All Chapters of รักเดียวของโดโนแวน: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากนั้นทุกคนก็ใช้เวลาพูดคุยกันอีกพักใหญ่ เพลงได้นำเอาอัลบั้มภาพเก่า ๆ มาเปิดให้นาตาลีดูอย่างสนุกสนาน เธอชี้ให้เห็นรูปถ่ายในวัยเด็กของเธอกับคริสต์ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวชวนหัวเราะ และเล่าถึงวีรกรรมสมัยเด็กที่ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน ทำให้นาตาลีหัวเราะออกมาไม่หยุดพลางใช้มือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากความตลกขบขันนั้นเมื่อเวลาใกล้ถึงหนึ่งทุ่มตรง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของนาตาลีก็ดังขึ้น เธอรับสายและพูดคุยอย่างรวดเร็วกับคนขับรถของบ้าน ก่อนจะวางสายแล้วหันมามองทุกคนด้วยสีหน้าที่มีความเกรงใจ“ถึงเวลากลับพอดีเลย” นาตาลีลุกขึ้นยืน จัดเสื้อของเพลงที่ยืมใส่ให้เข้าที่ “วันนี้เรารู้สึกดีขึ้นมากเลย ขอบคุณนะเพลงที่ให้ยืมชุด ชุดของเพลงน่ารักมากเลย”“ด้วยความยินดีอยู่แล้วนาตาลี” เพลงลุกขึ้นยืนประคองแขนเพื่อนอย่างอ่อนโยนภิณเองก็ลุกขึ้นยืนด้วย “เดี๋ยวน้าเดินไปส่งนะ”พูดจบภิณก็เดินนำออกมาที่ประตูหน้า แล้วนาตาลีก็บอกลาภิณอย่างนอบน้อม“ขอบคุณน้าภิณมาก ๆ เลยนะคะที่ต้อนรับอย่างอบอุ่นแบบนี้ หนูรู้สึกเหมือนได้พักใจจริง ๆ เลยค่ะ”“ไม่เป็นไรเลยนาตาลี” ภิณจับมือนาตาลีไว้เบา ๆ “ดูแลตัวเองให้ดีนะ ถ้ามีอะไรก็บอ

ในอีกฝั่งหนึ่ง ทางบ้านของนาตาลีรถยนต์สีดำคันหรูแล่นเข้ามาสู่เขตบ้านส่วนตัวสุดหรูของนักธุรกิจชื่อดัง แสงไฟนีออนสีขาวจากภายนอกส่องสะท้อนกับผนังกระจกใสของกำแพง ทำให้ตัวบ้านดูสวยและสง่างามมาก แต่เพราะโทนสีของบ้านที่ค่อนข้างหม่นหมองจึงทำให้ดูเงียบเหงาและขาดความอบอุ่น ผิดกันกับบ้านของคริสต์ที่เพลงอาศัยอยู่นาตาลีลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยอ่อน มือของเธอถือกระเป๋าถือหนังราคาแพงไว้แน่น ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องโถงขนาดใหญ่ที่มืดมิด เธอปล่อยร่างตัวเองให้ผ่อนคลายลงชั่วขณะ นาตาลีละทิ้งสีหน้าที่ดูบอบบางและหวาดกลัวที่เธอต้องแสดงตลอดทั้งวันในมหาวิทยาลัย ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยความว่างเปล่า มือที่เคยแสร้งว่าสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นจากการถูกกลั่นแกล้ง กลับนิ่งสนิทและปกติดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นโทนี่ หัวหน้าพ่อบ้านที่แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบเรียบหรู เดินเข้ามาโค้งคำนับอย่างสุภาพ“คุณหนูครับ คุณท่านเอ็ดเวิร์ดกับคุณนายเฮสรออยู่ที่ห้องทำงานแล้วครับ” โทนี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“อืม” นาตาลีตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว แววตาของเธอมองตรงไปยังบันไดวนที่ทอดขึ้นสู่ชั้นสองอย่างเฉยเมย แล้วเดิน

แสงสุดท้ายของวันได้ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงสีส้มอ่อน ๆ จากโคมไฟภายในบ้านที่ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นแต่ก็อึมครึมเล็กน้อย เพลง คริสต์ และเจไดเพิ่งกลับมาจากสวนสนุก บนใบหน้าของเพลงยังคงมีร่องรอยของความสนุกสนานอยู่ แต่ในแววตาของเธอกลับฉายแววที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ ซึ่งคริสต์และเจไดก็รับรู้ถึงได้ทันที แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากถาม“เพลงมีอะไรจะคุยกับพี่คริสต์ เจไดหน่อยน่ะ ” เพลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดผิดกับท่าทีปกติของเธอ ทำให้คริสต์และเจไดที่กำลังจะแยกย้ายกันต้องชะงักไปเจไดก้าวต้องเดินกลับมานั่งลงบนโซฟาอย่างจำนน ส่วนคริสต์ไม่พูดอะไร เขาเดินไปนั่งลงข้างเพลงทันที เพลงหันหน้ามองไปยังทั้งสองคนด้วยสายตาที่จริงจังจนทำให้คริสต์รู้สึกเย็นวูบวาบไปทั้งตัว“น้องเพลง…มีอะไรหรือเปล่า” คริสต์ถามด้วยความกังวล มือของเขายื่นไปกอบกุมมือของเพลงไว้แน่นเพลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมด ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยสิ่งที่เธอได้ยิน “เมื่อเช้า…เพลงได้ยินทุกอย่างเลย”คำพูดของเพลงทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงัด คริสต์กับเจไดสบตากันด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาถูกจับได้คาหนังคาเขา ความพยายามท

“ที่นี่ไม่มีใครจะทำร้ายเธอหรอกนะนาตาลี แต่เราต้องการจะรู้ความจริงทุกอย่างต่างหาก” ภิณมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหนักใจ ก่อนจะเข้ามาห้ามปรามด้วยการเปิดปากพูดด้วยอย่างนุ่มนวลขณะเดียวกันรัณย์ก็เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีที่สง่างามและน่าเกรงขาม “ใช่ ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องสารภาพแผนการที่เอ็ดเวิร์ดและเฮสกำลังทำอยู่”นาตาลียังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของเธอล่อกแล่กไปมาด้วยความสับสนและลังเล พลางจ้องมองรูปถ่ายของแม่ตัวเองด้วยความเจ็บปวด“หนูพูดไม่ได้ค่ะ” นาตาลีตอบเสียงสั่นเครือ “ถ้าหนูเปิดโปงแผนการของพ่อ…เขาจะรู้ทันที และแม่ของหนูก็จะเป็นอันตราย”คริสต์มองนาตาลีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาเดินเข้าไปใกล้เธอแล้วโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แสนจะเยือกเย็นที่สุด “แล้วคิดว่าถ้าไม่พูดออกมา…ทุกอย่างจะดีขึ้นงั้นเหรอ”เพลงมองสถานการณ์อันตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จึงรู้ดีว่าคำข่มขู่ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว เธอลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้นาตาลีอย่างช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของนาตาลีเบา ๆ“แล้วถ้าพวกเราช่วยแม่ของเธอให้ล่ะนาตาลี”คำพูดของเพลงทำให้ทุกคนในห้องต้องอึ้งไปในทันที คริสต์หันมามองเพ

หนึ่งเดือนต่อมาณ ห้องจัดเลี้ยงใหญ่ของโรงแรมชื่อดังในแวนคูเวอร์ ซึ่งถูกตกแต่งในธีมที่หรูหราและดูลึกลับ บนเพดานคริสตัลระยิบระยับสะท้อนแสงไฟสีอำพันลงบนพื้นหินอ่อนสีดำขลับ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบหายากและไวน์รสชาติดีราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณแขกเหรื่อกว่าสองร้อยชีวิตในชุดราตรีและทักซิโด้ราคาแพง กำลังแลกเปลี่ยนรอยยิ้มและการพูดคุยกัน พลางประเมินสถานะทางสังคมของกันและกันไปด้วย ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูด ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการถ่วงดุลอำนาจทางธุรกิจทั้งสิ้นในเวลาหนึ่งทุ่มตรง คริสต์และเพลงก็ก้าวเข้าสู่โถงจัดเลี้ยงอย่างสง่างาม โดยทั้งสองคนนั้นเดินตามหลังรัณย์และภิณอยู่ ส่วนเจไดและครอบครัวของเขานั้นก็เดินตามมาติด ๆ ด้วย และไม่นานนัก เอ็ดเวิร์ดผู้เป็นเจ้าภาพก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มพร้อม ๆ กับเฮส“คุณอารัณย์ คุณทอตะวัน ยินดีต้อนรับสู่ค่ำคืนที่สำคัญของเรานะครับ” เอ็ดเวิร์ดกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ผมดีใจจริง ๆ ที่พวกคุณให้เกียรติมาร่วมงานของเราได้”“ขอบคุณที่เชิญเรามานะครับคุณเอ็ดเวิร์ด” รัณย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ก็นับว่า…เป็นโอกาสอันดีที่เราจะได้ทำความรู้จักและเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกันด้วย อ