บททั้งหมดของ หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: บทที่ 91 - บทที่ 100

ทั้งที่ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว แต่กลางดึกคืนนั้นพลทหารตรวจตราก็วิ่งหน้าตาตื่นมาที่กระโจมที่พักของผู้บัญชาการ หนิงหมิงเยว่กับมู่ไป่หานกำลังนอนหลับสนิท ทั้งสองต้องสะดุ้งตื่นทันที การถูกปลุกเช่นนี้ พวกเขารู้โดยสัญชาตญาณว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นอย่างแน่นอน“เกิดอะไรขึ้น” เมื่อแต่งกายด้วยชุดทะมัดทะแมงเรียบร้อยดีแล้ว หนิงหมิงเยว่ก็ตามหลังมู่ไป่หานออกมา สีหน้าของทหารหนุ่มเคร่งเครียดจริงจัง“พวกซากศพกำลังมุ่งตรงมาที่นี่ขอรับ” เขารีบรายงาน“พวกมันคลุ้มคลั่งหรือ”“ขอรับ!” คิ้วเรียวขมวดแน่นหันหน้ามองผู้เป็นสามีทันที กลางดึก พวกซากศพมีกำลังมาก ทั้งยังอยู่ในภาวะคลุ้มคลั่ง อสุรกายเหล่านั้น มีช่วงที่สงบนิ่ง ที่บางครั้งแม้จะเดินผ่านหน้าพวกมันก็ไม่สนใจ กับช่วงคลุ้มคลั่งที่พร้อมจะทำลายสิ้นทุกสิ่งอย่าง และสิ่งที่กระตุ้นให้พวกมันคลุ้มคลั่งได้คือกลิ่นคาวเลือด เสียงที่ดังมากเกินไป รวมไปถึงสัตว์ที่มีพลัง การมีตัวอันตรายเข้าใกล้ต่อให้สงบนิ่งอยู่พวกมันก็จะตื่นตัวทันทีและทันทีที่มันคลุ้มคลั่ง ก็จะมุ่งตรงมาหาสิ่งที่เป็นเหยื่อของพวกมัน ซึ่งก็คือมนุษย์“เตรียมกำลังคนให้พร้อม

หากถูกกัด โอกาสกลายเป็นพวกซากศพมีสูงมากเปลวไฟจากคบเพลิงสะท้อนดวงตาคมเข้มของเขา แล้วตอนนั้นก็พลิกกาย ตัดศีรษะของศัตรูได้สำเร็จ“เป็นอะไรหรือไม่”หัวใจของหนิงหมิงเยว่สั่นไหว พลางส่ายหน้า“ไม่เคยเห็นซากศพที่ตัวใหญ่ขนาดนี้” แต่ตอนนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ไม่มีเวลาให้ทั้งสองได้พักนาน หลังจัดการกับซากศพตัวใหญ่ได้ ก็มีซากศพตัวอื่นพุ่งเข้ามา“หลบ!” หนิงหมิงเยว่ตะโกนบอก ก่อนจะกระโจนออกไป หอกเงินพุ่งตรงทะลุกะโหลกของมันจากด้านข้างกร๊อบ!ร่างเน่าเปื่อยนิ่งค้าง ก่อนจะทรุดกายล้มลง ตายเป็นหนที่สอง หญิงสาวหอบหายใจเล็กน้อย เลือดและคราบสกปรกเปื้อนทั่วร่าง ก่อนหน้านี้มู่ไป่หานปกป้องนาง ตอนนี้นางปกป้องเขา ไม่ว่าจะอยู่บนเตียงหรือท่ามกลางสมรภูมิ สามีภรรยาต่างเข้ากันได้ดีทั้งสองเหลือบมองกัน ตอนนั้นพวกซากศพกลุ่มใหม่ก็มาเยือน ราวกับไม่มีวันหมดสิ้น“พวกมันไม่มีวันหมดหรืออย่างไร” ทหารคนหนึ่งพึมพำ อีกใจก็ภาวนาให้ถึงเช้าเร็ว ๆหนิงหมิงเยว่กำหอกแน่น ดวงตาเย็นเฉียบ“เช่นนั้นก็ต้องสู้ไม่ถอย”มู่ไป่หานยืนเคียงข้างนาง ก่อนยกดาบ

ตลอดหลายวันที่อยู่ที่นี่ แม้จะเหนื่อยล้า แม้จะมีเรื่องเครียดรุมเร้า หนิงหมิงเยว่ไม่เคยแสดงท่าทางอ่อนแอหรือหมดหวัง แต่ตอนนี้นางกำลังร้องไห้อย่างเงียบงัน ซบหน้าลงที่ข้างกายผู้เป็นสามี “เจ้าห้ามเป็นอะไร ได้ยินหรือไม่”“ได้โปรด อย่าทิ้งข้าไป”ที่แท้ขุนพลทั้งสองก็รักใคร่กันมากถึงเพียงนี้น่ากลัวว่าหากมู่ไป่หานไม่ฟื้น หนิงหมิงเยว่คงไม่อาจจะกลับมาเป็นผู้เป็นคนได้อีกเลย ที่ด้านนอกกระโจม หลิวซิ่นอี้กำลังยืนฟังข่าวจากทหาร เมื่อได้ยินว่ามู่ไป่หานหมดสติโดยไม่ทราบสาเหตุ ดวงตาของนางก็ไหววูบทันที“ยังมีพวกซากศพอยู่ในป่าอีกหรือ”ทหารพยักหน้า“ยังมีอยู่ไม่น้อย ตอนนี้พวกเรากำลังปิดทางเข้าออกป่า คอยลาดตระเวน”หลิวซิ่นอี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นบางเบา ในใจคิดถึงแผนการ แม้จะถูกพูดใส่หน้าอย่างรุนแรงแต่นางยังเชื่อว่ามีหวัง คิดว่าหากไม่มีหนิงหมิงเยว่ อย่างไรมู่ไป่หานก็ต้องกลับมาสนใจนาง ถ้านางเป็นคนช่วยชีวิตและอยู่เคียงข้างเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากโอกาสมาถึงแล้วนางสูดลมหายใจ ก่อนทำสีหน้าเคร่งเครีย

อากาศกลางหุบเขาเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อย ๆ เสียงลมก็ดังหวีดหวิวปะทะหน้าผาสูงชัน ผสมกับกลิ่นเลือดคละคลุ้งลอยอบอวลชวนให้หายใจไม่ออก หนิงหมิงเยว่ยืนอยู่บนโขดหิน มือกำดาบแน่น เสื้อคลุมสีเข้มของนางเปื้อนเลือดดำและเศษเนื้อของพวกซากศพจนแทบมองไม่ออกว่าเดิมเป็นสีใดรอบตัวเต็มไปด้วยศพที่นอนระเกะระกะหัวของพวกมันถูกฟันขาดเป็นสองท่อน กระนั้นเสียงคำรามต่ำจากป่าด้านล่าง ก็ยังดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน“ท่านขุนพล!”องครักษ์ที่ติดตามข้างกายรีบวิ่งตรงมา สีหน้าตึงเครียดจริงจัง เขาได้รับหน้าที่ให้เฝ้าระวังอยู่ด้านล่าง รีบร้อนมาเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องดี“พวกมันกำลังตามขึ้นมาอีกกลุ่มขอรับ”คนตัวเล็กหอบเบา ๆ“หามาถึงตรงนี้แล้ว อีกไม่นานก็น่าจะพบ” นางต้องเร่งมือ อย่างน้อยถ้าหาหญ้าหิมะโลหิตเจอก่อนที่พวกซากศพจะตามขึ้นมาได้ ก็คงไม่ต้องเสียเวลาสู้อีก หญิงสาวพูดพลางกวาดสายตา มีเสียงอสุรกายดังกดดันเป็นระยะ เป้าหมายคือหญ้าสีเลือดที่ขึ้นท่ามกลางหิมะสีขาว มีทหารอีกสองนายคอยช่วยตามหา จือไห่กลับไปประจำที่จุดเฝ้าระวังทุกคนต่างก็เร่งมือ แล้วตอนนั้นเองในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขา

“หลายวันมานี้ ข้าเป็นห่วงท่านมาก”“หนิงหมิงเยว่อยู่ที่ใด” แต่มู่ไป่หานกลับขมวดคิ้วไม่สนใจอีกฝ่าย ถามถึงภรรยาเท่านั้นรอยยิ้มของหลิวซิ่นอี้แข็งค้างไป เพราะชายหนุ่มไม่ปรายตามองเลย เขาถามท่านหมอเฉิน“ขุนพลหนิงออกไปแล้ว” แต่คนที่ตอบกลับ เป็นหลิวซิ่นอี้“ไปไหน?”“นางบอกว่ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ” เจ้าของดวงหน้าบอบบางเม้มริมฝีปาก ราวกับลังเลจะพูด“ตอนนี้ยังมีพวกซากศพหลงเหลืออยู่ในป่า จึงพาคนออกไปสู้รบ” เห็นว่ามู่ไป่หานนั่งนิ่งมองนาง หลิวซิ่นอี้จึงพูดต่อ“ข้าคิดว่า ขุนพลหนิงคงไม่อยากเสียเวลาอยู่เฝ้าคนป่วย”“ไร้สาระ!” คำพูดนั้นยังไม่ทันจบดี เฉินซ่งก็พูดขัด อยู่ต่อหน้าเขาไม่คิดว่าฮูหยินจวนโหวผู้นี้ยังกล้าเปลี่ยนแปลงเรื่องราวสีหน้าของหมอหลวงชราโมโหอย่างเห็นได้ชัด“ฮูหยินหู เหตุใดท่านถึงพูดเช่นนั้น”“ข้าเพียงแค่...” หลิวซิ่นอี้หน้าม้านเล็กน้อย แสดงท่าทางอ่อนแอ นางคิดว่าทุกคนโง่งมหรืออย่างไร“ขุนพลมู่ ท่านอย่าได้เข้าใจผิด” หมอเฉินไม่สนใจนาง รีบหันไปหามู่ไป่หาน“หมายความว่าอย่างไร” สีหน้าของชายหนุ่ม