Todos los capítulos de เมียเดิมพัน: Capítulo 81 - Capítulo 90

57เรื่องของสองเรามือของคนทั้งสองคนจับประสานกันเอาไว้อย่างแนบแน่น ท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดสาดน้ำทะเลเข้าฝั่ง ท่ามกลางแรงลมทะเลที่พัดกระทบผิวกายของคนทั้งสอง ท่ามกลางทะเลสีดำที่ส่งเสียงต้อนรับเขาและเธออย่างโรแมนติก ท่ามกลางอะไรหลายๆ อย่างที่เป็นใจในความเงียบของคนทั้งสอง กลับมีเสียงคลื่นที่ดังขึ้นราวกับบ่งบอกให้ทั้งเขาและเธอได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริง"หนาวมั้ย""หนูไม่หนาว""หิวมั้ย""หนูไม่หิว""แต่พี่หิว!" น้ำอุ่นตาโตขึ้นเมื่อเดวิดพูดจบแล้วตะครุบตัวเธอเอาไว้โดยที่มือของเธอกับเขาก็ยังไม่ปล่อยออกจากกัน เขากอดเธอเอาไว้แบบนั้น หันหน้าเข้าหาทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาแม้จะมองไม่เห็นก็ตาม เขาพาเธอโยกตัวเล็กน้อย กอดเธอเอาไว้อย่างอบอุ่นหัวใจ"ขอบคุณนะ""หืม ขอบคุณพี่เรื่องอะไร""ก็…" เธอเม้มปากแน่นหัวใจดวงน้อยๆ ยังเต้นอย่างระรัวทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่เขาทำ"เรื่องของ…""เรื่องของสองเราน่ะเหรอ" ขนลุกเกรียวไปตามแขนเรียวของคนตัวเล็ก เดวิดยื่นหน้าลงมาพูดน้ำเสียงแผ่วใกล้ใบหูของเธอทำเอาหัวใจที่เต้นอย่างถี่รัวอยู่แล้วมันกลับเต้นแรงขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว"หนูอายนะ""อายทำไม พี่กำลังจ

59มึงมันคนอื่นทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ และเสียงสะอื้นไห้ที่ดังออกมาจากห้องนอนทำให้คนที่นั่งอยู่หน้าห้องนอนหัวใจเหมือนจะขาดรอนๆ เหตุการณ์ในวันนี้กับวันนั้นมันต่างกันตรงที่ในวันนั้น เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเท่าวันนี้ ในวันนั้นเขาตกใจที่เธอเห็นจริงๆ แต่เพราะฤทธิ์ยาหรืออะไรไม่ทราบได้มันทำให้เขาง้อเธอแค่เป็นพิธีเท่านั้นหลังจากนั้นเขาก็รับปากกับเธอไปส่ง ๆ ว่าเขาจะหยุด ว่าเขาจะเลิก ขอแค่ไม่ให้เธอทอดทิ้งเขาไป แต่ว่าเขากลับทำมันไม่ได้ เธอเห็นเขาใช้ยาแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสุดท้ายเธอเองที่ทนไม่ได้ เราสองคนทะเลาะกันหนักมากจนสุดท้ายเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในวันนั้นเขาขับรถบิ๊กไบค์เหมือนเดิม มีเธอซ้อนอยู่ด้านหลัง เราสองคนทะเลาะกันเพราะเรื่องที่เขาติดยา สุดท้ายเขาเองที่โมโหหงุดหงิด เร่งความเร็วรถบิ๊กไบค์ เธอกลัว เขารับรู้ได้เลยว่าเธอกลัวมากแค่ไหน แต่ในตอนนั้นเขากำลังโมโหเธอและรู้สึกสะใจที่ทำให้เธอกลัวได้ ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนใดที่ทำให้เขาคิดแบบนั้นเป็นแบบนั้นเขาหงุดหงิดทุกครั้งที่เธอด่าว่าเขาเรื่องที่เขาติดยา เขาหงุดหงิดโมโหทุกครั้งเรื่องที่เธอจงใจจะทิ้งเขาไป ในตอนนั้นเขายังเด็กและคิดอะไรได้อย่างโ

61อุบัติเหตุโซ่มุดเข้าไปภายในห้องโดยสารของรถแท็กซี่ เขาคว้าข้อมือของคนตัวเล็กแล้วพาเธอออกมาจากรถ ก่อนจะปิดประตูรถเสียงดัง ปึ้ง! ส่วนคนขับแท็กซี่ก็ไม่รอช้า เขาเผ่นแน่บดีกว่าอยู่ตรงนี้แล้วรถพัง ค่าโดยสงค่าโดยสารอะไรเขาไม่เอาแล้วล่ะ ยกให้แม่หนูนั่นไปถือเสียว่าทำบุญ แต่อย่าได้มาเจอกันอีกเลยนะขอร้องล่ะ"ลุง! ดะ เดี๋ยวสิลุง""หึ จะตะโกนให้ได้อะไรขึ้นมา""ปล่อยซีลนะ" เธอตวาดแต่เสียงของเธอกลับเหมือนเสียงแมวเด็กขู่ ทำไม คนดุถึงได้มีเสียงน่ากลั๊วน่ากลัวอย่างนั้นกันเล่า"ปล่อยได้ไง เมียทั้งคน""ปล่อย" ซีลเวียร์พยายามดันตัวเองให้ออกห่างจากโซ่ แต่ยิ่งดันก็เหมือนกับว่ามันยิ่งใกล้ชิดกับเขามากขึ้น โซ่ไม่สนใจสักนิดว่าตอนนี้เราสองคนกำลังอยู่ข้างทาง และมีสายตาของชาวบ้านที่มองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น แน่นอนว่าไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอสักคนเดียว"พี่โซ่! ซีลไม่กลับ""ซีลเราเคยรักกันมากจริงๆ แต่ซีลจำพี่ไม่ได้เพราะ…""จะเพราะอะไรซีลไม่สนใจหรอกค่ะ สิ่งเดียวที่ซีลสนใจคือพี่โซ่ต้องเลิกยะ…" เธอไม่กล้าพูดออกมาเต็ม ๆ ปากเพราะกลัวว่าหากมีคนที่รู้จักโซ่ได้ยินขึ้นมามันจะต้องเสื่อมเสียไปมากแค่ไหน เพียงแค่นี้เขาก็เสื่อมเส

"หนูไม่คิดถึงพี่บ้างเลยเหรอ พี่คิดถึงหนูมากเลยนะครับ""ต่อให้หนูตื่นมาแล้ว หนูจะจำพี่ไม่ได้อีกก็ไม่เป็นไร พี่พร้อมจะเริ่มต้นใหม่กับหนูเสมอไม่ว่าจะ 10 ครั้ง 100 ครั้ง 1,000 ครั้งพี่ก็พร้อมที่จะจีบหนูใหม่ในทุก ๆ ครั้ง""ตื่นเถิดที่รัก พี่ผิดไปแล้ว อย่าลงโทษพี่แบบนี้เลย พี่จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว"เสียงพูดคุยในห้องพักผู้ป่วยสั่นเครือราวกับพูดไปก็ทุบหัวใจของตัวเองเล่นไป ส่งผลให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำตาอาบแก้มไปด้วย ตัวเธอเองก็ใจแทบขาดชีวิตที่ขาดลูกเธอจะอยู่ได้อย่างไรต่อให้เธอจะอาภัพมากแค่ไหนชีวิตเธอจะขาดอะไรก็ได้แต่สิ่งเดียวที่เธอขาดไม่ได้คือลูกตื่นขึ้นมาเถอะนะลูกรัก…ทิ้งแม่ไปแบบนี้แล้ว แม่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไงซอลปาดน้ำตามองเข้าไปในห้องผ่านกระจกใสเห็นชายหนุ่มที่กำลังร้องไห้สภาพแบบนี้ของเขาเธอเคยเห็นมาแล้วในอุบัติเหตุครั้งก่อน ที่เขาแอบเข้ามาหาลูกสาวเธอนั่นทำให้เธอรู้แล้วตั้งแต่วันนั้นว่าเขาก็รักลูกเธอมากเหมือนกัน แต่ในตอนนั้นเธอยอมรับ เธอเจ็บแค้นที่เขาทำให้ลูกเธอเจ็บแต่ในวันนี้มันต่างกันภาพที่เธอได้เห็นตรงหน้ามันทำให้เธอแทบทรุดโซ่เหมือนคนที่กำลังตายทั้งเป็นเขา กำลังทุกข์ทรมานอย่างแส

64จำได้"ในช่วงเวลานั้นคนไข้อาจจะกำลังเจ็บช้ำน้ำใจ ภายในใจส่วนลึกเสียใจกับคนคนนี้ กับการกระทำของคนนี้หรือแค่อยากจะลืมคนคนนี้ไปชั่วขณะอาจจะเพราะทะเลาะกันมีปากเสียงกัน จึงทำให้ความทรงจำที่เกี่ยวกับคนคนนั้นจางหายไป เขาเรียกว่าเป็นคำสั่งส่วนลึกของสมองที่สั่งให้ลืมมันเป็นกลไกการป้องกันตัวเองของระบบสมองจากสิ่งที่ทำให้เสียใจที่สุด"คำพูดของหมอหนุ่มยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ภายในหัวของโซ่เธอเจ็บเพราะเขามันทำให้ช่วงเวลาหนึ่งที่เธออยากจะลืมเขา เสียใจเพราะเขาแต่ในครั้งนี้เขากลับซ้ำทำให้เธออยากจะลืมเขาอีกครั้ง ไม่เป็นไร ในเมื่อเธอเป็นอย่างนี้เขาก็จะดูแลเธอให้ดีที่สุดต่อให้ชีวิตนี้ เธอจะจำเขาไม่ได้อีกก็ไม่เป็นไรหลังจากที่คุณหมอหนุ่มเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยแล้วโซ่ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปหาซีลเวียร์ในทันทีโดยมีเพื่อน ๆ ของเขาและเธอเดินตามเข้ามาอย่างเงียบ ๆ โซ่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอจ้องมองเธอแต่เธอกลับไม่มองหน้าเขาแม้แต่น้อย"ซีล~ แกเป็นไงบ้าง""ดีใจด้วยแกหลับไปตั้งนานแหนะ พวกฉันใจหายใจคว่ำหมดเลย"ตันหยงเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาก่อนเพราะเธอไม่อยากให้บรรยากาศตรงนี้มันเงียบเกินไปเธอหันมองหน้ากับเพื่อนอีก 2 คนแล้วก็