All Chapters of รักเดียวของโดโนแวน: Chapter 41 - Chapter 50

หน้าห้องผ่าตัดขนาดใหญ่ในโรงพยาบาลโรคหัวใจเฉพาะทางของครอบครัวคุณหมอราฟ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนทุกคนแทบจะพากันหยุดหายใจ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตูของห้องผ่าตัดอย่างไม่วางตาทุกคนรอคอยอย่างมีความหวัง แต่แล้วความหวังของพวกเขาก็ถูกทำลายลงอย่างโหดร้ายอีกครั้ง เมื่อเกิดความวุ่นวายขึ้นในโซนห้องฉุกเฉินอีกครั้ง เพราะเกิดอุบัติที่หน้าโรงพยาบาล ทว่าร่างของผู้บาดเจ็บที่ถูกเข็นมาทั้งสามร่าง แต่สองร่างที่นำมาก่อนนั้นกลับเป็นคริสต์และเจได ซึ่งเพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรงที่หน้าโรงพยาบาลไปหมาด ๆ ส่วนอีกร่างเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่พวกเขาไม่ได้รู้จัก“คะ คริสต์! ไม่นะ! เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!” ภิณอุทานเสียงดังลั่น ก่อนจะรีบตามไปทันทีในฐานะที่เป็นญาติคนไข้ รัณย์และภิณจึงต้องรีบไปติดต่อกับทีมหมอและพยาบาลอีกชุดเพื่อจัดการเรื่องการรักษาคริสต์และเจได โดยให้ทุกคนที่เหลือรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดของเพลง เผื่อว่าหมอราฟจะออกมาแจ้งความคืบหน้าใด ๆ บ้างขณะเดียวกัน ในห้องผ่าตัดขนาดใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟทั่วห้อง หมอและพยาบาลผู้เชี่ยวชาญหลายชีวิตก็กำลังทำงานภายใต้การนำของหมอราฟ โดยที่เพลงนอนนิ่งอ

แสงแดดยามเช้าเริ่มส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านผ้าลินินสีครีมอ่อน เนื้อผ้านั้นช่วยกรองอากาศที่เริ่มร้อนจากภายนอกให้เหลือเป็นความอุ่นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หลังจากผ่านพ้นการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจที่ยืดเยื้อและแสนตึงเครียดนานหลายชั่วโมง ซึ่งเป็นเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่างความเป็นและความตาย และพักฟื้นติดตามอาการในห้อง ICU เป็นเวลาสองวันเพื่อติดตามสัญญาณชีพอย่างใกล้ชิด ก่อนจะย้ายมายังห้องพักฟื้นปกติ ในที่สุด ดวงตากลม ๆ คู่สวยของเพลงก็เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ“…อึก…อือ”ความรู้สึกแรกที่เพลงสัมผัสได้คือความสับสนมึนงงเล็กน้อยจากฤทธิ์ของยาสลบที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย ก่อนที่ภาพของเพดานสีขาวและอุปกรณ์ทางการแพทย์รอบตัวจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นความรู้สึกที่ตามมาคือความโล่งใจ เพราะเมื่อก้มลงไปมองสำรวจเช็กร่างกายตัวเอง เพลงก็เห็นร่องรอยการผ่าตัดและสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นที่มั่นคงแข็งแรง เธอจึงคาดว่าหัวใจที่อยู่ในอกคือหัวใจดวงใหม่เป็นแน่ ทว่าเพลงก็เกิดความสงสัยขึ้นมาว่ามันคือหัวใจของใครตึกตัก ตึกตัก ตึกตักจังหวะการเต้นของหัวใจนั้นแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง มันไม่ได้อ่อนล้าหรือเต้นผิดจังหวะจนทำให้เกิดความเจ็บปวดอีกต่อไปแล

เจไดและนาตาลีพากันกลับเข้ามาในห้องพักฟื้น ซึ่งคริสต์ยังคงนอนหลับด้วยความเหนื่อยล้าอยู่บนเตียงข้าง ๆ กัน นาตาลีค่อย ๆ ช่วยประคองเจไดให้นอนลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล จัดหมอนและผ้าห่มให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม จากนั้นเธอก็เลื่อนเก้าอี้ข้างเตียงมานั่งใกล้ ๆ ให้มากที่สุด เพื่อจะได้พูดคุยกันอย่างเปิดอกถึงทุกเรื่องราวที่ค้างคา“ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายต้องเป็นห่วงมากขนาดนี้”นาตาลีเริ่มพูดก่อน ดวงตาคู่สวยของเธอยังคงแดงก่ำจากการแอบไปร้องไห้คนเดียว แต่แววตาเธอจริงใจ พร้อมจะยอมรับและขออภัยในสิ่งที่ทำลงไป“ฉันต่างหากที่ควรขอโทษ ที่ทำให้เธอต้องรู้สึกโดดเดี่ยว...โดยเฉพาะในเวลาที่เธอต้องการฉันมากที่สุด”เจไดพูดพลางจับมือนาตาลีไว้แน่นและบีบเบา ๆ ก่อนเขาจะเลื่อนมืออีกข้างไปวางบนท้องน้อยของเธอ สัมผัสแรกที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เจไดอธิบายไม่ถูก เพราะมันคือความรู้สึกของการเป็นพ่อที่เขาต้องเตรียมรับมือ“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหนีนายไปไหนเลยนะเจได...ฉันแค่กลัวว่าตัวเองจะเป็นแม่ที่ดีได้หรือเปล่า ถ้าลูกจะต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่ออย่างนาย ฉันกลัว…ว่าฉันจะต้องเผชิญหน้ากับการเลี้ยงดูลูกคนเดียวเหมือนอย่างที่แม่ของฉันเคยเจอ” นาตา

ในเย็นวันนั้น รัณย์ ภิณ คริสต์ และเพลง ก็มาร่วมโต๊ะมื้อเย็นด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา โดยเพลงได้ช่วยภิณเตรียมเมนูที่ทั้งอร่อยและมีประโยชน์ต่อสุขภาพของทุกคนอย่างเคร่งครัด อาหารทุกอย่างปรุงสุก สะอาด และมีคุณค่าทางโภชนาการสูง“พ่อแวะไปดูไลฟ์สดของเพลงย้อนหลังด้วยนะ แต่ยังดูไม่จบเลย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อรัณย์ เดี๋ยวเพลงจะไลฟ์สดให้ดูทุกวันเลยค่ะ” เพลงตอบพลางยกยิ้ม“เห็นไหมล่ะน้องเพลง ขนาดคุณพ่อยังแอบอู้งานมาดูเลย” คริสต์กระซิบข้างหูเธอเบา ๆ อย่างหยอกเย้า“แหม พี่คริสต์ก็แอบอู้เหมือนกันนี่” เพลงกระซิบแซวคริสต์บ้าง“แม่เองก็ดีใจนะที่ได้เห็นเพลงรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง” ภิณกล่าว“เพลงก็ดีใจเหมือนกันค่ะ เพลงว่า…เพลงคงจะหายเบื่อไปอีกนานนนน~ เลยล่ะค่ะแม่ภิณ”หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งพูดคุยกันที่โต๊ะอาหารอีกพักใหญ่ มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขที่ทุกคนไม่ได้รับมานานแล้ว และเมื่อเสร็จแล้ว ทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันเพื่อเตรียมตัวไปพักผ่อน โดยมีคริสต์ช่วยประคับประคองเพลงเข้าไปในห้องนอนด้วยกันความอ่อนโยนและการดูแลเอาใจใส่ของเขาแสดงออกผ่านทุกคำพูดและการกระทำอยู่เสมอ เมื่อคริสต์และเพลงพากันไปอาบน้ำแต่งตั

สามปีต่อมาความรักและความผูกพันระหว่างคริสต์และเพลงได้หยั่งรากลึกและเติบโตมาอย่างมั่นคง ไม่ได้เป็นเพียงความรักแบบหนุ่มสาวที่เร่าร้อน แต่เป็นความรักแบบผู้ใหญ่ที่มาพร้อมกับความเข้าใจ ความอดทน และการช่วยดูแลซึ่งกันและกันอยู่เสมอตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เพลงได้รับการดูแลสุขภาพอย่างเข้มงวดและต่อเนื่องจากหมอราฟผู้เชี่ยวชาญ และได้รับกำลังใจจากคริสต์ผู้เป็นสามีที่ทุ่มเทให้เธอทุกอย่างแบบไม่มีข้อแม้ และในที่สุด หลังจากการเฝ้ารอคอยด้วยความหวังอันเปี่ยมล้นมานาน ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นกับพวกเขาบ่ายวันหนึ่งที่แสนอบอุ่น เพลงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่สีขาวนวลที่ออกแบบมาเพื่อรองรับสรีระของคนท้องอย่างเธอโดยเฉพาะ รูปร่างของเธอดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่สีหน้าก็ดูอ่อนเพลียเล็กน้อยตามปกติของคนที่ท้องได้สามเดือนแล้ว แม้ว่าท้องน้อยของเพลงจะยังไม่ใหญ่โตมากก็ตามวันนี้เป็นวันที่ทุกคนนัดหมายกันมากินมื้อเย็นที่บ้านของคริสต์เพื่อใช้เวลาร่วมกัน มีทั้งคริสต์ เพลง เจได นาตาลี รัณย์ ภิณ และความสดใสตัวน้อยของทุกคนอย่าง ไอรีน ลูกสาวสุดรักสุดหวงของนาตาลีกับเจได ซึ่งตอนนี้มีอายุครบสามขวบแล้ว ไอรีนเป็นเด็กหญิงท