All Chapters of หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: Chapter 71 - Chapter 80

หัวใจของมู่ไป่หานกระตุกเล็กน้อย ตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นนางก็ร้อนรน พอรู้ว่านางอยู่ในห้องครัวก็รีบเร่งมาหา ใบหน้างดงามช่วยให้เขาสบายใจ พอรู้ว่าที่นางหายมาก็เพื่อทำอาหารให้เขา ในใจก็ยินดี“จริงหรือ”“แล้วจะโกหกไปไย เจ้าลองชิมดู”หญิงสาวตักโจ๊กใส่ถ้วยแล้วยื่นให้ มู่ไป่หานมองสีหน้าจริงจังของนาง ก่อนรับมาอย่างระแวดระวังราวกับกำลังรับสารพิษ“เหตุใดเจ้าทำหน้าเช่นนั้น” คนตัวเล็กหน้าตึง“ข้าหวงชีวิต”หนิงหมิงเยว่กำหมัดแน่น“ข้าล้อเล่น” เขาระบายยิ้ม ได้กลั่นแกล้งนางแล้วมีความสุขนัก มู่ไป่หานรีบตักโจ๊กขึ้นมาลิ้มรส ก่อนชะงักไปเล็กน้อยเค็มเค็มจนเขารู้สึกเหมือนกำลังกินน้ำทะเลแต่เมื่อเงยหน้าขึ้น เห็นสายตาคาดหวังของหญิงสาว เขากลับกลืนลงไปเงียบ ๆ“เป็นอย่างไร”เขานิ่งครู่หนึ่งก่อนตอบ “ไม่เลว”ดวงตาของหนิงหมิงเยว่เป็นประกายทันที“จริงหรือ”“อืม”แม้จูจูที่ยืนอยู่ด้านหลังจะพยายามกลั้นสีหน้าอย่างยากลำบากเกลือสามช้อนนางเดารสชาติได้ แต่นายท่านยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งหนิงหม

แสงตะวันยามสายส่องลอดม่านหน้าต่างเข้ามาในเรือนหลักของจวนจงโหว แต่กลับไม่อาจขับไล่บรรยากาศอึมครึมภายในได้เสียงเครื่องลายครามแตกดังลั่นขึ้นอีกครั้ง“เหตุใดอาหารเช้าวันนี้ถึงจืดเช่นนี้! พวกเจ้าอยากให้ข้าจับโยนออกไปนอกกำแพงหรือ!” เสียงตวาดเกรี้ยวกราดของหูจื่อหางดังลั่นบ่าวรับใช้ต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยตอบหลิวซิ่นอี้นั่งนิ่งอยู่ด้านข้าง มือใต้แขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางมองสามีของตนด้วยสายตาเย็นชา ชายผู้นี้คือคนที่นางเลือกเองในอดีตหูจื่อหางเป็นคุณชายแห่งจวนโหวผู้มีชื่อเสียงในเมืองชั้นใน แต่งกายหรูหรา ใช้เงินมือเติบ พูดจาหวานหู เอาใจสตรีเก่ง ต่างจากมู่ไป่หานที่เงียบงัน พูดน้อย หากจะพูดก็มักพูดเรื่องรบรา เรื่องของทหารที่มีอยู่เต็มหัว ตอนนั้นนางคิดว่าหากแต่งให้มู่ไป่หาน ชีวิตคงน่าเบื่อยิ่งนัก นางไม่เข้าใจเรื่องที่เขาพูด  แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่า ภายนอกที่ดูรุ่งเรืองของจวนจงโหว กลับเป็นเพียงแค่เปลือกตระกูลหูติดหนี้มหาศาล กิจการหลายแห่งขาดทุน ฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้มงวดจนน่าอึดอัด ตั้งแต่สิ้นบุญท

“ฮูหยินหู” คำเรียกนั้นทำให้หัวใจหลิวซิ่นอี้กระตุกเมื่อก่อนเขาเรียกนางว่าซิ่นอี้ แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงคำพูดห่างเหินตามฐานะหนิงหมิงเยว่เองก็พยักหน้าให้อย่างสงบ ตอนแรกหญิงสาวหน้าตึง เพราะหลิวซิ่นอี้เรียกสามีนางอย่างสนิทสนมว่าพี่ไป่หาน แต่เมื่อเห็นการแสดงออกของมู่ไป่หาน นางก็สบายใจหลิวซิ่นอี้พยายามรักษารอยยิ้มขณะที่หนิงหมิงเยว่สบายใจ แต่นางกำลังเดือดพล่าน“ได้ยินว่าพวกท่านแต่งงานกันแล้ว ข้ายังไม่มีโอกาสแสดงความยินดี”“ขอบคุณ”มู่ไป่หานตอบสั้น ๆ เขาไม่มีท่าทีสั่นไหว ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย ราวกับอดีตระหว่างพวกเขาถูกปล่อยวางไปหมดแล้วหลิวซิ่นอี้รู้สึกแน่นหน้าอก ก่อนจะทันได้พูดอะไร เสียงแม่ค้าก็ดังขึ้น“ท่านขุนพล! ลูกท้อที่ท่านเลือกได้แล้วเจ้าค่ะ!”มู่ไป่หานรับของมา แล้วหันไปหาหนิงหมิงเยว่ทันที “ลองชิมหรือไม่”หญิงสาวรับมาหนึ่งลูก ก่อนขมวดคิ้ว“ยังไม่ได้ล้าง” แม้ห้าวหาญแต่ร่างบางก็รักความสะอาดมากมู่ไป่หานหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าตนเองออกมาเช็ดให้นางอย่าง

“เพราะเหตุใด”“เพราะเจ้าคิดว่าข้ายังใส่ใจนางอยู่”น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่กลับกดต่ำจนทำให้นางใจสั่น ราวกับครั้งนี้นางได้กระทำเรื่องที่ผิดพลาดลงไป ซึ่งมันทำให้เขาไม่พอใจ“หลิวซิ่นอี้แต่งงานแล้ว”“ข้ารู้”“และข้าก็แต่งงานแล้วเช่นกัน”หนิงหมิงเยว่เม้มริมฝีปาก “เรื่องนั้นข้าก็รู้”“เจ้าคิดว่าข้าเป็นบุรุษประเภทใด ถึงได้เอาแต่คิดถึงสตรีอื่นทั้งที่มีภรรยาอยู่ตรงหน้า” ทั้งสตรีผู้นั้นยังเป็นภรรยาของผู้อื่นอีกคำพูดเขาทำให้ใบหน้าของนางร้อนขึ้นทันที“ข้าไม่ได้มองเจ้าไม่ดี”“แต่ความคิดนี้ไม่ดี”“ก็ข้า...” ถ้าจะโทษต้องโทษเขาไม่ใช่หรือ ที่เคยพร่ำบอกรักหลิวซิ่นอี้ให้นางฟังตอนเมา“ฮูหยินมู่” มู่ไป่หานเรียกนางช้า ๆ ดวงตาคมจับจ้องไม่วาง“คนที่เป็นภรรยาข้าคือเจ้า หรือว่าข้าแสดงออกไม่ชัดเจน”หัวใจของหญิงสาวกระตุกแรง รับรู้ถึงบางอย่างที่อันตราย ไม่รอให้ผู้เป็นภรรยาตอบกลับ มู่ไป่หานก็ยกมือแกร่งขึ้นโอบเอวบางแล้วดึงรั้งนางเข้าหาตัว“มู่ไป่หาน!”ร่างของหนิงหมิงเยว่เสียหลักล้มลงบนตักเขา

ผ่านวันวิวาห์ไปได้สิบห้าวัน ในที่สุดก็ได้เวลาที่ขุนพลทั้งสองจะกลับมาประจำการที่ค่ายบูรพา ณ กำแพงตะวันออก ลมหนาวต้นฤดูพัดกรูผ่านหมู่บ้านหนิงอัน กลิ่นควันไฟและกลิ่นยาต้มลอยคลุ้งไปทั่วแนวกระโจมทันทีที่กลับมาก็ต้องรับงานหนัก เพราะโรคระบาดที่พบเจอเมื่อเดือนก่อนเริ่มลุกลาม จากหมู่บ้านไปอีกหมู่บ้าน ทั้งที่อาการคล้ายคลึงกันทั้งการถ่ายท้องและอาเจียน แต่กลับไม่อาจจะใช้ยารักษาตัวเดียวกันได้ ตอนแรกคิดว่าอาจจะเป็นพิษ อย่างเช่นที่กำแพงเหนือเคยเจอ แต่กลับไม่ใช่ทำให้บรรยากาศที่กำแพงตะวันออกเคร่งเครียดขึ้น พวกเขาไม่ต้องการให้มีคนตาย เพราะถ้ามีคนตายก็เท่ากับมีพวกซากศพ ตอนนี้ไม่ว่าใครจะตายด้วยสาเหตุใดมักจะกลายร่างเป็นพวกซากศพ ไม่จำเป็นต้องถูกกัด ขอเพียงเป็นศพเท่านั้นทำให้ทหารต้องควบคุมอย่างจริงจัง หากใครป่วยต้องเฝ้าระวังเป็นอย่างดีหมู่บ้านหนิงอันเป็นหมู่บ้านแรกที่เกิดโรค และลุกลามไปที่หมู่บ้านหนิงเฉินที่อยู่ใกล้กัน แต่ที่หมู่บ้านหนิงเฉินมีเพียงครอบครัวเดียวที่ป่วยและพวกเขาก็ได้เดินทางมาที่หมู่บ้านหนิงอันก่อนเกิดการระบาด ทำให้เมื่อพาครอบครัวนั้นมาที่หมู่บ้านหนิงอัน ที่หม