หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“เยว่เยว่ ข้าเบาแรงแล้ว”“ข้าบอกให้เจ้าเบาแรงหรือ”“ไม่ได้บอก”“เช่นนั้นก็ทำแรง ๆ”เขาเองก็อยากทำแรง ๆในเมื่อนางเรียกร้อง ฉะนั้นแล้วเขาควรจะทำเช่นไร นอกจากโยกขยับสุดแรงเต็มกำลัง ต่อให้นางร้องครวญครางก็ไม่หยุดพัก สองร่างสอดประสานแนบชิดทั้งคืน กระทั่งฤทธิ์สุราหมดสิ้นก็ยังไม่ยอมหยุด เพียงแต่ทั้งคู่ยังคิดเข้าข้างว่าเป็นเพราะความเมามายจึงขาดสติ กว่าศึกรักจะจบลงก็ฟ้าสางหนิงหมิงเยว่กะพริบตาก่อนจะพาร่างกายอันบอบช้ำที่ถูกเคี่ยวกรำมาทั้งคืนลุกจากเตียงนอนกว้าง นางหันไปมองคนที่นอนนิ่งแผ่หลาอยู่เคียงข้าง เผลอมองร่างกายกำยำที่เปลือยเปล่าของเขา ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีเมื่อมองสบตาคมคิดว่าชายหนุ่มหลับไปแล้ว ก็ทำมาทั้งคืนน่าจะเหนื่อยล้าที่ไหนได้มู่ไป่หานไม่ได้หลับ เขาไม่มีทางหลับลง หลังจากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสหายของตัวเอง“ข้าขอโทษที่ล่วงเกิน” พูดจบก็วิ่งหนีออกมาจากห้องนอนทำคนที่หมดแรงต้องลุกพรวด ไม่คิดว่าหนิงหมิงเยว่จะหนี ทั้งไม่คิดว่านางจะขอโทษ คำพูดนี้สมควรเป็นบุรุษเช่นเขาที่เอ่ยเอื้อนไม่ใช่หรือ“เยว่เยว่!”คนหนึ่งมีพลังยุทธ์ขั้นสาม อีกคนมีพลังยุทธ์ขั้นสี่ แน่นอนว่าคนที่มีพลังยุทธ์ขั้นสี่ย่อม

เพราะว่าผิดหวังในรัก วันนี้มู่ไป่หานจึงไม่คิดควบคุมสติ เขาดื่มสุราหมดไปหลายไหทั้งยังเป็นสุราที่ออกฤทธิ์แรงทั้งสิ้น แต่ส่วนหนึ่งที่กล้าปล่อยตัวปล่อยใจก็เพราะไว้ใจคนข้าง ๆ กระทั่งหนิงหมิงเยว่เห็นท่าไม่ดีมู่ไป่หานเมามาก ก็เลยแบกอีกฝ่ายกลับมาส่งที่จวนมู่ เพราะเป็นสหายสนิทจึงสามารถเข้าออกที่จวนมู่ได้ตามสะดวก“เจ้าเมาเกินไปแล้ว หากคุณหนูหลิวรู้เข้านางคงเสียใจ”มีเพียงต้องพูดชื่อของหลิวซิ่นอี้ มู่ไป่หานถึงยอมหยุดเขานั่งนิ่ง แล้วถอนหายใจ“เวลานี้นางกำลังเข้าหอใช่หรือไม่”“เจ้าจะคิดให้เจ็บปวดไปไย”“เพราะว่าข้าเสียใจมาก” เสียงของมู่ไป่หานอ้อแอ้แต่หนิงหมิงเยว่ก็ฟังออกทั้งหมด“ยังมีเวลา ข้าไปชิงตัวนางกลับมาให้เจ้าดีหรือไม่”“ช่างเถิด” เขารู้ว่าหญิงสาวทำได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้นชื่อเสียงของหลิวซิ่นอี้จะเอาไปไว้ที่ไหน อีกทั้งการแต่งงานครั้งนี้นางก็เลือกแล้ว ย้อนกลับไปตอนนั้น คำพูดสุดท้ายที่นางบอกกับเขา ‘ข้ายินดีจะแต่งงานกับท่านโหวเจ้าค่ะ เขาเหมาะสมกับข้าที่สุดแล้ว’แม้ตระกูลมู่จะไม่ใช่ตระกูลเล็ก แต่ก็ยังเป็นรองจวนโหว ขณะที่เขาเป็นเพียงขุนพล อีกฝ่ายเป็นถึงท่านโหวน้อย“เช่นนั้นดึกแล้ว ข้าเองก็ควรจะกลับ”

“หมอเฉิงไปช่วยงานที่กำแพงรอบนอก เจ้าก็รู้ตอนนี้มีโรคระบาดใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว อาการของปู่ได้ท่านหมอหลี่มาตรวจดูให้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”ตั้งแต่มีพวกซากศพ โรคระบาดใหม่ก็ผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ อย่างเช่นตอนนี้หมู่บ้านทางตะวันออกแห่งหนึ่ง ชาวบ้านต่างก็ถ่ายท้องจนไม่ได้กินไม่ได้นอน โชคยังดีที่โรคยังไม่ได้ระบาดไปไกล เกิดเรื่องเพียงหมู่บ้านเดียวเท่านั้นฝ่าบาททรงเร่งส่งหมอหลวงไปจัดการ ไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ ซึ่งอาการถ่ายท้องนี้ก็คล้ายกับอาการที่เคยเกิดที่หมู่บ้านทางกำแพงเหนือ แต่ครั้งนั้นเป็นพิษจากเห็ดป่าไม่ใช่โรคภัย ครั้งนี้ก็หวังว่าจะเป็นพิษเช่นกัน เพราะมียารักษาแล้วที่หนิงหมิงเยว่รู้ดีเพราะนางเป็นขุนพลที่ควบคุมดูแลความเรียบร้อยที่กำแพงตะวันออกปกติแล้วก็จะประจำการอยู่ที่ค่ายทหาร เมื่อวานที่เดินทางกลับมาที่เมืองชั้นใน ก็เพื่อมาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งของท่านโหวน้อยกับคุณหนูหลิวซิ่นอี้ แม้จะยืนมองอยู่บนโรงเตี๊ยมเห็นเพียงขบวนเจ้าสาว ก็ถือได้ว่าเข้าร่วมแล้วและเหตุผลที่มู่ไป่หานเสียการควบคุมขนาดนั้นได้ เพราะคุณหนูหลิวเป็นคนที่เขาพึงพอใจแต่เพราะหลิวซิ่นอี้มีสัญญาหมั้นหมายกับท

“ขอบคุณขอรับ” ร่างสูงพยักหน้าก่อนจะจากไปหากแต่หูของจอมยุทธ์ขั้นสี่นั้นดีมาก เดินห่างมาไม่เท่าไรยังได้ยินเสียงของหนิงเหวินโบ๋กับหนิงเจี้ยนกั๋วที่พูดคุยกันชัดเจน“หากว่าเยว่เยว่ถูกใจแม่ทัพเหลียงก็คงดี ถึงเขาจะไม่ใช่คนช่างพูด แต่ทั้งสองน่าจะเข้ากันได้”“ท่านพ่อ ข้าคิดว่าเหลียงคังเหมาะสมกับเยว่เยว่มาก พบหน้ากันครั้งนี้นางต้องชอบเขาแน่”“เอาเถอะ ในที่สุดเยว่เยว่ก็ยอมแต่งงาน หากไม่ชอบเหลียงคัง ก็หาบุรุษอื่นมาให้นางเลือก ในเฟิงหยวนต้องมีสักคนที่ทำให้นางพึงใจได้”คิ้วหนากระตุก ใบหน้าคมเกร็งเครียดตึงเปรี๊ยะอะไรคือน่าจะเข้ากันได้อะไรคือเหลียงคังเหมาะสมกับเยว่เยว่มากและอะไรคือเยว่เยว่ยอมแต่งงานแล้ว จะหาบุรุษมาให้นางเลือก!มือแกร่งกำแน่น ไม่ว่าจะเป็นประโยคไหนก็ไม่น่าฟังทั้งสิ้น นางกับเขาพึ่งได้เสียกัน ข้าวสารเปลี่ยนเป็นข้าวสุกแล้ว จะยอมให้นางแต่งงานกับบุรุษอื่นได้อย่างไร ไม่มีทาง!การส่งมอบอาวุธไม่จำเป็นที่เจ้าของร้านต้องมาส่งมอบด้วยตนเองก็ได้ และไม่จำเป็นต้องนัดพบที่โรงน้ำชาเยว่เฟิง แต่เพราะร้านค้าอาวุธสกุลหนิงตั้งอยู่ที่ถนนเฟิงอัน ไม่ได้ไกลจากโรงน้ำชา ทำให้การนัดเจอที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดแป

“ข้าเพียงชวนคุณหนูหนิงมาร่วมงานวันเกิดของน้องสาวเท่านั้น”“ข้าพึ่งรู้ว่าเยว่เยว่สนิทสนมกับท่านแม่ทัพด้วย” “ไม่ถึงขั้นนั้น ข้าเพียงชื่นชมในความเก่งกาจของนาง”แม่ทัพฝ่ายซ้ายแห่งกำแพงใต้รีบส่ายหน้าพร้อมอธิบาย หรือว่ามู่ไป่หานจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาต้องการจะแย่งคน ก็ไม่แปลกที่จะเข้าใจผิด เพราะองค์ชายสี่ แม่ทัพแห่งทักษิณมักเอ่ยปากขอให้ขุนพลหนิงย้ายมาประจำการที่กำแพงใต้อยู่หลายครั้ง ทำให้แม่ทัพใหญ่ทั้งสองทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้า เนื่องจากองค์ชายสี่ต้องการหาคนเก่งมาดูแลพระชายา หนิงหมิงเยว่เรียกได้ว่าเป็นญาติผู้น้องที่ไว้ใจได้ ที่สำคัญยังเป็นสตรี นางจึงเป็นตัวเลือกแรก ๆต้องเป็นเรื่องนี้แน่ อีกฝ่ายถึงได้มองมาที่เขาราวกับต้องการจะกินเลือดกินเนื้อ“ชื่นชมในความเก่งกาจของนางงั้นหรือ” ถึงอย่างนั้นคำอธิบายของเหลียงคังก็ไม่ได้ช่วยให้สีหน้าของมู่ไป่หานดีขึ้นเขาหงุดหงิดเขาโมโหโดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นหนิงหมิงเยว่หน้าแดงเพราะบุรุษอื่น ก็เมื่อคืนนางพึ่งจะนอนหน้าแดงใต้ร่างเขาไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดเมื่อครู่กลับหน้าแดงให้ผู้อื่นเห็นอีกใบหน้าเช่นนั้นของนาง มีเพียงเขาเท่านั้นที่ควรได้เห็น!มู่ไป่หานคิดอย่าง