ดวงใจกัปตันม่านเมฆ 의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ณ โรงอาหารกลาง มหาวิทยาลัยขอนแก่น เวลา 12:15 น.บรรยากาศมื้อเที่ยงในโรงอาหารกลางคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาที่เดินขวักไขว่หาที่นั่ง เสียงจานชามกระทบกันดังแข่งกับเสียงตะโกนสั่งอาหาร และเคล้าไปด้วยกลิ่นไก่ย่าง กลิ่นปลาร้าต้มสุกอันเป็นเอกลักษณ์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณและท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ป้าจอยแม่ค้าส้มตำวัยกลางคน รูปร่างท้วมกำลังยืนเหงื่อซึมอยู่หน้าครก เพราะมือกับคอทำงานไม่ค่อยสามัคคีกันเท่าไร ดูได้จากมือข้างหนึ่งที่กำสาก แต่คอก็ยืดยาวชะเง้อมองออกไปทางโต๊ะม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามร้านเป็นระยะส่วนที่แกทำท่าทางแบบนั้นก็เพราะแกมีงานพิเศษที่รับมาจากลูกค้าวีไอพีทางไกลต่างหาก“ป้าช่วยดูให้ผมหน่อยนะ ว่าวัน ๆ ยัยหนูของผมทำอะไรบ้าง มีผู้ชายมาวอแวไหม โดยเฉพาะไอ้ควายเผือกที่ขาว ๆ สูง ๆ น่ะ ถ้าเห็น ถ่ายรูปส่งมาเลย ผมให้ค่าเสียเวลา”เสียงกำชับของเสี่ยฟลอยด์ลูกค้าเก่าแก่สมัยแกยังขายอยู่ที่สกลนครยังก้องในหู พร้อมกับเงินค่าจ้างที่โอนไวปานจรวดป้าจอยถอนหายใจพลางชะโงกหน้ามองเป้าหมาย ฟาเดียที่กำลังนั่งกินข้าวไข่เจียวกับเพื่อนผู้หญิงกลุ่มเดิม ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิตเพศผู้“เฮ้อ ก็เห็นนั่งกินดี ๆ ไม่เห็นจะมีอะไรเ

ณ เพนท์เฮาส์หรู (ฝั่งตรงข้ามห้องฟาเดีย) เวลา 19:30 น.แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงาน สาดส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึมของม่านเมฆที่กำลังนั่งกอดอกจ้องมองกราฟหุ้นบนหน้าจอราวกับนายพรานจ้องเหยื่อบนหน้าจอแสดงผลกราฟเส้นสีเขียวที่กำลังค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นอย่างช้า ๆ หลังจากที่ร่วงกราวรูดลงไปเมื่อวานจนน่าใจหาย“ท่านประธานคะ” เสียงของกานดา เลขาฯ คู่ใจดังลอดผ่านสปีกเกอร์โฟน “หลังจากที่เราปล่อยข่าวการร่วมทุนกับพาร์ทเนอร์สิงคโปร์ และท่านประธานอนุมัติงบฉุกเฉินเพื่อพยุงราคาหุ้น ตอนนี้สถานการณ์เริ่มกลับมาทรงตัวแล้วค่ะ นักลงทุนเริ่มกลับมาเชื่อมั่นอีกครั้ง”ม่านเมฆพรูลมหายใจออกยาวเหยียด ไหล่ที่เกร็งเขม็งมาตลอด 24 ชั่วโมงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง“ขอบคุณครับป้ากานต์ แถลงการณ์ที่เตรียมไว้ให้ปล่อยออกไปพรุ่งนี้เช้าเลยนะครับ เราต้องตีเหล็กตอนร้อนให้ข่าวดีกลบข่าวลือมั่ว ๆ พวกนั้นให้หมด”“รับทราบค่ะท่านประธาน แต่ทางบอร์ดบริหารยังคงกังวลเรื่องระบบจองตั๋วที่ล่มไป”“บอกพวกเขาว่าทีมไอทีเจอจุดบกพร่องแล้วครับ” ม่านเมฆตัดบทเสียงเรียบ “มันแค่บั๊กเล็กน้อย ไม่ใช่การโจมตีทางไซเบอร์อย่างที่พวกเขากลัว ผมจัดการ

ณ เพนท์เฮาส์หรู กรุงเทพมหานคร เวลา 20:30 น.ภายในห้องชุดสุดหรูบนตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงเวลานี้เต็มไปด้วยเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เครื่องปรับอากาศถูกเปิดไว้ที่อุณหภูมิต่ำจนเย็นยะเยือก และเคล้าไปด้วยกลิ่นหอมของเทียนหอมราคาแพงที่ลอยอบอวล ทว่ามันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนผ่อนคลายเลยสักนิด แต่มันคือกลิ่นกุหลาบที่หอมฉุนจนเวียนหัวบนผนังห้องด้านหนึ่งที่ว่างเปล่า ถูกประดับประดาไปด้วยกรอบรูปขนาดต่าง ๆ นับสิบกรอบ และทุกรูปล้วนเป็นรูปของชายหนุ่มเพียงคนเดียว... ม่านเมฆบนผนังนั้นมีทั้งรูปที่ตัดมาจากนิตยสารธุรกิจ รูปที่แอบถ่ายระยะไกลตอนเขาเดินเข้าบริษัท รูปตอนเขาก้มหน้าเซ็นเอกสารด้วยสีหน้าเคร่งขรึมหรือแม้กระทั่งรูปที่ซูมเน้นเฉพาะดวงตา มือ หรือริมฝีปาก จนทำให้สถานที่ตรงนี้ดูราวกับแท่นบูชาเทพเจ้าที่คลั่งไคล้ไม่มีผิด กันยนา หญิงสาวร่างระหงในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีแดงเลือดนก นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีดำ ในมือถือแก้วไวน์แดงที่ถูกหมุนวนเล่นจนเกิดพรายฟอง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนตัก ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มหยันขึ้นบนใบหน้า เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ

ณ จังหวัดขอนแก่น เวลา 10:30 น.ผ้าม่านสีเทาเข้มถูกปิดลงเพื่อกรองแสงแดดยามสาย ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบ ม่านเมฆในชุดเสื้อยืดสีขาวสบาย ๆ กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเคร่งขรึม ตรงหน้าเขาไม่ใช่หน้าจอที่เต็มไปด้วยโค้ดคอมพิวเตอร์ยุ่งเหยิง แต่เป็น iPad Pro ที่แสดงไฟล์เอกสาร PDF หัวข้อรายงานสรุปเหตุการณ์ความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ (Incident Report) ที่หัวหน้าฝ่าย IT Security ส่งมาให้เมื่อเช้าม่านเมฆใช้นิ้วเลื่อนอ่านรายงานอย่างละเอียด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาไปสะดุดกับตารางบันทึกการเข้าออกระบบ (Access Log) ในหน้าที่ 5“ป้ากานดาครับ” เขากดมือถือโทรหาเลขาฯ คู่ใจที่กรุงเทพฯ“ค่ะท่านประธาน”“ผมกำลังดูรายงานสรุปการโจมตีระบบจองตั๋วเมื่อสองวันก่อน ฝ่าย IT ระบุว่าต้นตอมาจากการใช้ User ระดับ Admin ที่ชื่อ Sys_Ghost_01 สั่งปิด Firewall จากภายในใช่ไหม”“ใช่ค่ะ ทางฝ่ายเทคนิคแจ้งว่า User นี้ถูกสร้างขึ้นอย่างถูกต้องตามกระบวนการ เลยไม่มีการแจ้งเตือนตอนแรก”“แล้วใครเป็นคนอนุมัติให้สร้าง User นี้ครับ” ม่านเมฆถามเสียงเรียบ แต่นัยน์ตาวาวโรจน์“ในรายงานแจ้งว่า เป็นการอนุมัติผ่านรหัสผ่านฉุกเฉินของผู้บริห

ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย เช้าวันอาทิตย์ เวลา 08:30 น.แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาตกกระทบพื้นห้อง พร้อมกับกลิ่นหอมของโจ๊กหมูร้อน ๆ และปาท่องโก๋ทอดใหม่ ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องพักขนาดกะทัดรัด บรรยากาศดูเงียบสงบและเป็นปกติเหมือนเช้าวันหยุดทั่วไป หากไม่มีวัตถุสีดำสนิทวางเด่นหราอยู่กลางโต๊ะญี่ปุ่นฟาเดียซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลอง หยุดชะงักมองกล่องใบนั้นด้วยความสงสัย“กล่องอะไรคะเฮีย?” เธอเอ่ยถาม ม่านเมฆที่กำลังเทโจ๊กใส่ชามชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสบายๆ วางชามลงพลางพยักพเยิดหน้าไปทางกล่อง “นิติฯ ฝากมาให้ครับ บอกว่ามีแมสเซนเจอร์มาส่งไว้เมื่อคืน แจ้งว่าเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์จากเพื่อนหนู เฮียเลยถือขึ้นมาด้วย”“เพื่อนหนูเหรอ?” ฟาเดียขมวดคิ้ว “วันเกิดก็ไม่ใช่ ยัยพะแพงกับเมเปิ้ลก็ไม่เห็นบอกอะไร หรือจะแกล้งอะไรกันอีก”ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและไม่ได้คิดระแวง มือเล็กเอื้อมไปดึงริบบิ้นสีแดงที่ผูกเป็นโบว์ไว้อย่างสวยงามปมริบบิ้นคลายออกช้า ๆ และในวินาทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก โลกทั้งใบของฟาเดียเหมือนถูกกระชากให้ตกลงจากที่สูง“กรี๊ดดดดด!!!” หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง ร่างเล็กผงะถอยหลังจนเสี