All Chapters of หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: Chapter 21 - Chapter 30

“เจ้าทำอะไรผิดกันแน่” อู๋เฉาหยุนมองจ้องสหาย ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถาม แต่เขาถามหลายรอบแล้ว อย่างไรก็ไม่ได้รับคำตอบครั้งนี้ก็เช่นกัน มู่ไป่หานนิ่งเงียบ ดวงตามองตรง ทำอะไรผิดงั้นหรือ?ความจริงแม้แต่ตัวเขาเอง ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่รู้เพียงว่าไม่อยากเห็นนางไปอยู่ข้างกายคนอื่น ไม่อยากเห็นนางยิ้ม ไม่อยากให้นางแต่งงานกับใคร ตอนนั้นเขาหงุดหงิดไปหมด ยิ่งพอรู้ว่าทำอะไรไม่ได้เลยยิ่งหงุดหงิด ร่างองอาจพ่นลมหายใจหนักอึ้ง แต่เหตุผลของการกระทำคืออะไร เขากลับตอบตัวเองไม่ได้ เขาผิดที่จูบนาง ผิดที่ใจร้อนทั้งยังขี้ขลาดเกินกว่าจะเข้าไปพูดคุยกับนางตรง ๆ ช่วงบ่ายมีการซ้อมรบ ขุนพลทุกคนต้องเข้าร่วม หนิงหมิงเยว่ยืนอยู่บนแท่นบัญชาการอีกฝั่ง กำลังอธิบายแผนการรบ น้ำเสียงชัดเจน เด็ดขาด เหมือนเดิมทุกอย่าง ยกเว้นเพียงอย่างเดียว นางไม่มองมู่ไป่หานเลยแม้แต่ครั้งเดียว ก็ไม่มองเวลาพูดเรื่องงาน นางหันไปคุยกับอู๋เฉาหยุน หันไปคุยกับนายกองคนอื่น แต่ไม่พูดกับเขาโดยตรง“ขุนพลมู่คิดเห็นอย่างไร”ร่างสูงเงียบไม่ตอบอู๋เฉาหยุน ตายังคงมองจ้องหนิงห

เขาไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น ไม่ได้ต้องการทำให้นางรู้สึกแย่ ถึงอย่างนั้นร่างบางก็รู้สึกแย่ไปแล้ว“หากยังมองข้าเป็นสหาย ก็ห้ามพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้มันจบลงเพียงเท่านี้ ข้าจะแต่งงานกับผู้อื่น” พูดจบนางก็หมุนตัวเข้ากระโจมที่พักไป ทิ้งให้เขายืนอยู่ท่ามกลางสายลมเย็นยะเยือกเพียงลำพัง เป็นครั้งแรกที่ขุนพลหนุ่มผู้ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใด แม้กระทั่งความตายยังไม่กลัว ตอนนี้กลับรู้สึกกลัวว่าตนเองกำลังจะสูญเสียคนสำคัญ คนที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอมา‘ข้าจะแต่งงานกับผู้อื่น’ไม่ใช่เขามือแกร่งกำแน่นสุดท้ายก็ต้องนำพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงกลับมาที่กระโจมที่พักตน ที่นั่นสหายทั้งสองอู๋เฉาหยุนกับเย่ชิงเหวินกำลังรอดูว่าเขาจะง้อหนิงหมิงเยว่สำเร็จหรือไม่ แต่พอเห็นสีหน้าคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่างของมู่ไป่หาน ไม่จำเป็นต้องถามไถ่ ก็รู้ทันทีว่ามันไม่สำเร็จ“เจ้าไปทำอะไรให้นางโกรธกันแน่” อู๋เฉาหยุนถามอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้คำตอบเหมือนเดิม เพราะมู่ไป่หานเอาแต่เงียบ“บอกมาเถิดเผื่อว่าพวกข้าจะช่วยไกล่เกลี่ยได้” ดูจากสีหน้าแล้ว ดูท่าน่าจะเป็นเรื่อ

อีกเจ็ดวันเป็นวันเกิดของเหลียงหย่าซิน จวนตระกูลเหลียงอยู่ที่กำแพงใต้ จากเมืองชั้นในไปกำแพงใต้ต้องใช้เวลาเดินทางสองวัน แต่ถ้าจากกำแพงตะวันออกก็จะใช้เวลานานกว่านั้น เพราะเหตุนี้หนิงหมิงเยว่จึงลาพักตลอดมาหญิงสาวไม่เคยหยุด นางทำงานหนักเพื่อปกป้องกำแพงเมือง แต่ก็ไม่ใช่แค่นาง คนอื่น ๆ ก็ด้วยที่ต้องเสียสละตัวตน ดีที่ช่วงนี้พวกซากศพเริ่มสงบแล้ว พวกมันไม่รุกรานสร้างปัญหา สัตว์ที่มีพลังก็ไม่ได้มากมายจนรับมือไม่ได้ กำแพงใต้กับเหนือจะหนักกว่าตะวันออกหนิงหมิงเยว่จึงถือโอกาสนี้หยุดพักร่างกายและจิตใจหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมู่ไป่หาน หญิงสาวไม่พร้อมสู้กับเขา แม้จะพูดไปชัดเจนแล้ว แต่คนเอาแต่ใจอย่างชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะรับฟังมากแค่ไหน แววตาของเขาที่มองมาบอกยากว่ากำลังคิดอะไร แต่นางรับรู้ได้ว่าเขาไม่ยอมรับ แต่อย่างไรนี่ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นมาจากความผิดพลาด สุรา ไม่ควรไปต่อ ในเมื่อเขาไม่ได้รักนาง ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงความรับผิดชอบใด ๆ นางให้โอกาสเขาได้ไปเจอคนที่รัก ภรรยาที่ดีในฐานะสหาย ตัวนางก็เช่นกัน นางเองก็จะพยายามมอ

เหอพ่านพ่านไร้เหตุผล ไม่พอใจอดีตคู่หมั้นของสามี ส่วนหนึ่งเพราะวันนี้ตู้กวนหยางพึ่งรับอนุ จึงเลือกเดินเข้ามาหาเรื่องหนิงหมิงเยว่ หมายจะตอกย้ำให้คนตรงหน้าได้รู้ว่าสตรีที่ตู้กวนหยางเลือกเป็นนางการเอาชนะหนิงหมิงเยว่ได้ นี่นับเป็นความภาคภูมิใจของนางแต่ยังไม่ทันได้ปริปากเอ่ยวาจาไม่น่าฟัง ผู้เป็นขุนพลก็มองจ้องอย่างทะลุปรุโปร่ง นางย้ำเตือนให้รู้ถึงฐานะ ระหว่างฮูหยินรองสกุลตู้กับขุนพลแห่งบูรพา ใครสำคัญกว่าใครและใครเหนือกว่าใคร แล้วยังจะกล้าเอาเรื่องของตู้กวนหยางมากดข่มหรือฝันไปเถิด“ถึงตอนนี้เจ้าก็ยังยืนนิ่ง?”“คะ คารวะท่านขุนพลหนิง” เป็นคนที่ติดสอยห้อยตามเหอพ่านพ่านมาที่ได้สติก่อน พวกนางรีบยอบกายคารวะหนิงหมิงเยว่“อืม ยังดีที่พวกเจ้ารู้ความมากกว่านาง” หญิงสาวพยักหน้า แล้วใช้สายตาเย็นชามองจ้องอดีตสหาย จนอีกฝ่ายต้องก้มลงคารวะ อย่างที่สมควรทำตั้งแต่แรก แม้จะจำใจมากเพียงใดก็ตามและเมื่อได้รับการคารวะแล้ว หนิงหมิงเยว่ก็มีสีหน้าพอใจ นางยกชาขึ้นจิบ ท่าทางนุ่มนวล กลิ่นของธรรมชาติอบอวลช่วยให้ร่างบางผ่อนคลาย เดินทางมากำแพงใต้ไม่ได้ยากลำบาก แต่เพราะจ

สุดท้ายในเมื่อไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็เลยตอบตกลงตัดสินใจไปพักที่จวนที่เหลียงคังจัดเตรียมเอาไว้ให้แต่โดยดีโดยที่ไม่รู้เลยว่าในระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน มีชาวกำแพงใต้หลายคนมองมาอย่างสนใจ“สตรีผู้นั้นเป็นใครกัน” “คนรักของแม่ทัพเหลียงหรือ”“อาจจะไม่ใช่ก็ได้”“อาจจะใช่ก็ได้ เจ้าไม่เห็นตอนที่แม่ทัพเหลียงเขินอายจนหน้าแดงหรืออย่างไร”“จะว่าไปข้ารู้สึกคุ้นหน้าสตรีผู้นั้นนะ แต่คิดไม่ออกว่านางเป็นใคร”“ข้าว่านางงดงามเหมาะสมกับแม่ทัพเหลียงมาก”“ข้าเห็นด้วย ทั้งสองดูเหมาะสมกันมาก!”  เหยียบกำแพงใต้ไม่ทันไรก็มีข่าวลือหนาหู คงเพราะเหลียงคังเป็นที่หมายปองของสตรีไม่น้อย หากเป็นที่กำแพงตะวันออก ใครจะกล้าพูดถึงหนิงหมิงเยว่ในทางที่ไม่ดี ประเดี๋ยวก็หัวขาด นางไม่ใช่แค่ขุนพลเท่านั้นแต่ยังเป็นธิดาของสือรุ่ยเซียนขนิษฐาเพียงคนเดียวขององค์กษัตริย์ เป็นหลานสาวนอกแซ่ที่ได้รับความโปรดปราน แต่เพราะที่นี่ไม่มีใครรู้ว่านางเป็นใคร อีกทั้งเอกลักษณ์โดดเด่นอย่างอาภรณ์สีดำและเกราะอ่อนทัพเมฆาก็ไม่ได้สวมใส่มา ตอนนี้หญิงสาว