All Chapters of หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่ล่ะ ข้าขอซื้อหนังสัตว์นั่นดีกว่า” ขุนพลหญิงส่ายหน้า“ได้ขอรับ ๆ”พ่อค้าหาบเร่ยิ้มกว้าง ขายฟันไม่ได้ อย่างน้อยยังขายหนังสัตว์ได้ เขารีบจัดแจงห่อหนังสัตว์ให้กับหญิงสาว แต่กำลังจะยื่นไปให้ตอนนั้นกลับมีคนมายื้อแย่ง“หนังสัตว์นี้ ข้าจะซื้อ!” อีกฝ่ายพูดพร้อมยัดเหรียญใส่มือพ่อค้าหนิงหมิงเยว่หันไปมอง คนที่มาแย่งหนังสัตว์ไปจากมือเป็นคุณหนูผู้หนึ่งท่าทางโอหัง อายุอานามดูน้อยกว่านางและไร้หัวคิด เพราะถ้ามีหัวคิดคงไม่ทำตัวเช่นนี้“แต่ข้าซื้อหนังสัตว์นี้แล้ว” ร่างบางกล่าวแย้งแม้ไม่ได้อยากได้หนังสัตว์ถึงเพียงนั้น แต่เพราะมองออกว่าอีกฝ่ายจงใจหาเรื่อง นางจึงไม่ปล่อยผ่านพึ่งมาถึงกำแพงใต้ ไม่รู้ไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจเข้า“แล้วเจ้าจ่ายเงินรึยัง” สตรีตรงหน้าว่าพลางชี้ไปที่พ่อค้าเร่ “เจ้ายังไม่จ่าย แสดงว่าหนังสัตว์นี่ ยังไม่มีเจ้าของ แต่ข้าจ่ายแล้ว ตอนนี้ข้าต่างหากที่เป็นเจ้าของ!”“ดูท่าแล้วเจ้าคงอยากได้หนังสัตว์มาก เอาเถอะ ข้ายกให้”หนิงหมิงเยว่พูดจบก็เดินไปที่ร้านข้าง ๆ แล้วเลือกซื้อหนังสัตว์คุณภาพสูงทั้งหมด แม้ความจริงจะไม่ได้

ดวงตาของจีอันฉีเบิกกว้าง ความไม่พอใจแล่นพล่านโกรธจัด ตอนนั้นนางคิดจะสั่งสอนหนิงหมิงเยว่ให้รู้สำนึก พลังยุทธ์ระดับสามถูกปลดปล่อยออกมากดข่ม เข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้ใจกล้านัก สตรีเฟิงหยวนเป็นวรยุทธ์ แต่ระดับสามนี้ ก็ต้องเป็นคนที่เก่งกาจพอสมควรนางมองตรงมาที่หนิงหมิงเยว่อย่างถือดี“ข้าท้าเจ้าประลอง และเจ้าต้องตอบรับ!” นั่นคือการบีบบังคับที่โจ่งแจ้ง คำพูดของหนิงหมิงเยว่ไม่ผิดเลย ไม่รู้ว่านายกองจีผู้นั้นเลี้ยงดูบุตรสาวมาเช่นไร นางถึงได้โง่เขลาถึงเพียงนี้“ก็ได้ ข้าตอบรับ”ในเมื่อบิดาสอนไม่ดี เช่นนั้นนางจะช่วยสอนให้เองต่อให้เป็นนายกองเช่นกันคิดหรือว่าหนิงหมิงเยว่จะกลัว นางคือจงหลางเจี้ยง อีกฝ่ายเป็นเพียงตูเว่ย พบหน้านางนายกองจียังต้องทำความเคารพ มิคิดว่าบุตรสาวเขาจะกล้าอวดดีหรือต่อให้นางไม่ใช่ขุนพลก็ไม่เกรงกลัว อาศัยเพียงแค่ตัวนางก็เป็นพอ“เจ้าดูนั่นคุณหนูหลิวก่อเรื่องอีกแล้ว ครั้งนี้ถึงขั้นกล่าวท้าทายคนเขากลางเหลาอาหาร!”“นางไม่รู้กฎเกณฑ์เลย สมควรแล้วที่ถูกมองว่าเป็นสตรีป่าเถื่อน ไร้การอบรม”“คุณหนูผู้นั้นน่าสงสารยิ่ง”

แท้จริงตระกูลเหลียงกับตระกูลจีเป็นคนจากหมู่บ้านป่า แต่ด้วยความเก่งกาจของพวกเขาและมีส่วนช่วยในการรับมือกับพวกซากศพ ทำให้ได้รับประทานยศ องค์ชายสี่มองคนที่ฝีมือ นี่ทำให้จากชาวบ้านธรรมดากลายมาเป็นตระกูลขุนนาง จีอันฉีเป็นบุตรสาวคนเดียวของนายกองจีปางหย่วน นางเลยถือดี และเพราะเติบโตมาพร้อมกับเหลียงคังจึงคิดว่าจะได้ครองคู่กับเขาแต่นับวันชายหนุ่มยิ่งเหินห่าง ฐานะก็ยิ่งแตกต่าง นางปักปิ่นมาหลายเดือนแล้วแต่เหลียงคังก็ยังไม่ส่งแม่สื่อมาทาบทามหมั้นหมาย จีอันฉียิ่งร้อนรนพอได้ยินว่าเขาคอยดูแลสตรีผู้หนึ่งที่มาจากต่างถิ่น ทั้งยังแย้มยิ้มให้ ในใจนางพลันเดือดดาล ตั้งใจเข้ามาหาเรื่องเพื่อไล่อีกฝ่ายไปให้พ้น ยิ่งเห็นว่าหนิงหมิงเยว่งดงามก็ยิ่งโกรธเคืองสตรีชาวบ้านต่อให้บิดาได้เป็นถึงนายกองแล้ว ก็ยังคงเป็นเพียงสตรีชาวบ้าน ความคิดอ่านของนางไม่เปลี่ยนแปลง กระทำการหุนหันพลันแล่น ต้องได้รับการกวดขันสุดท้ายพอเข้ามาหาเรื่องหนิงหมิงเยว่โดยไม่รู้จักไตร่ตรองเรื่องราว ก็ต้องเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้ไปหนิงหมิงเยว่ได้ฟังก็พยักหน้า อย่างไรตั้งแต่ต้นก็ไม่ได้คิดจะเอาความอยู่แล้ว สำหรับหญิงส

“เรียกข้าว่าพี่สาวก็ได้” หนิงหมิงเยว่ยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง นี่ยิ่งทำให้เหลียงหย่าซินยินดีมาก ตานางเป็นประกาย อันดับหนึ่งในใจนางคือพระชายาซูเนี่ยน ส่วนอันดับสองก็คือคนตรงหน้า“คารวะพี่สาวหนิงเจ้าค่ะ” ร่างเล็กยอบกายลงท่าทางเรียบร้อย แม้ตอนเด็กจะเคยโผงผาง แต่ตอนนี้นางก็โตขึ้นมาก“ยินดีที่ได้พบคุณหนูหนิง”“ฮูหยินเหลียงเกรงใจกันเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” หนิงหมิงเยว่ยิ้มให้นายหญิงแห่งจวนเหลียงจะไม่ให้เกรงใจได้อย่างไร แม้ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์แต่นางก็เป็นธิดาแห่งองค์หญิงใหญ่ต่อให้พระองค์จะสิ้นพระชนม์แล้วแต่บารมียังมีอยู่ หนิงหมิงเยว่ยังเป็นหลานสาวที่องค์ราชาให้ความสำคัญ ที่นั่งของนางเลยจัดให้อยู่ใกล้ตระกูลเหลียงที่สุด บ่าวรับใช้ทั้งหมดล้วนนอบน้อม ส่วนหนึ่งเพราะพระชายาองค์ชายสี่ไม่ได้เสด็จมา เนื่องจากทรงพระครรภ์ซึ่งนี่ยิ่งทำให้กลุ่มคนที่ไม่รู้จักนางเริ่มคิดหนักหรือว่าข่าวลือภายนอกจะเป็นจริง แม่ทัพเหลียงกำลังจะมีฮูหยินแล้ว!ไม่มีทาง!ความคิดนี้ปรากฏในใจสตรีหลายคน อย่างที่หนิงหมิงเยว่คิดเหลียงคังแม้จะเคยเป็นชาวบ้านป่าแต่ตอนนี้เขาเป็นถ

ขุนพลหญิงไม่เคยรู้ว่านางนั้นมีเสน่ห์เย้ายวน เรือนกายที่มักจะคลุมทัพด้วยชุดเกราะแท้จริงแล้วมีส่วนเว้าโค้งที่เด่นชัด มือบางที่กรีดกรายอยู่ที่คงโหว อยากให้นางกรีดมันบนเรือนกายของพวกเขาบุรุษหลายคนเริ่มคิดอกุศลเพราะเหตุนี้เองมู่ไป่หานที่ติดตามหนิงหมิงเยว่มาทันทีที่รู้ว่านางลงใต้ใบหน้าของเขาจึงตึงเครียด ตอนแรกร่างสูงยืนนิ่งราวกับถูกสะกด ภาพของหนิงหมิงเยว่ฝังลึกลงไปในจิตใจ เขากับนางรู้จักกันตั้งแต่จำความได้ หากแต่ในความทรงจำของเขาไม่เคยรู้เลยว่าหญิงสาวบรรเลงพิณได้อีกฝ่ายไม่เคยเปิดเผยมันให้เห็น เพราะเหตุใด?หรือเพราะว่าเขาไม่ใช่เหลียงคังทันทีที่คิดเช่นนั้นกลิ่นน้ำส้มก็ลอยคลุ้ง มู่ไป่หานไม่พอใจ คิดว่าที่หนิงหมิงเยว่ทำทั้งหมดก็เพื่อให้แม่ทัพเหลียงประทับใจร่างสูงคิดจะเดินเข้าไปขัดขวาง ต้องการหยุดการแสดงของนาง แต่ก่อนที่สองเท้าแกร่งจะก้าวไปเบื้องหน้ากลับมีคนมาแย่งชิงหน้าที่นั้นไป“หยุดนะ!”จีอันฉีในใบหน้าที่ปูดบวมแม้จะพยายามแต่งหน้าหนาเตอะก็ยังช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยไม่ได้แววตาผู้เป็นคุ