซีลเวียร์แล้วมองกลับไปที่หน้าของโซ่ เขาเกลียดมุมปากเย้ยหยันของมัน เขาเกลียดใบหน้าของมัน เขาเกลียดฐานะทางสังคมของมัน เขาเกลียดวิธีการเข้าหาแฟนของเขาด้วยวิธีของมัน เขาเกลียดมัน เขาเกลียดมัน"เอาไง จะแข่งมั้ยถ้าไม่แข็งกูจะได้กลับบ้าน""มาดิ" เบิร์ดตอบกลับก่อนจะเดินไปที่รถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของตัวเอง ขณะที่โซ่เองก็หันมาหยิบหมวกราคาห้าแสนกว่าของเขาไปด้วย โซ่เดินไปที่รถคันใหม่ของเขา เขากำลังอยากลองพอดีว่ารถคันนี้มันแรงจริงอย่างที่เจ้าของแบรนด์มาเสนอให้เขาถึงคอนโดหรือเปล่าขณะที่ทั้งคู่คร่อมรถบิ๊กไบค์ของตัวเองอยู่ภายในสนามก็เงียบกริบขึ้นมาทันทีจากที่มีเสียงเพลงดัง และเสียงพูดคุยกันเงียบลง สายตาของคนทุกคนจ้องมองลงไปที่สนามบ้างก็ไลฟ์สด บ้างก็ถ่ายวิดีโอเอาไว้ เพราะสองคนนี้ลงแข่งด้วยกันที

เบิร์ดเดินกลับเข้ามานั่งรอเพื่อนของตัวเองที่ใต้ตึกคณะ ไอ้โซ่มันพูดเหมือนกับว่าเขาเป็นฝ่ายแย่งซีลเวียร์มาจากมัน เบิร์ดนั่งรออยู่ไม่นานเพื่อนของเขาก็เดินเข้ามาแล้วพากันเดินขึ้นไปบนห้องเรียน ส่วนพวกโซ่ ก็รอจนกินขนมหมด และดูดบุหรี่เรียบร้อยแล้วถึงได้เดินขึ้นไปบนห้องเรียนเช่นกัน•••เช้าวันศุกร์ 05.30 น. (วันหยุดยาว ศุกร์-จันทร์)เบิร์ดขับรถมารับซีลเวียร์ที่บ้านของเธอ โดยที่ซีลเวียร์ก็สะพายกระเป๋ารอเขาอยู่หน้าบ้านอยู่แล้ว เธอขออนุญาตแม่ของเธอแล้ว และแม่เธอก็อนุญาต แต่ก่อนจะอนุญาตก็ถามเธอว่าพี่โซ่ไปด้วยหรือเปล่า"เดินทางปลอดภัยนะลูก""ค่าา~""สวัสดีครับคุณน้า"เบิร์ดจอดรถอยู่หน้าบ้านของซีลเวียร์ เขาเห็นซอลเดินออกมาส่งลูกสาวจึงยกมือขึ้นไหว้ เขารู้สึกว่าซอลไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่แต่ที่ยังดีกับเขาแบบนึ้เป็นเพราะซีลเวียร์ลูกสาวของเธอกำลังคบกับเขาอยู่ อีกอย่างเขาเองก็ใช่ว่าจะชอบแม่ของซีลเวียร์ เพราะรู้สึกว่าแม่ของซีลเวียร์จะเชียร์อีกคนมากกว่าเขา แต่ก็นั่นแหละเพราะว่าแท้จริงแล้วสำหรับแม่ของซีลเวียร์ ไอ้เวรนั่นมันมาก่อนเขา"สวัสดีลูก สวัสดี เดินทางกันดีๆ นะเบิร์ด อย่าขับรถเร็วนะ""ครับคุณน้า""ดูทาง

"จะไปไหน""จะไปหาเบิร์ด""จะไปทำไม""เอ้า ก็ซีลมากับเบิร์ดนะ จะมานอนกับพี่โซ่ได้ไง""..." โซ่นิ่งเงียบ เขาลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าข้อมือของซีลเวียร์เอาไว้ ขณะเดียวกันซีลเวียร์ก็หันมามองที่ข้อมือของตัวเอง เห็นโซ่นั่งเงียบๆ จับมือเธออยู่อย่างนั้น แล้วก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เพราะสายตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาวันนี้กลับดูเศร้าหมองยังไงไม่รู้"เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น""จะไปหามันไม่ใช่เหรอ""ใช่ ซีลจะไปคุยกับเบิร์ดให้รู้เรื่อง""ไม่ไปไม่ได้เหรอ" เขานิ่งไปเพียงครู่ ก่อนจะพูดออกมาน้ำเสียงแผ่วเบา เขาไม่อยากให้เธอไป"ไม่ได้หรอกซีลมากับเบิร์ด จะมานอนกับพี่ได้ยังไง มันน่าเกลียด""แต่" โซ่นึกถึงความเป็นจริงขึ้นมา ที่ซีลเวียร์พูดออกมานั้นมันก็เป็นอย่างนั้นถึงจะถูกต้อง ในตอนนี้เธอเป็นแฟนของมัน จะมานอนกับเขาได้ยังไง มือหนาค่อยๆ คลายมือของตัวเองออกปล่อยให้ซีลเวียร์เดินออกไปโดยที่ตัวเองยังนั่งอยู่ในห้องเมื่อเธอเดินออกไปแล้วโซ่ก็ลุกขึ้นแล้วอาละวาดขว้างปาข้าวของลงพื้นจนแตกกระจายเพื่อระบายอารมณ์โกรธ ความแค้น ความเจ็บใจ ความเสียใจ และอารมณ์อึดอัดที่ตัวเองมี ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ซีลเวียร์ก็คงจะยังเป็นของเขาจนถึ

วันต่อมา"อือออ~"มือหนาควานหาหญิงสาวที่ควรจะอยู่ด้วยกันบนเตียง เมื่อคืนเขาพลาดไปหน่อยเผลอหลับไปได้ เปลือกตาของเขาค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ปรับโฟกัสการมองเห็นชั่วครู่เดียวก็เห็นว่าห้องที่นี่เป็นห้องในโรงแรม เขารีบดีดตัวขึ้นนั่งแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง เห็นว่าที่ข้างตัวเขามีเพื่อนของเขาสองคนและที่ห้องนี้ก็ไม่ใช่ห้องที่เขาอยู่กับซีลเวียร์ด้วย"แย่แล้ว… ซีล"เบิร์ดรีบสวมเสื้อลวกๆ แล้วเดินออกมาอย่างรีบร้อนตรงไปยังที่พักที่เขาจองเอาไว้เพื่อนอนกับซีลเวียร์สองคน เมื่อคืนนี้เขาพลาดไปจริงๆ เพราะเขาเริ่มกังวลใจคล้ายว่าไอ้โซ่มันจะไม่ยอมทนอีกต่อไปแล้ว เมื่อเบิร์ดเดินออกมาก็มีหลายๆ คนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันทักทายเขา ก่อนหน้านี้เขาพยายามอย่างหนักหาลูกทีมเพื่อที่จะได้เป็นจ่าฝูงแทนที่โซ่ แต่ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนหลายๆ คนยังไม่เอาด้วย แต่บางคนก็เริ่มนับถือเขาไม่ต่างจากโซ่เหมือนกัน คงเห็นว่าเขาเป็นลูกชายนักการเมืองเหมือนกัน และคงเป็นพวกที่หมั่นไส้ในความเย่อหยิ่งจองหองของโซ่ เหมือนเขา"อ้าว เฮียเบิร์ด ไปไหนครับ""เห็นแฟนกูมั้ยวะ""ไม่เห็นนะเฮีย""อืม ขอบใจ" เบิร์ดตอบกลับไปก่อนจะตรงไปที่ห้องพัก เขาพยายามเรี