All Chapters of หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: Chapter 11 - Chapter 20

“หากเจ้ารู้เหตุผล เช่นนั้นก็ควรจะสนับสนุน ไม่ใช่ขัดขวาง” ตอนแรกหนิงหมิงเยว่ตกตะลึง แต่มู่ไป่หานเป็นคนฉลาด เขามองความคิดของนางออกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งทั้งสองคนเรียกได้ว่าเป็นสหายรู้ใจ ร่วมรบด้วยกันหลายครั้งหลายหน ความคิดนางเขารับรู้ นอกจากเรื่องที่นางมีใจให้เขากระมังที่อีกฝ่ายไม่เคยรับรู้เลยคนตัวเล็กกว่าจึงตีหน้านิ่งทำใจให้สงบแล้วพูดกับคนตรงหน้าอย่างจริงจังซึ่งมันทำให้มู่ไป่หานไม่พอใจมาก“เจ้าบอกให้ข้าสนับสนุน?”“ใช่”“แล้วข้าจะสนับสนุนได้อย่างไร!”“ทำไมจะไม่ได้ หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าต้องเสื่อมเสีย” หากว่านางตั้งครรภ์จริง ถึงตอนนั้นคิดปิดบังก็คงทำไม่ได้แล้ว และไม่ใช่เพียงชื่อเสียงเท่านั้น แต่ในฐานะของขุนพล นี่ทำลายศักดิ์ฐานะของนางได้เลยใบหน้าของมู่ไป่หานตึงเครียด ก่อนจะเอ่ยคำพูดหนึ่งที่ทำให้หนิงหมิงเยว่ต้องยืนนิ่ง“เช่นนั้นข้าจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง” “ไม่” นางปฏิเสธ“เพราะเหตุใด”“เพราะข้ารู้อยู่แก่ใจว่าเจ้ารักใคร”เมื่อวานเขาพึ่งพูดพร่ำพรรณนาถึงคุณหนูหลิวให้นางฟัง แล้วจะให้นางยอมรับไ

วันรุ่งขึ้นแม้จะมีรายชื่อกับภาพวาดให้กับหนิงหมิงเยว่แล้ว แต่เพราะหญิงสาวอยู่ที่กำแพงตะวันออกมาตลอดสามปี นับจากวันที่เกิดการระบาดของโรคร้ายและมีพวกซากศพ นางกลับมาที่เมืองชั้นในน้อยมาก ทำให้บุรุษหลายคนกระทั่งชื่อก็ยังไม่เคยได้ยิน ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างหน้าตาเพื่อให้บุตรสาวตัดสินใจได้ง่ายขึ้นว่าจะเลือกใครเป็นสามี เพราะเหตุนี้นายท่านหนิงเลยประกาศออกไปว่าร้านค้าสกุลหนิงจะเปิดแสดงอาวุธระดับจิตวิญญาณ หากผู้ใดมีวาสนาได้รับเลือกจากอาวุธ สกุลหนิงยินดีมอบอาวุธล้ำค่าชิ้นนั้นให้โดยที่ไม่คิดค่าใช้จ่ายแม้แต่เหรียญเดียวอาวุธระดับจิตวิญญาณไม่เหมือนกับอาวุธทั่ว ๆ ไป เพราะมันมีจิตนึกคิด ผู้ที่ได้ครอบครองจะแข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัว ถือเป็นของหายากและล้ำค่ามากยิ่งหลังจากที่พระชายาองค์ชายสี่แสดงให้เห็นถึงอานุภาพของมัน อาวุธระดับจิตวิญญาณก็ยิ่งเป็นที่ต้องการข้อเสนอนี้น่าสนใจ ทำให้มีคนไม่น้อยเดินทางมาที่ร้านค้าสกุลหนิง ทั้งหญิงและชายหนิงหมิงเยว่หลับตาลงเข้าใจในจุดประสงค์ของท่านพ่อ เพราะเหตุนี้ นางเลยต้องเดินทางไปที่ร้านค้าสกุลหนิง เพื่อพิจารณาดูพวกเขา ม

“ท่านเป็นราชบัณฑิต ข้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร ขอบคุณที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ” ร่างบางยอบกายลง ท่าทางดูชดช้อยอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันจากขุนพลหญิงแห่งทิศตะวันออก“คุณหนูหนิงไม่จำเป็นต้องเกรงใจ” เขายังคงยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นถึงอย่างนั้นหนิงหมิงเยว่กลับไม่รับรู้ถึงความจริงใจ เขาแสดงออกได้ดี แต่ไม่ได้ดีมากพอ ต่อหน้าคนที่ช่างสังเกตมากเช่นนาง“เช่นนั้นเข้าไปด้านในเถิดเจ้าค่ะ” มือเล็กผายออก ให้อีกฝ่ายเดินไปก่อน ชายหนุ่มไม่อิดออดเขาเดินเข้าไปในร้านค้าอาวุธสกุลหนิงที่ยิ่งใหญ่การปรากฏตัวของหนิงหมิงเยว่โดยที่มีบุรุษอยู่ข้างกาย นี่สร้างข่าวลือให้โหมกระพือได้ไม่ยาก หลายคนผินหน้าไปพูดคุย ทั้งตื่นตะลึงในการเปลี่ยนแปลงไปของนาง และสงสัยในความสัมพันธ์กับคนที่ยืนอยู่ข้างกาย นี่ทำให้หญิงสาวต้องหันมองร่างสูงอีกครา สมกับเป็นนักปราชญ์ ลู่เจิ้นถงฉลาดไม่น้อยเลยแต่เขาทำเช่นนี้ ยิ่งจะถูกหนิงหมิงเยว่ตัดออกจากตัวเลือกได้ไม่ยาก นางต้องการสามีที่ไม่ฉลาดเกินไป ที่สำคัญต้องไม่เจ้าเล่ห์ อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์ตั้งแต่แรกเจอ ทั้งยังดูถูกคิดว่านางมองแผนการของเขาไม่ออกไม่ว่าอ

“ไม่มีอะไร” มู่ไป่หานตีใบหน้าเรียบนิ่ง จิตสังหารถูกเก็บกลับไปแล้วหญิงสาวมองสำรวจรอบกายเล็กน้อยเห็นว่าไม่มีอันตรายอะไรจริง ๆ ก็หันไปมองลู่เจิ้นถง“คุณชายลู่เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” เพราะเขาอยู่ใกล้ตอนที่มู่ไป่หานปลดปล่อยความกดดัน อีกฝ่ายเป็นนักปราชญ์ไม่ใช่จอมยุทธ์ เขาไม่ใช่ผู้ฝึกตน อาจจะได้รับบาดเจ็บก็ได้แต่คำถามและแววตาที่เป็นกังวลนี้ทำให้คนที่ตอนแรกควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้วกลับมาโกรธขึ้งไม่พอใจ ด้วยรู้ดีแก่ใจว่าคนตรงหน้าคิดหมายปองสตรีของเขา เช่นนี้แล้วผู้ใดจะพอใจได้ ใบหน้าของมู่ไป่หานกลับมายับยุ่ง“ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ ขอบคุณคุณหนูหนิงที่เป็นห่วง”“ใกล้จะได้เวลานำอาวุธระดับจิตวิญญาณออกมาแล้ว เชิญท่านเข้าไปด้านในเถิดเจ้าค่ะ ทุกท่านเชิญเจ้าค่ะ” ไม่ใช่เพียงลู่เจิ้นถงที่ถูกเชื้อเชิญ หนิงหมิงเยว่ทำหน้าที่เจ้าของร้านได้อย่างดีเยี่ยม นางกล่าวเชิญทุกคน ไม่บ่อยนักที่หญิงสาวจะพูดมาก แต่เมื่อต้องแนะนำอาวุธนางกลับพูดมาก อีกทั้งสีหน้าและแววตาก็สดใสเพราะอาวุธคือสิ่งที่นางชอบ นางโตมากับร้านค้าอาวุธ ทั้งหมดนี้จึงเป็นความภาคภูมิใจของนางมู่ไป

ความจริงแตกต่างจากสิ่งที่คิด เมื่อคำว่าหวงแหนหลุดออกมาจากปากคนตรงหน้าหนิงหมิงเยว่ก็ราวกับปลาขาดน้ำ ทำได้เพียงอ้าปากพะงาบ มู่ไป่หานเองก็หน้าแดงรู้สึกอับจนปัญญาจนต้องยกน้ำชาขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อน ทั้งที่ลิ้นแทบไม่รับรู้รสชาติ“คุณหนูเจ้าคะ”“เข้ามา” ร่างบางละสายตา พอได้รับอนุญาตจูจูก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางสำรวม “มีคนยกทวนขึ้นแล้วหรือ”เพราะมัวแต่สนทนากับมู่ไป่หาน ทำให้นางไม่ได้สนใจมองไปที่ทวนเงินเลยว่ามีผู้ใดสามารถยกมันขึ้นได้หรือไม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของชายหนุ่ม เขาเอาแต่พูดจาประหลาด“หาไม่เจ้าค่ะ คุณชายลู่มาขอเข้าพบ”“อ่า” นางพยักหน้า กำลังจะอนุญาตกลับมีคนขัดขวาง“ไม่ต้องพบ” หญิงสาวตวัดสายตามองคนตัวโตที่ทอดมองมาที่นางอย่างขุ่นเคือง“อันใดของเจ้า”“ข้าไม่ให้พบ” เขาพูดย้ำ“แต่เขามาขอพบข้า ไม่ใช่เจ้า” พูดจบก็โบกมือบอกให้จูจูไปเชิญคุณชายลู่ให้เข้ามาในห้องรับรอง นี่ทำให้มู่ไป่หานไม่พอใจมาก ก่อนที่เขาจะทำในสิ่งที่หนิงหมิงเยว่ไม่คาดคิด“ข้าไม่อนุญาต ได้ยินหรือไม่”เขาคว้าข้อมือเรียวของนางแล้วดึงให้เข้าไปใกล้