บททั้งหมดของ หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: บทที่ 81 - บทที่ 90

“ไม่ เจ้าต้องไปสำรวจรอบหมู่บ้าน เฝ้าระวังพวกซากศพ”“ข้าไปกับเจ้าก่อน ค่อยไปสำรวจรอบนอก”“เราไม่อาจจะตัวติดกันได้ตลอดเวลา ต้องแยกกันทำหน้าที่” หนิงหมิงเยว่ขมวดคิ้วแน่น “ข้าไปตรวจสถานการณ์เฉย ๆ จะไม่ทำอะไรหุนหัน”“โรคระบาดไม่ใช่เรื่องเล็ก” ดวงตาคมกดลึก มองจ้องผู้เป็นภรรยา“ข้าจะระวังตัว”“ข้าไปช่วยเจ้าจะเร็วกว่า หอกคู่หากแยกเดี่ยวจะเป็นหอกคู่ได้อย่างไร”หญิงสาวเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ“เจ้านี่เอาแต่ใจเสียจริง”“มีคนบอกว่านิสัยพวกเราเหมือนกันมาก” หากว่าเขาเอาแต่ใจ นางเองก็เอาแต่ใจ หนิงหมิงเยว่ถลึงตาใส่สามี มู่ไป่หานกลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี บรรยากาศตึงเครียดในกระโจมคลายลงชั่วขณะ เรื่องดีในเรื่องร้าย คือพวกเขายังคงอยู่เคียงข้างกันแต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานจะมีคนผู้หนึ่งเดินทางมาเยือนยังค่ายบูรพาและทำให้ความสงบระหว่างสามีภรรยาต้องวุ่นวาย สามวันต่อมารถม้าคันหนึ่งหยุดลงหน้าค่ายบูรพา สตรีในชุดสีอ่อนก้าวลงมาช้า ๆ ใบหน้างดงามซีดเซียวเล็กน้อยจากการเดินทางไกล แต่ยังคงโดดเด่น

นอกกำแพงตะวันออกที่ตั้งของเขตการรักษาโรคระบาดที่ยังไม่ทราบชื่อ การกระจายของโรคถูกควบคุมได้แล้ว ตลอดห้าวันนับตั้งแต่หนิงหมิงเยว่กับมู่ไป่หานมาถึง นอกจากสั่งปิดประตูห้ามคนเข้าออก ยังแยกคนที่ป่วยหนักออกจากคนที่ป่วยเล็กน้อยและคนที่ยังไม่ป่วย รวมทั้งแม่ลูกก็ต้องแยกกัน แต่น่าแปลกเพราะที่หมู่บ้านหนิงอันแห่งนี้ไม่มีเด็กทารกคนใดที่ป่วยเลย เรื่องนี้ทำให้หนิงหมิงเยว่ต้องเก็บมาคิดเพราะเป็นฤดูหนาวหิมะจึงโปรยปรายลงมาอีกแล้ว พื้นดินรอบกระโจมที่พักเต็มไปด้วยหิมะและชื้นแฉะ สวนทางกับในกระโจม อากาศค่อนข้างอบอ้าวปนกลิ่นยาสมุนไพรจนชวนอึดอัด ผู้ป่วยจากหมู่บ้านพักอยู่ภายในนี้ บางคนมีไข้สูง บางคนไอเป็นเลือด ที่หนักคือการถ่ายท้องภายในกระโจมรักษา หนิงหมิงเยว่กำลังยืนดูหม้อต้มยา สีหน้าเคร่งเครียด“ยังไม่พบต้นตออีกหรือ”หมอหลวงเฉินส่ายหน้าอย่างหนักใจ“ตอนแรกพวกเราคิดว่าเป็นไข้ลงราก แต่ตรวจแล้วกลับไม่ใช่ พวกเขาถ่ายเป็นเลือดด้วย”“หรือจะเกี่ยวกับน้ำที่พวกเขาดื่มกิน” หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น“เช่นนั้นข้าจะลองทดสอบดู” ความจริงน้ำเป็นสิ่งแรกที่ตรวจดูแล้ว แต่ในเมื่อหาต้น

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาผู้คน คือหลิวซิ่นอี้อยู่ในอ้อมแขนของมู่ไป่หานสตรีงดงามซบอยู่กับอกเขา ขณะที่ชายหนุ่มโอบเอวไว้บรรยากาศเงียบงันไปชั่วครู่หลิวซิ่นอี้รีบผละออก สีหน้าแดงเรื่อราวกับตกใจจริง ๆ“ขะ ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจ” นางรีบก้มหน้า หลบสายตาอย่างเขินอาย ทหารด้านหลังต่างมองหน้ากันเงียบ ๆ มู่ไป่หานเองก็ปล่อยมือทันที สีหน้าตึงเครียดเขาถอยห่างโดยไม่ลังเลแต่ภาพเมื่อครู่...เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะตอกย้ำข่าวลือ“เมื่อคืนขุนพลมู่กับฮูหยินหูอยู่ด้วยกันใต้ต้นสน”“ได้ยินว่ากอดกันด้วย”“พวกเขาลักลอบนัดพบกันหรือ!”เรื่องเล่าถูกเติมแต่งขึ้นเรื่อย ๆจากแค่ “ช่วยพยุง” กลายเป็น “แอบพบกัน”จาก “คุยกันสองคน” กลายเป็น “ยังอาลัยรักเก่า”เหล่าทหารพูดคุยกัน แต่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าหนิงหมิงเยว่ เพราะเวลานี้นางกำลังวุ่นวายอยู่กับการสืบหาโรคระบาดจนแทบไม่ได้กลับกระโจมบริเวณป่าไผ่ด้านตะวันตก ขุนพลหญิงกำลังย่อตัวตรวจดูเห็ดพิษชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ข้างลำธาร “

ทันทีที่ทุกคนแยกย้าย หนิงหมิงเยว่ก็ยกมือกดหว่างคิ้วเบา ๆ จัดการมาได้ถึงตรงนี้ หากว่ายาได้ผล คนไข้ก็จะหายป่วย เรื่องนี้ก็จะจบลงเสียทีนางเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็น อาจเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ขณะนั้นเองม่านกระโจมก็ถูกเปิดออก มู่ไป่หานเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยาร้อนในมือ“ดื่ม”“ข้าไม่ได้ป่วย” หนิงหมิงเยว่มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ“แต่เจ้าฝืนร่างกาย”ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองหน้าซีด เขาวางถ้วยลงตรงหน้านาง สีหน้ายังคงเย่อหยิ่งเหมือนเดิม“เพราะเจ้าไม่ใช่หรือที่ทำให้ข้าต้องฝืน” ที่นางไม่ได้นอนก็เพราะเขา แม้จะทำแค่รอบเดียวก็ตาม“หึ” ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อย แววตาไม่มีสำนึก ไม่แน่ใจว่าตกลงแล้วเขาเป็นห่วงนางจริง ๆ หรือไม่ หนิงหมิงเยว่ไม่พูดอะไร ยกยาขึ้นมาดื่มเงียบ ๆ เมื่อดื่มจนหมดก็ได้ก้อนน้ำผึ้งหวานเป็นของรางวัล เขาทำราวกับนางเป็นเด็ก คนตัวเล็กถอนหายใจ“ที่ข้างนอกนั่น พวกเขาพูดกันหนักขึ้นแล้ว” แม้จะไม่ได้ออกไป ก็ยังได้รับรายงาน“รอตระกูลหูส่งคนมาก็น่าจะจบ”“เจ้าจะไม่ออกไปพูดอะไรหน่อยหรือ” นางเลิกคิ้ว“ยิ่งข้าพูด ยิ่งด

หลังความเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง มู่ไป่หานจึงก้าวมายืนข้างภรรยา เขามองหลิวซิ่นอี้ด้วยสายตาเย็นชา ท่าทางนั้นห่างเหินสวนทางกับข่าวลือที่ได้ยินมาตลอดหลายวันนี้“ต่อไป หากไม่มีเรื่องจำเป็น ฮูหยินหูไม่ต้องมาหาข้าด้วยตนเอง”“พี่ไป่หาน...” หัวใจของหลิวซิ่นอี้เย็นวาบ“ความจริงท่านสมควรเรียกข้าว่าขุนพลมู่” เป็นการแบ่งแยกที่เด็ดขาด เพียงคำเรียกขานที่สนิทสนม เขายังไม่อนุญาตให้นางเรียก นี่ถึงกับทำให้หัวใจของคนฟังสั่นสะท้าน“และข้าหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มีข่าวลือเช่นนี้”พูดจบเขาก็หันไปทางหนิงหมิงเยว่ทันที สีหน้าที่เย็นชาก่อนหน้าอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด บอกให้รู้ว่าใครกันแน่ที่สำคัญ“กลับไปพักเถิด เจ้าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วยังต้องมาเจอกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก”น้ำเสียงต่างกันราวฟ้ากับเหว อีกทั้งคำพูดนี้คนที่ฉลาดพอย่อมฟังออกว่าขุนพลหนุ่มตั้งใจจิกกัด แต่ไหนแต่ไรมู่ไป่หานก็ไม่ใช่คนที่สงบปากสงบคำอยู่แล้ว เขาปากคอเราะราย นัยน์ตาคมเหลือบมองเหล่าชาวบ้านและทหารที่มามุงดูขณะที่ขุนพลหญิงวิ่งวุ่น แก้ปัญหาเรื่องโรคระบาดจนไม่ได้หลับได้นอน