All Chapters of รักเดียวของโดโนแวน: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าวันต่อมาเป็นวันสำคัญ คริสต์ลืมตาขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก ความเคยชินในการตื่นก่อนทำให้เขาสามารถลุกออกจากเตียงขนาดใหญ่อย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับของเพลงและไอรีนที่ยังคงหลับใหลอย่างน่าเอ็นดูภาพที่ปรากฏต่อสายตาของคริสต์ทำให้เขาต้องหยุดยืนมองด้วยรอยยิ้มอยู่พักใหญ่ เพลงกำลังหลับอย่างสบายใจโดยซบหน้าลงบนหมอนข้าง และมีไอรีนนอนหนุนแขนของเธอคริสต์อดใจไม่ไหวที่จะต้องก้มลงไปจูบหน้าผากของเพลงด้วยความรักใคร่ เขาใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ เกลี่ยปอยผมที่ปรกอยู่บนใบหน้าของเธอออกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเดินออกจากห้องไป มุ่งหน้าตรงไปยังห้องที่เจไดและนาตาลีพักอยู่ เพื่อปลุกให้ทั้งสองคนเตรียมตัวพาไอรีนกลับหลังจากที่เจไดกับนาตาลีพาไอรีนที่ยังงัวเงียด้วยความง่วงขึ้นรถกลับบ้านไปแล้ว คริสต์ก็กลับขึ้นมาบนห้องเพื่อปลุกภรรยาของเขาบ้าง เขาเอื้อมมือไปลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเพลงเบา ๆ พลางกระซิบข้างหูเธอ“น้องเพลง...ตื่นได้แล้วครับคนดี เราต้องไปหาหมอกันแล้วนะ”“…อือ” เพลงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ และเมื่อเห็นใบหน้าของคริสต์ เธอก็ยิ้มให้ทันที “เช้าแล้วเหรอพี่คริสต์”“เช้าแล้ว เมื่อคืนน้องเพลงหลับลึกมากเลย”เช้านี้

ขณะเดียวกัน ที่บริเวณโถงทางเดินด้านนอกห้องคลอดฉุกเฉินซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับรอญาติผู้ป่วยเฉพาะกิจ ก็เต็มไปด้วยคนสำคัญของทั้งสองครอบครัวที่เพิ่งมาถึงอย่างเร่งด่วน การเดินทางที่ต้องฝ่าฟันพายุหิมะที่ตกหนักในช่วงคริสต์มาสอีฟทำให้ทุกคนมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกันยี่หวาและภีมมาถึงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก โดยที่ภีมพยายามจะประคองภรรยาไว้ ไม่เห็นยี่หวาเป็นลมล้มพับไปเสียก่อน แต่ใจของเขาเองก็สั่นจนแทบจะวูบไปไม่ต่างกัน เพราะพวกเขารู้ดีว่าภาวะหัวใจของเพลงนั้นเปราะบางมากเพียงใด ส่วนรัณย์กับภิณที่ถึงแม้จะพยายามทำใจให้สงบ แต่ความเครียดบนใบหน้าก็ไม่สามารถปกปิดได้เจไดและนาตาลีก็มาถึงพร้อมกับไอรีน ลูกสาวตัวน้อยของพวกเขา นาตาลีอุ้มไอรีนไว้แนบกาย พยายามปลอบโยนเด็กหญิงที่สวมชุดกันหนาวหนาเตอะจากพายุหิมะ ซึ่งถึงแม้ไอรีนจะยังไม่เข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์นี้ก็ตาม เธอจึงได้แต่ชะโงกหน้ามองประตูสีขาวของห้องผ่าตัดด้วยความสงสัยทุกคนพากันมานั่งรวมกันอยู่บนเก้าอี้ที่จัดไว้สำหรับญาติที่ต้องรอ โดยมีสายตาจดจ่ออยู่ที่ประตูห้องผ่าตัด บรรยากาศรอบตัวมีแต่ความเงียบที่หนักอึ้ง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกเลย ไม่นานนัก พยาบาลประจำห้องค

สามเดือนได้ผ่านพ้นไปแล้ว นับตั้งแต่ที่เด็กชายควินน์ คีตกาล ลืมตาดูโลก ทารกน้อยวัยสามเดือนเติบโตขึ้นด้วยความแข็งแรงอย่างน่ามหัศจรรย์ ทว่าการดูแลยังคงต้องเข้มงวดตามคำแนะนำของหมอราฟ ทำให้เพลงและคริสต์แทบจะไม่ได้พักผ่อน แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่เพื่อลูกพวกเขาก็ตัดสินใจจ้างพี่เลี้ยงมืออาชีพเข้ามาช่วยด้วยพี่เลี้ยงสองคนคือ โฉมฉาย หญิงวัยกลางคนอายุราว ๆ ห้าสิบปี อดีตพยาบาลที่ผันตัวมาเป็นพี่เลี้ยงผู้เปี่ยมประสบการณ์และความเคร่งครัดในระเบียบการดูแลสุขภาพทารกอย่างหาตัวจับยาก ส่วนอีกคนคือ จูเลีย หญิงสาวอายุยี่สิบห้าปี จบการศึกษาด้านจิตวิทยาเด็กโดยตรง เธอเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็กและคอยสามารถดูแลสุขภาวะทางอารมณ์ของคุณแม่หลังคลอดอย่างเพลงได้เป็นพิเศษการมีอยู่ของทั้งสองคนทำให้เพลงมีเวลาพักผ่อนและฟื้นตัวได้มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความวุ่นวายในบ้านจึงดูเป็นระบบและอบอุ่นขึ้นมากเช้าวันหนึ่ง ในช่วงที่พ่อ ๆ แม่ ๆ ต้องออกไปทำงานและทำธุระกันข้างนอก เพลงก็กำลังนั่งเอนหลังอย่างผ่อนคลายบนโซฟาขนาดใหญ่ แม้สายตาจะยังคงมีร่องรอยความอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่ใบหน้าก็สดใสขึ้นมากจากการได้พักผ่อนอย่างเป็นเวลา ส

เวลาสามปีได้พ้นผ่านไปแล้ว จากทารกตัวน้อยในวันนั้น เด็กชายควินน์ คีตกาล ก็ได้เติบโตเป็นเด็กชายวัยสามขวบกับอีกหกเดือนเต็ม ๆ แล้ว ร่างกายของเขาสมบูรณ์แข็งแรงดีทุกประการราวกับไม่เคยผ่านช่วงเวลาวิกฤตมาก่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลของควินน์เป็นประกายสดใส มีแววเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยที่ดูไร้เดียงสาเสมอควินน์เป็นเด็กมีบุคลิกที่ค่อนข้างแตกต่างกันอย่างชัดเจนเมื่ออยู่กับคนสองคนอันเป็นที่รักที่สุดในชีวิต หากอยู่กับเพลงผู้เป็นแม่ ควินน์จะเป็นเด็กชายที่แสนเรียบร้อย นั่งนิ่ง ๆ ทำตาแป๋ว และเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง แต่เมื่ออยู่กับคริสต์ผู้เป็นพ่อ ควินน์จะกลายร่างเป็นเด็กชายที่แสนซุกซน ขี้เล่น และชอบก่อกวนพ่อของเขาตามประสาเด็กผู้ชายวัยกำลังเรียนรู้โลกกว้างอย่างเต็มที่ ซึ่งทำให้คริสต์ทั้งรู้สึกเอ็นดูและปวดหัวไปพร้อม ๆ กันเช้าวันนี้เป็นเช้าที่แตกต่างออกไปจากทุกวัน เพราะเป็นวันที่ควินน์ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะออกกล้องร่วมกับผู้เป็นแม่ในช่องพี่เพลงพาเพลิน ซึ่งช่วงนี้เพลงก็จะทำการสอดแทรกเนื้อหาไลฟ์สไตล์ชีวิตประจำวัน และพูดคุยกับผู้ติดตามของเธอเป็นประจำภายในห้องที่ถูกจัดให้เป็นสตูดิโอขนาดย่อ

ไม่กี่วันถัดมา ในค่ำคืนหนึ่งของสัปดาห์เดียวกัน ขณะที่ควินน์กำลังนอนหลับสนิทอยู่ คริสต์และเพลงก็ได้มีเวลาส่วนตัวอยู่ด้วยกันอย่างเงียบ ๆ ในห้องนั่งเล่น เพลงนั่งพิงซบแผงอกกว้างของคริสต์อยู่บนโซฟาขนาดใหญ่ แสงไฟสลัว ๆ จากโคมไฟตั้งพื้นสีทองเหลืองทอดเงาอ่อน ๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเป็นส่วนตัวมากคริสต์กำลังลูบเส้นผมนุ่ม ๆ ของเพลงอย่างอ่อนโยน ทำให้เธอรู้สึกถูกปลอบประโลมและรู้สึกปลอดภัยอย่างที่เคยเป็นมาเสมอ ตั้งแต่มีเจ้าตัวน้อยจอมซนอย่างควินน์เข้ามาในชีวิตของทั้งคู่ ก็ทำให้เพลงและคริสต์แทบไม่มีเวลาส่วนตัวด้วยกันเลย ถึงแม้จะมีพี่เลี้ยงทั้งสองคนก็ตาม แต่ควินน์ก็ตัวติดพ่อกับแม่เป็นที่สุดเสมอ“พี่คริสต์…ช่วงนี้เพลงคิดถึงเรื่องที่เราคุยกันเมื่อหลายเดือนก่อนน่ะ” เพลงเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่สีหน้าของเธอกลับจริงจังขึ้นมาก“เรื่องอะไรครับคนดีของพี่” คริสต์ก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ และตั้งหน้าตั้งตารอฟัง“เรื่อง…การมีลูกคนต่อไปของเรา”ทันทีที่ได้ยินคำนั้น มือของคริสต์ที่กำลังลูบผมเพลงอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าเขาค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าที่เปลี่ย