บททั้งหมดของ หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: บทที่ 41 - บทที่ 50

แผ่นหลังบางเหยียดตรง ขุนพลแห่งทัพเมฆามองจ้องสตรีไร้หัวคิดเบื้องหน้า อย่างน้อยการเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายก็ทำให้หนิงหมิงเยว่รู้ว่านางโตขึ้นมาก สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดีหากเป็นเมื่อก่อนอีกฝ่ายคงไม่มีสิทธิ์แม้จะอ้าปากพูด หญิงสาวใจร้อนและเลือดร้อนหนิงหมิงเยว่มองจ้องจีอันฉีด้วยแววตาเย็นชา ก่อนที่นางจะปลดปล่อยพลังยุทธ์ขั้นสี่ออกมา พลังกดดันที่ลึกล้ำถึงกับทำให้จีอันฉีที่ร้องโวยวายหยุดชะงัก ดวงตานางเบิกกว้าง ก่อนที่ร่างกายนั้นจะแข็งทื่อ แม้จะห่างกันหนึ่งขั้น แต่ก็เป็นขั้นใหญ่ไม่ใช่ขั้นเล็ก ขนาดห่างขั้นเล็ก อย่างมู่ไป่หานที่มีพลังยุทธ์ขั้นสี่แต่เป็นระดับสูง ส่วนนางมีพลังยุทธ์ขั้นสี่ระดับกลาง นางยังเป็นรองเขานับประสาอะไรกับความแตกต่างของขั้นใหญ่ จีอันฉีมีพลังอยู่ในระดับสามเท่านั้นที่สำคัญกลิ่นอายของการฆ่าฟัน คนหนึ่งแข็งแกร่งมาได้ด้วยการฆ่า ส่วนอีกคนแม้ฆ่าสัตว์ยังไม่เคย จะนำมาเปรียบเทียบกันได้อย่างไร“ข้าหนิงหมิงเยว่ ไม่เคยคดโกงผู้ใดในการประลอง”“!”“เจ้าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้หรือ เจ้ากล้าท้าทายข้าต่อหน้าผู้คน หัวนั้นยัง

“ท่านขุนพลได้โปรดระงับโทสะ!” คราวนี้ถึงขั้นที่จีปางหย่วนต้องโขกศีรษะ ก่อนที่เขาจะซัดพลังใส่บุตรสาว เพื่อให้นางทรุดกายคุกเข่าลงแต่โดยดีหาไม่แล้ว ชีวิตของจีอันฉีคงไม่อาจจะรักษาเอาไว้ได้“ท่านพ่อ!” ร่างสะโอดสะองที่บาดเจ็บอยู่แล้ว พอต้องรับพลังของผู้เป็นบิดา ก็ถึงกับกระอักเลือด ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผู้ใดเข้ามาดูอาการนาง นายกองจีแม้จะเป็นห่วงบุตรสาว แต่เขาก็หันกายมองไปที่หนิงหมิงเยว่“ท่านขุนพล...เป็นข้าที่สั่งสอนบุตรสาวไม่ดีเอง นางยังเยาว์นักและโง่เขลาเบาปัญญาจนล่วงเกินท่าน โปรดเห็นแก่ความดีความชอบที่ข้ากระทำมา ได้โปรดให้อภัย และไว้ชีวิตนางด้วยเถิด!”เสียงของเขาพร่าสั่น “ข้าขอรับโทษแทนนางเอง จะโบยร้อยไม้หรือปลดออกจากตำแหน่ง ข้ายินดีน้อมรับทุกประการ!”“นายกองจี ท่านคุกเข่าให้ข้า แต่บุตรสาวของท่านกลับยืนชี้หน้าข้า นางคิดว่าท่านสูงส่งกว่าข้า ท่านไม่คิดว่าการที่ท่านรับผิดแทนนางมันจะยิ่งทำให้นางไร้หัวคิดหรือ”คำถามนี้ตรงประเด็น ถึงกับทำให้ชายวัยกลางคนตัวชา“ครั้งนี้ท่านอาจจะปกป้องนางได้ แต่ครั้งต่อไปเล่า?”“ได้โปรดเถิด” นอกจากคำนี้ จีปาง

กลับมาจากงานเลี้ยงวันเกิดแล้วแต่หนิงหมิงเยว่ก็ยังคงไม่หลับ นางยืนอยู่บนระเบียงไม้ของจวนรับรอง แสงเทียนจากภายในห้องทอดเงาของนางให้ดูโดดเดี่ยวและสง่างามในเวลาเดียวกันยามเมื่อต้องอยู่คนเดียว หญิงสาวมักตกอยู่ในภวังค์เสื้อคลุมสีนวลขาวที่พาดไหล่อยู่สะบัดพลิ้วตามแรงลม กำแพงใต้ยามค่ำคืนอากาศเย็นกว่าที่คิด ทั้งที่ตอนเช้าร้อนถึงเพียงนั้นน่าฉงนเสียจริงหากแต่ระหว่างที่ร่างบางกำลังทอดสายตาเหม่อมองไปบนฟากฟ้าเสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับใบไม้ร่วงก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง มือบางจับอาวุธ หากแต่กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้กฤษณาและลมหนาวจากตะวันออกที่ติดตัวเขามานั้น นางจดจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าแผนที่ยุทธศาสตร์ในหัวเสียอีก“ไป่หานเจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก ลอบเข้าจวนรับรองกลางดึก หากข้าสั่งทหารยิงเกาทัณฑ์ เจ้าคงกลายเป็นเม่นไปแล้ว” เสียงของนางเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความประชดประชันอุตส่าห์มาถึงกำแพงใต้ เขาก็ยังตามมาจนได้“เจ้าไม่มีทางสั่งยิงข้า”ร่างสูงใหญ่ในชุดเดินทางสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด มู่ไป่หาน ขุนพลผู้เกรียงไกรแห่งกองทัพบูรพา ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเย็นชา

ก่อนจะกลับกำแพงตะวันออก หนิงหมิงเยว่ก็เดินทางมาถวายพระพรองค์ชายสี่กับพระชายา เป็นครั้งแรกที่หนิงหมิงเยว่ได้พบเจอกับพระชายาองค์ชายสี่ นางถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดเทพสังหารแห่งเฟิงหยวนถึงได้หวงแหนผู้เป็นชายานัก หากเป็นนาง นางก็คงจะหวงเช่นกันพระชายาองค์ชายสี่นั้นช่างปรีชาสามารถ ก่อนกลับพระนางได้มอบน้ำมันทาผิวให้กับหนิงหมิงเยว่ด้วย และเมื่อหญิงสาวได้ลองใช้ก็รู้สึกติดใจทันที นี่ราวกับว่าตัวนางเป็นดอกไม้เคลื่อนที่ เข้าใจแล้วว่าทำไมสตรีจำนวนไม่น้อยต้องไปต่อแถวรอซื้อน้ำมันดอกไม้ที่ถนนเฟิงอัน“กลิ่นดอกเหมย?” กำลังเดินออกมาจากจวนแม่ทัพปราบทักษิณ กลิ่นหอมนั้นก็ทำให้มู่ไป่หานขมวดคิ้วแล้วมองไปที่หนิงหมิงเยว่“พระชายามอบเครื่องประทินผิวมาให้ หอมใช่หรือไม่” กิตติศัพท์เรื่องความหวงแหนพระชายาขององค์ชายสี่นั้นเป็นของจริง มู่ไป่หานที่เป็นบุรุษไม่ได้รับอนุญาตให้พบเจอพระชายา ทำให้เขาไม่รู้ว่าหนิงหมิงเยว่ได้รับน้ำมันดอกไม้มา จนกระทั่งได้กลิ่นเตะจมูก“หอมมาก” แต่แบบนี้ไม่ดีเลย นี่ยิ่งทำให้นางดึงดูดเข้าไปใหญ่“พระชายาทรงตรัสว่ากลิ่นนี้เหมาะกับข้า” พูดพลางยิ้ม เพราะเหตุนี้มู่

“คุณชายตู้ ฮูหยินรองตู้” ในเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาทัก หนิงหมิงเยว่ก็ไม่ได้เมินเฉยใบหน้าของตู้กวนหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวออกห่างจากภรรยา หวังว่าการแสดงออกนี้จะทำให้หนิงหมิงเยว่พอใจ แต่ไม่ว่าหนิงหมิงเยว่จะพอใจหรือไม่ แต่เหอพ่านพ่านไม่พอใจมาก นางตัวชาและแทนที่จะโกรธตู้กวนหยางที่ทำเช่นนั้น กลับเอาความโกรธมาลงที่หนิงหมิงเยว่ “คุณหนูหนิงไม่คิดว่าจะได้พบท่านอีกครั้ง” เหอพ่านพ่านพูดพร้อมจับที่แขนแกร่งของสามีแน่น“มาหาแม่ทัพเหลียงหรือเจ้าคะ ได้ยินว่าพวกท่านกำลังจะมีเรื่องมงคล”“ฮูหยินรองช่างใส่ใจเรื่องของข้า”ขนาดตัวนางยังไม่รู้ว่ามีเรื่องเล่าลือเช่นนี้“แน่นอนว่าข้าต้องใส่ใจ ท่านจะได้ไม่มายุ่งกับสามีของข้า”“พ่านพ่าน!” ตู้กวนหยางหันไปมองฮูหยินตนทันที“หรือไม่จริงเจ้าคะ”ทั้งที่โดนดูถูกหนิงหมิงเยว่กลับไม่โกรธเป็นมู่ไป่หานมากกว่าที่โกรธมาก หากไม่ใช่ว่านางจับมือเขาไว้ เหอพ่านพ่านคงไม่ได้โอกาสให้ยืนประจันหน้า หญิงสาวก็รู้ตัวทันทีว่าเผลอปล่อยความโกรธให้ครอบงำ เมื่อสบสายตาคมกล้าที่ราวกับพร้อมฉีกกระชากนางให้ตาย ใบห