ดวงใจกัปตันม่านเมฆ 의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

เช้าวันเสาร์ที่แสนสดใสของเมืองขอนแก่น แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียม ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหอพักของฟาเดียห้องชุดสุดหรูที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้าสไตล์โมเดิร์นลักชูรี่ คุมโทนสีเทา ดำ บ่งบอกรสนิยมของเจ้าของห้องอย่างม่านเมฆได้เป็นอย่างดี ทว่าในเวลานี้ ความเงียบสงบและมาดขรึมของห้องกำลังถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่และเสียงกุกกักที่ดังมาจากโซนซักล้าง“มันต้องกดปุ่มไหนวะเนี่ย”ม่านเมฆในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ยืนเกาหัวแกรก ๆ อยู่หน้าเครื่องซักผ้าฝาหน้าสุดไฮเทคที่มีปุ่มเยอะยิ่งกว่าแผงควบคุมในห้องนักบิน เขาเพ่งมองฉลากภาษาอังกฤษบนถุงน้ำยาปรับผ้านุ่มสลับกับช่องใส่ผงซักฟอกด้วยความสับสนหลังจากที่แผลถลอกตามร่างกายเริ่มตกสะเก็ดและเข่าเริ่มงอได้สะดวกขึ้น เขาจำใจต้องระเห็จตัวเองกลับมานอนที่ห้องของตัวเอง เพราะหมดข้ออ้างที่จะไปสิงสถิตและอ้อนอยู่ที่ห้องของฟาเดีย อีกทั้งเหตุการณ์ตู้เสื้อผ้ามรณะเมื่อวันก่อนทำให้เขาตระหนักว่าขืนอยู่ต่อ แล้วป๊าฟลอยด์วิดีโอคอลมาอีกรอบ เขาอาจจะหัวใจวายตายก่อนจะได้แต่งงานกับฟาเดีย“เอาว่ะ ก็แค่ซักผ้า ขับเครื่องบินยากกว่

เสียงออดหน้าห้องที่ดังแทรกความเงียบสงบในบ่ายวันอาทิตย์ ทำเอาม่านเมฆที่กำลังนอนเหยียดกายอ่านข่าวเศรษฐกิจบนไอแพดขมวดคิ้วมุ่น ก่อนเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลบนผนังบ่ายสอง เวลานี้ปกติจะมีแค่ ‘คนพิเศษ’ คนเดียวที่มีคีย์การ์ดและมักจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมเสียงเจื้อยแจ้วสดใส มากกว่าจะมากดออดเรียกแบบนี้ชายหนุ่มวางไอแพดลง ก่อนจะเดินกะเผลกนิด ๆ ไปที่ประตู อาการเจ็บเข่าของเขาดีขึ้นมากแล้ว เหลือแค่ตึงเล็กน้อยเวลาขยับตัวเร็ว ๆทันทีที่บานประตูเปิดออก เขาก็พบกับพนักงานนิติบุคคลในชุดยูนิฟอร์มสีกรมท่า ยืนยิ้มแป้นพร้อมกล่องพัสดุขนาดกลางในมือ“คุณม่านเมฆครับ มีพัสดุส่งด่วนจากกรุงเทพฯ ครับ เห็นกำกับว่าระวังแตก ผมเลยรีบเอาขึ้นมาให้ครับ”“ขอบคุณครับ”ม่านเมฆรับกล่องนั้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันเบาหวิว เขาพลิกดูหน้ากล่องแล้วพบว่ามาจากสายการบินที่เขาขอลดบทบาทของตัวเองลงชายหนุ่มเดินกลับมานั่งที่โซฟาหนังตัวโปรด ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดออกอีกครั้งจากมือของฟาเดีย เดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นแชมพูหอมอ่อน ๆ ที่ลอยฟุ้งมาม่านเมฆยกยิ้มด้วยความชื่นใจ“ใครมาเหรอคะเฮียเมฆ?” ฟาเดียถามเสียงใส เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เขาอย

แสงแดดอ่อน ๆ เช้าวันจันทร์สาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองขอนแก่น คอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ที่ปกติควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จทางธุรกิจ บัดนี้กลับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาถูพื้นลาเวนเดอร์และเสียงฮัมเพลงเพี้ยน ๆ ของเจ้าของห้องกัปตันม่านเมฆ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงแห่งคลาวด์แอร์ไลน์ ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาพที่หากบอร์ดบริหารมาเห็นคงต้องเรียกประชุมด่วนเพื่อประเมินสภาพจิตใจร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ กับกางเกงขาสั้นสบายตัวและที่พีคที่สุดคือ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูพาสเทลลายกระต่ายที่แอบจิ๊กมาจากห้องของฟาเดียผูกอยู่ที่เอวสอบอย่างแน่นหนา ในมือขวาถือแปรงขัดห้องน้ำ มือซ้ายถือฝักบัว ยืนเท้าเอวมองรอยคราบสบู่บนกระจกกั้นห้องอาบน้ำราวกับกำลังวางแผนรบในสงครามโลก“คราบน้ำนี่มันจะดื้อด้านไปไหนวะเนี่ย” เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางลงมือขัดถูอย่างขะมักเขม้นจนเสียงแปรงกระทบกระจกดัง ครืด ครืดหลังจากที่เขาเคลียร์ใจเรื่อง สายสืบกับฟาเดียจนจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง วันนี้ฟาเดียมีเรียนเช้า ส่วนเขาที่ขอลดบทบาทงานบริหารลงเพื่อมาบัญชาการรักที่ขอนแก่น ก็ว่างงาน

แสงไฟสีนวลตาตามโถงทางเดินของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองขอนแก่นสาดส่องลงกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันจนเกิดเงาสะท้อนวาววับ บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่ทำงานด้วยเสียงฮึมฮัมแผ่วเบาและเสียงฝีเท้าของคนสี่คนที่เดินเคียงคู่กันมาตามทางเดินยาว“ขอบคุณนะคะคุณลุง ขอบคุณค่ะคุณป้าที่เดินมาส่งถึงหน้าห้องเลย”เสียงหวานใสของฟาเดียเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ เธอหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของตัวเอง มือเรียวสวยกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างไว้แน่น ใบหน้ายังคงเจือสีแดงระเรื่อจาง ๆ จากเหตุการณ์เกือบเลยเถิดเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมาแม่มุก หรือ มุกไหม ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ว่าที่ลูกสะใภ้มือเรียวยาวเอื้อมไปลูบศีรษะทุยสวยของเด็กสาวด้วยความเอ็นดู“ไม่เป็นไรเลยลูก แค่เดินข้ามฝั่งตึกมานิดเดียวเอง ถือว่าเดินย่อยอาหารหลังมื้อเย็นด้วย” มุกพูดพลางหันไปมองลูกชายตัวดีที่ยืนยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมอยู่ข้าง ๆ “อีกอย่าง ถ้าปล่อยให้เมฆมาส่งคนเดียว ป้ากลัวว่าจะส่งไม่ถึงห้องน่ะสิ กลัวจะพาเลี้ยวไปไหนต่อไหนอีก”“โธ่ แม่มุก ผมเป็นสุภาพบุรุษนะครับ” ม่านเมฆรีบแก้ตัว แต่สายตากลับวิบวับเจ้าเล่ห์จนฟาเดียต้องแอบหยิก

เวลา 03:00 น. ณ ห้องของฟาเดียความเงียบสงัดปกคลุมโถงรับแขกในคอนโดฯ แห่งหนึ่งของเมืองขอนแก่น เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงน้ำแข็งในแก้วคริสตัลกระทบกันดัง... กริ๊ก เบา ๆ แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับดูเหมือนจะลดต่ำลงจนเกือบติดลบที่ไม่ได้มีสาเหตุมาจากแอร์เย็นจัด แต่เป็นเพราะรังสีอำมหิต เอ้ย รังสีบารมีที่แผ่ออกมาจากร่างของชายวัยกลางคนวรานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวในชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำแดงแกว่งไปมาอย่างใจเย็น ทว่าท่วงท่ากลับสง่างามราวกับกำลังนั่งบัลลังก์โดยมีมีสิ่งมีชีวิตที่ดูผิดที่ผิดทางอย่างแรงกำลังนั่งอยู่บนพื้นไม้ปาร์เก้อย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย...ฟลอยด์ อดีตบอดี้การ์ดมือพระกาฬผู้ที่เมื่อชั่วโมงก่อนยังเป็นราชสีห์คำรามทุบประตูห้องลูกสาวแทบพัง บัดนี้กลับนั่งพับเพียบแต้เก็บปลายเท้าเรียบร้อยยิ่งกว่าผ้าพับไว้ในตู้ มือสองข้างประสานกุมไว้ที่หน้าตัก หลังค่อมลงเล็กน้อยด้วยความนอบน้อมที่ฝังรากลึกอยู่ในสัญชาตญาณเหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายขึ้นตามไรผมที่เริ่มหงอกขาว ทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ แต่เสื้อกล้ามสีขาวของฟลอยด์กลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ“ดึกป่านนี้แล้ว ไม่ก