All Chapters of ดวงใจกัปตันม่านเมฆ : Chapter 11 - Chapter 20

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องโดยสารรถเก๋งเช่ากลางเก่ากลางใหม่ทำงานเงียบเชียบจนน่าใจหาย มันพ่นไอเย็นฉ่ำออกมาปะทะผิวเนื้อ แต่นั่นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความยะเยือกที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศระหว่างคนสองคนฟาเดียนั่งตัวลีบติดประตูฝั่งซ้ายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไหล่เล็ก ๆ ของเธอห่อเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการจะหลอมรวมร่างกายไปกับบานประตูรถเพื่อรักษาระยะห่างจากคนขับให้ได้มากที่สุด แม้พื้นที่ในรถจะแคบเพียงแค่แขนเอื้อมถึง แต่ความรู้สึกของเธอกลับเหมือนกำลังนั่งอยู่คนละฝั่งของบึงแก่นนครสายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ภาพทิวทัศน์ของเมืองขอนแก่นยามบ่ายแก่ที่คุ้นตาเคลื่อนผ่านเป็นเส้นสีเบลอ ๆ ถนนมิตรภาพช่วงหน้าเซ็นทรัลที่ปกติรถจะติดขัดจนน่าหงุดหงิด วันนี้กลับดูว่างเปล่าในความรู้สึกยิ่งนัก นิ้วเรียวเล็กที่วางอยู่บนตักเผลอจิกเข้ากับจีบกระโปรงนักศึกษาที่ยับยู่ยี่จากการนั่งเกร็งมาทั้งวันโดยไม่รู้ตัว เล็บสั้นกดย้ำลงไปบนเนื้อผ้าซ้ำ ๆ ระบายความอัดอั้นที่พูดออกมาไม่ได้‘เฮียจะไปให้ทันแน่นอนคำสัญญาที่เขาเอ่ยให้ฟังตอนนั้นยังดังก้อง สวนทางกับภาพเก้าอี้ว่างเปล่าในหอประชุมที่เธอต

ณ โรงแรมมาริน่า เบย์ แซนด์ สิงคโปร์แสงไฟจากตึกระฟ้าและอ่าวจอดเรือยอชต์เบื้องล่างส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ถูกโปรยปรายลงบนผืนกำมะหยี่สีดำ แต่มันกลับดูเย็นชาและเงียบเหงาเมื่อมองผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องพักสุดหรูม่านเมฆ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังด้วยความอ่อนล้า มือหนาคลายปมเนคไทที่รัดตรึงมาตลอดทั้งวันออกก่อนโยนเสื้อสูทราคาแพงพาดไว้กับพนักเก้าอี้อย่างไม่ไยดีวันนี้เขาเพิ่งปิดดีลการร่วมทุนกับสายการบินพาร์ทเนอร์สำเร็จ มันเป็นดีลมูลค่ามหาศาลที่จะทำให้ Cloud Airlines เติบโตขึ้นอีกขั้น ใคร ๆ ก็บอกว่าเขาน่าอิจฉา เป็น CEO หนุ่มไฟแรง ร่ำรวยและประสบความสำเร็จแต่ใครจะรู้ว่าม่านเมฆกลับรู้สึกว่าตัวเอง ‘ว่างเปล่า’ สิ้นดีเขาหยิบแก้ววิสกี้ชั้นดีขึ้นจิบ ของเหลวสีอำพันบาดคอลงไปสร้างความร้อนวูบวาบ แต่มันไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บที่เกาะกินหัวใจได้เลยสายตาคมเหลือบมองนาฬิกาที่ไทยน่าจะสองทุ่มแล้วสินะ เขายกแก้วเทวิสกี้ลงคออีกแก้วก่อนเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่างภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เขาจะบินมาผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง... ภาพ ฟาเดียที่นั่งตัวลีบในรถเช่ากลางเก่ากลางใหม่คันนั้น ภาพที่เธอฝืนกลืนเนื้อสเต

เช้าวันจันทร์ ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบกระจกตึกสูงของคอนโดมิเนียมหรูย่านหลังมหาวิทยาลัยชื่อดังของจังหวัดขอนแก่น บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยความสดชื่นของเช้าวันใหม่ แต่สำหรับฟาเดีย มันกลับเป็นเช้าที่หนักอึ้งเธอก้าวเท้าออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่ไม่โปร่งใสนัก มือข้างหนึ่งกระชับสายกระเป๋าผ้าใบเก่งแน่น ส่วนอีกข้างกำโทรศัพท์ที่หน้าจอมืดสนิท แม้เมื่อคืนม่านเมฆจะส่งข้อความมาบอกฝันดี แต่ความรู้สึกห่างเหินที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันนำเสนองานยังคงทิ้งตะกอนขุ่นมัวไว้ในใจเธออยู่จาง ๆกำแพงความรู้สึกบางอย่างที่เธอก่อขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากการคาดหวัง ยังคงตั้งตระหง่านอยู่เงียบ ๆ เธอไม่อยากหวังว่าวันนี้เขาจะมา ไม่อยากรอเก้อและไม่อยากรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินในโลกใบใหญ่ของเขาอีกแล้วบรึ้มมม บรึ้มมม!เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงแผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายความเงียบสงบของยามเช้าจนกระจกร้านสะดวกซื้อใต้ตึกสั่นสะเทือนเบา ๆ ตามแรงอัดของคลื่นเสียงนักศึกษาที่กำลังเดินลงมารับประทานอาหารเช้าต่างพากันชะงัก หันขวับไปมองต้นเสียงเป็นตาเดียวที่หน้าลานจอดรถ VIP โซนหน้าตึก

“เฮียเมฆ! เฮีย!”ฟาเดียถลาเข้าไปประคองร่างสูงที่กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเจ็บปวด เสื้อยืดสีขาวเปื้อนฝุ่นดำเป็นปื้นและที่น่ากลัวที่สุดคือ“เฮียเจ็บตรงไหน! เลือด เลือดไหล!” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันทีที่เห็นแผลถลอกลึกที่ข้อศอกและหัวเข่า เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตัดกับผิวขาวจัดของเขาอย่างชัดเจน“เฮียไม่เป็นไร” ม่านเมฆพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่เจ็บจนชาไปทั้งแถบ “แค่ถลอกนิดหน่อย รถ... รถเป็นไงบ้าง”“ช่างหัวรถมันสิ!” ฟาเดียตวาดแว้ดทั้งน้ำตา มือเล็ก ๆ สั่นเทาขณะจับแก้มเขา สำรวจหารอยแผลอื่นด้วยความร้อนรน“เฮียเจ็บขนาดนี้ยังจะห่วงรถอีกเหรอ ฮึก! คนบ้า! ขับไม่แข็งแล้วจะซ่าทำไม! ฮือออ”เธอโวยวายเสียงดัง แต่มือกลับหยิบผ้าเช็ดหน้ามากดห้ามเลือดที่แผลให้อย่างเบามือที่สุด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนแขนของเขาสายตาที่เธอมองเขา มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด ความห่วงใยที่ไม่ได้มาจากการที่เขาเป็นแฟน หรือเป็นคนรวย แต่มันมาจากก้นบึ้งของหัวใจคนที่รักมากจนไม่อยากเห็นเขาเจ็บ แม้แต่ปลายเล็บห่างออกไปไม่ไกล...คิงจอดรถสนิทอยู่ที่เส้นชัย เขาชนะการแ

ณ คอนโดมิเนียมของม่านเมฆเสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นเบา ๆ ก่อนบานประตูไม้จะถูกผลักออก ฟาเดียก้าวเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกที่เหมือนเพิ่งยกภูเขาออกจากอกข้างหนึ่ง แต่กลับมีก้อนหินหนักอึ้งมาถ่วงไว้อีกข้างภาพแรกที่เห็นทำเอาเธอชะงัก ม่านเมฆในสภาพสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น กำลังยืนขาเดียวเกาะขอบเคาน์เตอร์ครัวพยายามเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำด้วยท่าทางทุลักทุเล ขาข้างที่เจ็บลอยเหนือพื้น ส่วนแขนข้างที่มีแผลถลอกก็ดูตึงจนเหยียดสุดไม่ได้“เฮีย! ลุกเดินทำไมคะ เดี๋ยวแผลก็ระบมอีก” ฟาเดียรีบวางของแล้วถลันเข้าไปประคอง แย่งแก้วจากมือเขามาวางลงบนโต๊ะ“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ” ม่านเมฆหันมายิ้มกว้าง หน้าตาสดใสเหมือนคนไม่ได้เจ็บ “เฮียหิวน้ำน่ะ เกรงใจไม่อยากโทรตาม เห็นหนูบอกไปทำธุระ เป็นไงบ้างคะ ร้อนไหม หน้าแดงเชียว”เขายกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาปัดไรผมที่ชื้นเหงื่อข้างแก้มให้เธออย่างเบามือ สายตาที่ทอดมองมามีแต่ความรักและความห่วงใยล้วน ๆ ไม่มีวี่แววระแวงเลยสักนิดว่าเธอหายไปไหนมาการกระทำแสนดีของเขาเหมือนเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่จิ้มลงกลางใจ คำสารภาพของพี่คิง และคำสารภาพของตัวเองที่เพิ่งพูดออกไปเมื่อครู่ ยังดังก้อ