All Chapters of รักเดียวของโดโนแวน: Chapter 21 - Chapter 30

ไม่กี่วินาทีต่อมา คริสต์ก็ซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอของเพลงอีกครั้ง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาก็ผสานเข้ากับกลิ่นครีมอาบน้ำที่ยังคงติดผิวกายของเธออยู่จาง ๆ สร้างวังวนแห่งความปรารถนาที่ทำให้ใจของทั้งคู่วูบโหวงไม่หยุดทันทีที่ร่างสูงใหญ่ปะทะเข้ากับร่างกายของเพลงอย่างใกล้ชิด แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็กดรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น บังคับให้ร่างบอบบางที่ซ่อนเร้นความแกร่งกร้าวขยับตัวขึ้นมา แล้วดันให้แผ่นหลังของเพลงให้เอนไปแนบชิดติดกับพนักพิงตรงหัวเตียงรสจูบของเขาไม่ได้อ่อนหวานเหมือนเคยอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับถาโถมใส่เธอดุจพายุหมุนคลั่งที่ดูดกลืนทุกความรู้สึกในใจให้หายไป ซ้ำยังสอดแทรกความดิบเถื่อนที่ไม่มีใครเคยได้สัมผัส เข้าสู่ห้วงลึกของริมฝีปากอิ่มสีกลีบกุหลาบของเพลง“อึก!..”“…อืมม”ลิ้นร้อนของคริสต์กวาดต้อนอย่างบ้าคลั่ง สำรวจทุกอณูโพรงปากนุ่ม หยอกล้อกับลิ้นเล็กๆ ของเพลงที่ตอนแรกสับสน แต่แล้วก็ตอบสนองกลับไปอย่างเต็มใจและโหยหาเช่นกัน พลันชวนให้เพลงรู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าพล่านไปทั่วร่างกายเส้นผมสีน้ำตาลของเธอบัดนี้สยายออกมาและถูกดึงรั้งเบา ๆ ด้วยมือข้างหนึ่งของเขาที่แทรกซอนเข้าไปใต้แผงคอ ลูบไล้ผิวเนื้อขา

ในช่วงเช้ามืดของวันนั้น เพลงและคริสต์ที่นอนหลับไปด้วยความเพลียก็พากันตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่แม้จะเป็นวันหยุดเรียนก็ตาม เพราะเดิมทีแล้ววันนี้เพลงตั้งใจไว้ว่าจะโชว์ฝีมือทำอาหารเช้าให้คริสต์กินบ้างเสียงของน้ำมันในกระทะดังคลอไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเช้าที่เพลงกำลังง่วนทำอยู่ในห้องครัว ถึงแม้เธอจะยังเดินได้ไม่ถนัดนัก แต่เพลงก็รีบลงมาก่อนคริสต์จะตื่น แล้วสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา เผยให้เห็นชุดเสื้อยืดสีขาวบาง ๆ และกางเกงขาสั้นผ้าพลิ้วที่ซ่อนรูปของสะโพกกลม ๆ เอาไว้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบขึ้นลวก ๆ และปล่อยปอยผมตกลงมาปรกข้างแก้มอย่างน่ารัก ความอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้ายามที่เพลงกำลังตั้งใจปรุงรสชาติของอาหาร โดยหวังให้มันออกมาอร่อยเลิศที่สุดทันใดนั้นเอง แผ่นหลังของเพลงก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่มาจากด้านหลัง กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าใครมา“โธ่พี่คริสต์! มาไม่ให้สุ้มให้เสียง เพลงตกใจหมดเลย”“ก็พี่เห็นน้องเพลงกำลังตั้งใจทำอาหารอยู่ จะกล้าเรียกได้ยังไง”“เดี๋ยวเถอะ พี่คริสต์หัดย่องเบาจนเก่งกว่าโจรแล้วนะ”ขณะที่กำลังโดนคนรักตำหนิอยู่ ฝ่ามือใหญ่ของคริสต์ก็ยังซุกซน ค่อย ๆ โอบรั

หลายวันต่อมา ช่วงเวลาที่นาตาลีขาดการติดต่อไปอย่างไม่มีสาเหตุ ทำให้ทุกคนต้องเตรียมรับมือภายใต้ความกดดันอย่างหนัก โดยเฉพาะรัณย์และคริสต์ที่ต้องพยายามเชื่อมต่อข้อมูลและช่องโหว่ต่าง ๆ เพื่อให้แผนการสมบูรณ์แบบที่สุดและในที่สุด เช้าวันหนึ่งในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารลับของรัณย์ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความโล่งใจ เมื่อมองไปยังจอแผนที่ที่แสดงจุดที่ตั้งแห่งหนึ่งในพื้นที่ชนบทห่างไกล รัณย์สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ถูกพับแขนขึ้นถึงศอก ดูผ่อนคลายลงกว่าหลายวันที่ผ่านมา“ทุกอย่างใกล้เรียบร้อยแล้วนะ” รัณย์หันไปพูดกับภิณที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาภิณรีบก้มลงตรวจสอบรายละเอียดบนแผนที่ทันที “เฮ้อ ไม่นึกเลยว่าแม่ของนาตาลีจะต้องทนรักษาตัวอยู่ในที่ห่างไกลขนาดนี้มาตั้งหลายปี แถมยังมีรั้วรอบขอบชิดและมีถนนทางเข้าออกแค่เส้นเดียวด้วย...”“อีกเดี๋ยวเราก็ช่วยทั้งสองคนได้แล้ว คริสต์กับเพลงก็จะปลอดภัยด้วย” รัณย์ตอบพร้อมพยักหน้า“แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงคะว่าจะชิงตัวออกมาได้ เพราะตอนนี้นาตาลียังขาดการติดต่ออยู่เลย” ภิณถามอย่างเป็นกังวล“เราจะส่งทีมที่ฝีมือดีที่สุดของเราเข้าไปประจำการล่วงหน้า รวมถึงอุ

ณ ห้องประชุมลับชั่วคราว ใกล้คลังสินค้าของสนามบิน บรรยากาศในห้องประชุมที่ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเร่งด่วนนั้นตึงเครียดเป็นอย่างมาก โคมไฟที่หรี่แสงลงทำให้เงาของคนที่ยืนอยู่รอบโต๊ะแผนผังดูยาวและบิดเบือนไปตามผนังคอนกรีต แผนผังของคลังสินค้าและอาคารที่พักผู้โดยสารเก่าขนาดใหญ่ถูกกางไว้บนโต๊ะเหล็ก มีปากกาเคมีสีแดงและน้ำเงินทำเครื่องหมายเส้นทางและจุดปะทะที่คาดการณ์ไว้รัณย์ สวมชุดสูทสีเข้มซึ่งซ่อนชุดป้องกันและอาวุธไว้ภายใต้เนื้อผ้าอย่างแนบเนียน ยืนอยู่หน้าแผนผังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาของเขายังคงมีความมุ่งมั่นอย่างที่เคยเป็นมาตลอด เขามีภิณยืนอยู่เคียงข้างกันพร้อมด้วยคริสต์ที่กำลังตรวจสอบระบบสื่อสารความถี่ต่ำ และอาวุธชุดสุดท้ายด้วยความรอบคอบส่วนเจได เพลง และนาตาลีกับกลุ่มลูกน้องและกำลังเสริมจากหน่วยงานรัฐนั้นเข้าร่วมการประชุมแบบวิดีโอคอลกันมา เพราะพวกเขาต้องมาสแตนด์บายในอีกพื้นที่หนึ่งซึ่งห่างไกลกับสนามบินพอสมควร เจไดเองก็แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำสนิท ซึ่งเป็นผ้าใยสังเคราะห์พิเศษที่ทนทานต่อการฉีกขาด ยืนประชิดอยู่ข้าง ๆ เพลงและนาตาลีที่สวมชุดรัดกุมคล่องตัวเพื่อความรวดเร็วในการเคลื่อนที่“ทีมเอให้เ

ขณะที่การปะทะกันก็ยังคงเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ทว่าในระหว่างนั้น ลูกน้องของเอ็ดเวิร์ดและกลุ่มลูกค้าของเขาก็ถูกจัดการไปเกือบหมดแล้ว และวงล้อมของเจ้าหน้าที่ก็แคบเข้ามาทุกที เอ็ดเวิร์ดและเฮสเริ่มหน้าถอดสี พวกเขาหันไปสบตากันอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่ความหวาดกลัวต่อการถูกจับกุมจะทำให้พวกเขาตัดสินใจหนี“เฮส! ไปที่ทางออกฉุกเฉิน!” เอ็ดเวิร์ดออกคำสั่ง เสียงของเขาเริ่มแตกพร่าด้วยความสิ้นหวัง “เราต้องหนีไปจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะล้อมเราได้ทั้งหมด!”เฮสพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนที่เอ็ดเวิร์ดและลูกน้องของเขาที่ยังเหลือรอดอยู่ จะช่วยกันยิงสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของรัณย์ ภิณ และคริสต์อย่างวู่วาม ทำให้ทั้งสามคนต้องหลบหลังที่กำบังปัง! ปัง! ปัง! ปัง!ก่อนที่เฮสจะเริ่มวิ่งไปที่ประตูเหล็กด้านข้างโดยมีเอ็ดเวิร์ดตามมาติด ๆ พวกเขาใช้ความเร็วทั้งหมดที่ทำได้เพื่อหนีไปได้เพียงไม่กี่ก้าวปัง!เสียงปืนนัดที่ดังขึ้นมาทำให้เฮสหยุดชะงักไปกลางคัน ก่อนร่างของเธอจะเซถลาและเริ่มสั่นอย่างรุนแรง เธอทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างช้า ๆ พลางเลื่อนมือกุมไปที่หน้าท้องซึ่งเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาจากชุด และเนื้อผ้าที่เคยสีสวยสะอาดตาก็ถูกย้อมด้วยส