บททั้งหมดของ หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: บทที่ 101 - บทที่ 110

ขณะที่ชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังม้าเตรียมจากไป แววตาของเขามืดครึ้มเต็มไปด้วยความกังวล ในหัวมีเพียงภาพเดียว หนิงหมิงเยว่ที่อยู่ท่ามกลางอันตรายและหากนางได้รับบาดเจ็บ หรือเป็นอะไรขึ้นมาหัวใจของเขากระตุกแรงจนรู้สึกเจ็บทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้านหนิงอัน ทหารหลายคนรีบหันไปมอง“มีคนกลับมาแล้ว!”ฝุ่นสีเทาฟุ้งกระจาย ชายหนุ่มในชุดทหารควบม้าฝ่าประตูหมู่บ้านเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เสื้อคลุมเต็มไปด้วยคราบเลือดสีดำและเศษชิ้นเนื้อของพวกซากศพ ไม่มีเวลาให้เขาได้ทำความสะอาดร่างกาย ที่มือแกร่งมีห่อผ้าสีแดงเข้มผูกไว้แน่น“เป็นจ้าวปิน!” นายกองเว่ยร้องขึ้นด้วยความตกใจจ้าวปินรีบกระโดดลงทันทีที่ม้าหยุดเคลื่อนไหว ดวงตาเขาเบิกกว้างตอนที่เห็นมู่ไป่หาน ร่างกำยำรีบทรุดกายคุกเข่าลงเบื้องหน้าโดยเร็ว ขณะที่มู่ไป่หานก็กระโดดลงจากหลังม้าเช่นกัน“ขุนพลมู่!” นัยน์ตาชายหนุ่มวูบไหว เต็มไปด้วยความยินดีที่มากล้น “ท่านฟื้นแล้ว!”แต่มู่ไป่หานกลับไม่มีอารมณ์จะสนใจสิ่งใดทั้งนั้น สายตาของเขากวาดมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เมื่อมู่ไป่หานนำกำลังมาไม่นานหนิงหมิงเยว่ก็ถูกช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที พวกเขาไม่ได้ดิ้นรนต่อสู้กับพวกซากศพต่อ เพราะรู้ว่าแม้จะหยัดยืนสุดกำลังก็ไม่มีทางกำจัดอสุรกายเหล่านี้ให้หมดสิ้นไปได้ เมื่อเจอขุนพลหญิงและผู้ติดตามทั้งสองแล้ว ทหารทัพเมฆาก็ถอนกำลังอย่างรวดเร็วเหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือด เศษชิ้นเนื้อและเสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกซากศพกลับมาที่หมู่บ้านหนิงอัน ภายในกระโจมรักษา กลิ่นยาสมุนไพรลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ หนิงหมิงเยว่นั่งพิงหัวเตียงเงียบ ๆ ใบหน้าซีดเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า เป็นครั้งแรกที่เหล่าทหารได้เห็นขุนพลหญิงของพวกเขาอ่อนแอ โดยที่ข้างเตียงมีท่านหมอเฉินอยู่เคียงข้าง กำลังตรวจชีพจรของนางเพื่อความแน่ใจทั้งที่หิมะเริ่มตกอีกครั้งแล้ว บรรยากาศภายในกลับร้อนระอุอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยใบหน้าตึงเครียดของขุนพลหนุ่ม ภรรยาของเขาต้องทุ่มเทกำลังต่อสู้กับพวกซากศพสุดแรงเกิดทั้งที่ตั้งครรภ์อ่อน ๆ นี่เกรงว่าจะส่งผลกระทบกับเจ้าก้อนแป้งน้อยท่านหมอเฉินจับชีพจรนางอยู่นาน สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากเคร่งเครียดเป็นประหลาดใจ ขณะนั้นมือบางก็กำแน่นหนิงหมิงเยว่กำลังกลัว มู่ไป่

หลิวซิ่นอี้กัดฟันแน่น ความริษยาและไม่พอใจปะปนกันจนแทบคลุ้มคลั่ง แต่ยังไม่ทันที่นางจะคิดหาทางต่อไป เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นหน้ากระโจม“ฮูหยินหู” ทหารสองนายเปิดม่านเข้ามา“ท่านขุนพลเชิญท่านไปที่กระโจมบัญชาการขอรับ”หัวใจของหลิวซิ่นอี้กระตุกแรงทันที ไม่รู้เลยว่าเขาต้องการพบนางด้วยเรื่องใด เพราะครั้งสุดท้ายที่พูดคุยแววตาที่อีกฝ่ายจ้องมอง มันไม่มีคำว่ารักหลงเหลืออยู่แล้ว ภายในกระโจมบัญชาการ บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบกดทับผู้คน มู่ไป่หานนั่งนิ่งด้วยสีหน้าเย็นจัดราวน้ำแข็ง เมื่อหลิวซิ่นอี้เดินเข้ามา เขาไม่ได้หันไปมองนางในทันที ในใจกำลังถามตัวเอง เขาเคยชอบสตรีเช่นนี้ไปได้อย่างไร“คุกเข่า”น้ำเสียงราบเรียบนั้นทำให้หญิงสาวหน้าซีด“พี่ไป่หาน”“ข้าบอกให้คุกเข่า”“ไม่! ข้าเป็นถึงฮูหยินจวนโหว ท่านคิดว่าสั่งให้ข้าคุกเข่าได้เช่นนั้นหรือ”ได้ยินเช่นนั้นร่างสูงก็แค่นเสียงอย่างเย็นชา นางพึ่งรู้หรือว่าตนเป็นถึงฮูหยินจวนโหว “เจ้ารู้หรือไม่ ว่าการให้ข้อมูลเท็จจนทำให้ทหารเสี่ยงอันตราย มีโทษเพียงใด”หลิวซิ่นอี้รีบส่ายหน้าและโ

ประโยคนั้นดังก้องไปทั่วกระโจม ลมเย็นพัดชายม่านไหวเบา ๆ มู่ไป่หานยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหลับตาลง ทบทวนความคิด ความจริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาคิด แต่เขาทบทวนมันตั้งแต่ที่พลาดพลั้งมีความสัมพันธ์กับหนิงหมิงเยว่ในคืนนั้นคำพูดของหลิวซิ่นอี้ ไม่ได้ผิดทั้งหมดในอดีต เขาเคยคิดว่าสิ่งที่ตนมีต่อหลิวซิ่นอี้คือความรักจริง ๆ เพราะนางอ่อนโยน งดงาม พูดจานุ่มนวล แตกต่างจากหนิงหมิงเยว่โดยสิ้นเชิง หนิงหมิงเยว่ในตอนนั้นเป็นเพียงสหายร่วมรบ ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน จวนมู่กับจวนหนิงอยู่ห่างกันไม่มาก นางเป็นคนที่ทะเลาะกับเขาได้ทุกเรื่อง เถียงเขาทุกคำ เป็นคนที่ดื่มสุรากับเขาจนเมา คนที่ฟาดดาบใส่เขาเวลาเห็นต่างอยู่ด้วยกันมานานจนเขาคิดว่ามันเป็นเพียงความคุ้นเคยและผูกพันขณะที่หลิวซิ่นอี้ทุกครั้งที่พบนาง เขาจะรู้สึกผ่อนคลายรอยยิ้มอ่อนหวานของนางทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวย เขาเคยคิดว่านั่นคือความรัก แต่ตอนที่นางแต่งงานเขายังไม่ร้อนรนเท่ากับตอนที่หนิงหมิงเยว่ไปดูตัว ยามเมื่อนางถูกบุรุษอื่นมองจ้อง เขาโมโหแทบบ้า แม้แต่ตอนที่นางพบเจอกับอดีตคู่หมั้น มู่ไป่หานถึงขั้นท

จบเรื่องของหลิวซิ่นอี้ มู่ไป่หานก็กลับมาที่กระโจมที่พัก หลังความวุ่นวายทั้งหมดสิ้นสุดลง เหล่าทหารที่เหน็ดเหนื่อยต่างแยกย้ายไปพักผ่อน คนป่วยทั้งหลายเริ่มทยอยหายดี อีกไม่นานพวกเขาคงได้เดินทางกลับบ้าน เสียงเดินลาดตระเวนด้านนอกค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงลมยามค่ำคืนกิ่งไม้ไหวเอนเล็กน้อย ดูเหมือนวันนี้จะเงียบสงบกว่าหลายวันที่ผ่านมาโดยเฉพาะหัวใจของมู่ไป่หานที่ตอนนี้มั่นคงแล้วภายในกระโจมกลิ่นยาสมุนไพรยังคงจางอยู่ในอากาศ แสงตะเกียงสีอุ่นส่องลงบนร่างของหนิงหมิงเยว่ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง หญิงสาวดูอ่อนแรงกว่าปกติ ใบหน้าที่เคยเย็นชาและเข้มแข็งยามอยู่ในสนามรบ ตอนนี้กลับดูนุ่มนวลอย่างประหลาดมู่ไป่หานยืนมองนางอยู่พักใหญ่ สายตาของเขาอ่อนลงทีละน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ หัวใจของเขายังคงรู้สึกหวาดหวั่นหากเขาฟื้นช้ากว่านั้นอีกนิดหากหนิงหมิงเยว่พลาดพลั้งอยู่ในหุบเขา...เพียงคิด เขาก็ไม่อยากจินตนาการต่อ ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนถอดเสื้อคลุมด้านนอกออก แล้วปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเงียบเชียบ แม้ไม่ได้อยากรบกวนคนป่วย แต่เขาอยากอยู่ใกล้ ๆ นาง