Todos os capítulos de หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: Capítulo 51 - Capítulo 60

เรื่องที่หนิงหมิงเยว่พูดถึง เป็นตอนที่เขาจับมือถือแขนนางทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมเพื่อให้หลิวซิ่นอี้หวงแหน ตอนนั้นเขายังเด็กมีนิสัยโผงผางทำอะไรไม่คิด ไม่รู้จักไตร่ตรองให้ดี เกือบทำลายชื่อเสียงของหนิงหมิงเยว่ไปเรื่องนี้หญิงสาวโกรธมาก และจำขึ้นใจ“เกียรติของข้า เจ้าคิดว่าอยากทำลายก็ทำลายได้เช่นนั้นหรือ”“ข้าไม่เคยคิดจะทำลาย”“เจ้าไม่เคยคิด? ใช่ ไป่หาน เจ้าไม่เคยคิดอะไรทั้งสิ้น ไม่เคยคิดว่าคำพูดของเจ้าและการกระทำของเจ้าจะส่งผลกระทบอะไรกับข้าบ้าง เจ้าสนุกหรือ พอใจนักหรือ ที่ได้เห็นข้าเป็นเช่นนี้”เรื่องราวยิ่งกว่าบานปลาย หนิงหมิงเยว่ ไม่มองว่าการกระทำของเขาเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม มู่ไป่หานกำมือแน่น เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนเพราะความเครียด“ข้าไม่ได้สนุก!” ชายหนุ่มตอบกลับ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ซ่อนเร้น “ข้าแค่ไม่อยากให้มีข่าวลือของเจ้ากับบุรุษอื่นก็เท่านั้น”ทั้งแม่ทัพเหลียง ทั้งตู้กวนหยาง ไหนจะลู่เจิ้นถงอีก มู่ไป่หานไม่คิดมาก่อนว่าหนิงหมิงเยว่จะเป็นที่หมายปองถึงเพียงนี้ ราวกับว่าหากเขาละสายตาจากนางเมื่อใด ก็มีคนที่พร้อมจะมาแย่งชิงไป

หนิงหมิงเยว่พยายามอธิบายให้ท่านปู่กับท่านพ่อเข้าใจ ทั้งยังแก้ต่างให้กับมู่ไป่หานด้วย ทั้งสองเห็นสหายนางมาตั้งแต่เด็กย่อมรู้นิสัยเขา หวังว่าพวกท่านจะเข้าใจและไม่ถือโทษโกรธเคืองหรือคิดเป็นจริงเป็นจัง“เรื่องของตู้กวนหยาง ข้าคงต้องจัดการให้เด็ดขาด ส่วนเรื่องมู่ไป่หาน จริงอย่างที่เจ้าว่า เขาโผงผาง แม้จะช่วยเจ้าแต่คำพูดนั้นก็ทำให้คนเข้าใจผิดไปไกล คิดว่าจวนเรากับจวนตระกูลมู่กำลังจะมีเรื่องมงคล ฝ่าบาทถึงขั้นส่งขันทีข้างกายมาถามไถ่เรื่องราว”ฝ่ามือของหนิงหมิงเยว่เย็นเยียบ ไม่คิดว่าเรื่องราวของนางจะรู้ไปถึงพระกรรณขององค์ราชาแล้ว ใบหน้างดงามตึงเครียด“ระหว่างข้ากับไป่หานเป็นเพียงสหายกันเท่านั้นเจ้าค่ะ”ไม่ว่าอย่างไร ก็จะต้องเป็นเช่นนั้นต่อให้เขาไม่ยินยอมก็ตามคนสองคนช่างมีความคิดที่ตรงกันนัก คนหนึ่งก็คิดจะรับผิดชอบให้ได้แม้หญิงสาวจะไม่ยินยอม อีกคนก็ตั้งท่าปฏิเสธอย่างหนักแน่นแม้อีกฝ่ายจะไม่ยินยอมเช่นกัน ทั้งสองเอาความต้องการของตนเองเป็นที่ตั้ง สมกับเป็นสหายกันจริง ๆ“หากไม่มีอะไรอย่างที่เจ้าว่า เช่นนั้นข้าจะส่งคนไปกราบทูลฝ่าบาทให้ชัดเจน

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เยว่เยว่” หนิงเหวินโบ๋หันมามองบุตรสาว ท่านผู้เฒ่าหนิงเองก็อยู่ในอาการสับสน ร่างบางที่ลุกยืน ตอนนี้กำลังมองจ้องคนที่กำลังพูดเรื่องไม่น่าฟังมันเริ่มมาจากสุรา ที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นงานวิวาห์ที่ไม่ได้มาจากความต้องการเช่นนั้นหรือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่หิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคาจวนสกุลหนิงจนขาวโพลน แต่ภายในห้องโถงรับรองกลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าอากาศภายนอก และที่หนาวเย็นยิ่งกว่าคือหัวใจของหนิงหมิงเยว่ ที่ไม่กล้ายอมรับความจริง“ท่านลุงหนิง ข้ามาในวันนี้เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขอรับ” ไม่ได้มีเพียงข่าวลือเท่านั้น แต่เรื่องราวลึกซึ้งมากกว่านั้น เสียงของมู่ไป่หานทุ้มต่ำและหนักแน่น แววตาเปิดเผยร่องรอยสำนึกผิดที่หนิงหมิงเยว่ไม่อยากเห็นนางไม่ต้องการให้เขาสำนึกผิด ยิ่งไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ เพราะยิ่งเขาสำนึกผิดเพียงใดก็เท่ากับว่าค่ำคืนนั้นสำหรับเขาแล้วมันคือความผิดพลาด ที่ไม่ต้องการให้เกิดขึ้น“ข้าต้องการสู่ขอเยว่เยว่มาเป็นฮูหยินของจวนสกุลมู่ และขอให้สัญญาว่าจะดูแลนางด้วยเกียรติของขุนพลขอรับ”หนิงเหวินโบ๋บิดา

หากว่าชายหนุ่มไม่ต้องการรับผิดชอบหรือผลักไสหนิงหมิงเยว่ เขาคงไม่คิดให้บุตรสาวแต่งออกไป แต่นี่อีกฝ่ายก็ต้องการจะรับผิดชอบ ไม่ผลักไส ในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดมาขนาดนี้แล้ว ก็สมควรจะทำให้ถูกต้อง“ขุนพลหนิงที่ฉลาดหลักแหลมผู้นั้นหายไปไหน”“...”“เหตุใดจึงเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง”นานแล้วที่ไม่ได้ถูกบิดาสอนสั่ง แม้จะเอาแต่ใจตัวเองมากแต่หญิงสาวก็มีขอบเขต แต่เรื่องนี้หนิงเหวินโบ๋ไม่อาจจะปล่อยผ่านได้ “ไป่หานก็พูดแล้วว่าไม่รักสตรีผู้นั้น อีกทั้งนางก็แต่งงานออกเรือนไปแล้ว ไม่มีทางเวียนมาบรรจบกับเขาได้ ทั้งสองคนเดินกันคนละเส้นทาง และเส้นทางต่อจากนี้ไปของเขา ก็จะมีเจ้าเดินเคียงข้าง”นายท่านหนิงจับที่มือเล็กของลูกสาว“ลูกพ่องดงามเพียงนี้ เชื่อเถิดว่าอีกไม่นานในใจของไป่หานนอกจากเจ้าแล้วคงไม่มีผู้ใด”ไม่ใช่เพียงให้เหตุผล แต่ยังให้กำลังใจหนิงหมิงเยว่กะพริบตา นางยอมรับว่าใจร้อนคิดอ่านไม่รอบคอบเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง แต่การที่มู่ไป่หานจะหันมารักมาชอบและมีนางในดวงใจจะเป็นไปได้ด้วยหรือ ไม่ใช่ว่าสุดท้ายแล้ว นางก็จะกลายเป็นสตรีที่สามีไม่รักอยู่ดี“เจ้

“เจ้าไม่คิดจะเปลี่ยนใจจริง ๆ หรือ” นางถามเพื่อความมั่นใจ“ไม่คิด” ซึ่งคนที่ถูกถามก็ยืนยันมันด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง“ข้าไม่คิด เจ้าเองก็ไม่ต้องคิด” เป็นนางมากกว่าที่ทำให้เขาไม่มั่นใจ เพราะคนที่ตั้งท่าจะปฏิเสธและผลักไสก็คือนาง ไม่ใช่เขา หนิงหมิงเยว่ถูกมองว่าเป็นคนที่ไม่หนักแน่นในความสัมพันธ์ครั้งนี้หญิงสาวหลุบสายตาลง ไม่ยอมรับปาก“ข้าได้ยินเจ้าพูดกับท่านพ่อ ฮูหยินเพียงผู้เดียวหมายความว่าอย่างไร”“แม้สกุลมู่จะไม่ได้มีกฎที่ต้องแต่งภรรยาเพียงหนึ่ง แต่เพราะท่านแม่ข้า เป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของท่านพ่อ ข้ามองเห็นว่าท่านแม่มีความสุขมากเพียงใด ข้าเองแม้จะไม่มีพี่น้องก็มีความสุขมากเลยคิดที่จะเอาเยี่ยงอย่างท่านพ่อ ไม่คิดมีภรรยาหลายคน”ไม่ใช่ว่าจู่ ๆ ก็มีความคิดนี้ แต่เพราะเคยเห็นถึงความวุ่นวายของบ้านที่มีสามภรรยาสี่อนุมาก่อนถึงพูดได้ตัวอย่างไม่ได้อยู่ไกลเป็นครอบครัวของท่านอา ท่านอาที่อุตส่าห์รอดจากโรคระบาดมาได้ กลับต้องตายเพราะถูกฮูหยินเอกวางยาพิษ เพราะทนไม่ไหวที่ท่านอา