All Chapters of หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่!: Chapter 61 - Chapter 70

“มู่ไป่หาน!” ยังไม่ได้แต่งก็เป็นเช่นนี้แล้ว นางรู้ว่าเขามีนิสัยยียวน แต่พูดจาสองแง่สองง่ามเช่นนี้ไม่เคย หรือเพราะเคยพูดกับผู้อื่นมาก่อน คิ้วบางขมวดแน่น“เจ้าชู้นักหรือเจ้าเป็นบุรุษมากรักจริง ๆ”“มากรักอะไรของเจ้า เจ้าเคยเห็นข้าควงหญิงงามหรือ” ร่างสูงรีบส่ายหน้า จากที่คิดจะหยอกเย้าว่าที่ฮูหยินกลับถูกมองว่าเป็นคนไม่ดีไปเสียได้“ไม่เคยเห็น ใช่ว่าจะไม่เคยทำ เจ้าอาจจะแอบไปกับพวกเฉาหยุนก็ได้”“ข้าไม่เคยแอบไปไหนทั้งนั้น” ชายหนุ่มสั่นศีรษะรวดเร็ว ให้หนิงหมิงเยว่เข้าใจว่าเขาเข้าพวกกับอู๋เฉาหยุนไม่ได้ เพราะเจ้านั่นเป็นบุรุษเจ้าสำราญตัวจริง ว่างไม่ได้ต้องไปที่หอนางโลม คนตรงหน้ายิ่งมองเขาไม่ดี หากมีเรื่องนี้มาผสมโรง เกรงว่าจะได้ทะเลาะเบาะแว้งก่อนที่จะถึงงานมงคล“อย่าให้ข้ารู้ก็แล้วกัน”“เจ้าหวงข้าหรือ”“...” ร่างบางเงียบลง ส่วนคนตรงหน้าเลิกคิ้ว จากที่ตอนแรกร้อนรน ตอนนี้เขายกยิ้มขยับเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง“ข้าไม่ได้หวง” นางปฏิเสธไม่ยอมรับ ทั้งที่ตีหน้านิ่งแต่หัวใจกลับเต้นแรง นี่ยิ่งทำให้มู่ไป่หานได้ใจ“เจ้าเขินหรือ”“ข้าไม่ได้

“คุณหนูหนิง กระบี่เล่มนี้ข้าเพิ่งประมูลไปจากร้านท่านไม่ถึงเดือน กลับมีรอยร้าวที่โคนฝักเสียแล้ว”น้ำเสียงทุ้มที่เจือความเศร้าสร้อยนั้นเป็นของลู่เจิ้นถง คุณชายสามจากตระกูลลู่สายรอง เขายืนอยู่ท่ามกลางดงอาวุธที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าด้านข้างของหนิงหมิงเยว่ด้วยความอาลัยอาวรณ์รอยร้าวบนฝักกระบี่นั้น เขาเป็นคนจงใจทำให้มันเกิดขึ้นเอง เพียงเพื่อหาข้ออ้างให้ได้เห็นหน้านางก่อนที่งานมงคลจะเริ่มขึ้น อีกเหตุผลก็เพื่อเปลี่ยนใจนางตอนที่ได้ยินข่าวนั้น ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาทั้งเสียใจและผิดหวัง เพราะยังคงมีเพียงหนิงหมิงเยว่ที่จะทำให้เขาหลุดพ้น สลัดสกุลเดิมทิ้งไปได้ และเมื่อแต่งงานไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าผู้ใด หากมีสกุลหนิงอยู่เบื้องหลังทั้ง ๆ ที่คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด มู่ไป่หานกลับมาแย่งชิงนางไป“รอยร้าวนี้มิได้เกิดจากการตีขึ้นรูปผิดพลาด แต่มันเกิดจากแรงกระแทกจากภายนอกอย่างรุนแรง คุณชายลู่...ท่านไปใช้มันในลักษณะใดมาหรือ” หนิงหมิงเยว่กล่าวเสียงเรียบ นางฉลาดพอที่จะมองออก แต่ยังคงไว้ซึ่งมารยาทถึงอย่างนั้นก็ไม่พอใจที่มีคนจงใจทำลาย

หนิงหมิงเยว่มองหน้ามู่ไป่หาน ความจริงนางโกรธที่ถูกเขากล่าวหาว่านัดพบบุรุษ แต่เพราะชายหนุ่มมีนิสัยโผงผาง ในเมื่อเขาขอโทษแล้วก็ไม่คิดนำมาเป็นเรื่องทะเลาะ จะแต่งงานแล้วนางควรจะใจเย็นลง“ข้าไม่โกรธ แต่อยากให้เจ้าระวังคำพูด คำกล่าวของเจ้านอกจากจะทำให้ข้าเสื่อมเสียเกียรติ ข้ายังเสียความรู้สึก”เขาเองก็เช่นกันที่ต้องใจเย็น หญิงสาวตักเตือนอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมามู่ไป่หานนิ่งไป รู้ว่าตนเองไม่รอบคอบ เพราะหงุดหงิดจนหน้ามืด เขาไม่ชอบให้บุรุษใดมาเข้าใกล้ ก่อนหน้านี้ไม่ชอบ ตอนนี้ยิ่งไม่ชอบมากกว่าเดิม เพราะกำลังจะได้เป็นสามีนาง มีสิทธิ์หวงแหนอีกฝ่ายโดยชอบธรรม“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะระวังคำพูด ไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจ” ชายหนุ่มรับปาก เป็นถึงทหารกล้าเมื่อพูดต้องทำให้ได้“ดี” หนิงหมิงเยว่พยักหน้า นิสัยหัวแข็งของอีกฝ่ายนางรู้ดีที่สุดเห็นมู่ไป่หานยอมรับฟังง่าย ๆ ก็พอใจ “เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปได้แล้ว”“ไหนบอกว่าไม่โกรธ เหตุใดจึงไล่ข้า” ร่างสูงมีสีหน้ายับยุ่ง ไม่พอยังขยับตัวมาใกล้จนร่างกายแนบชิดหนิงหมิงเยว่รีบถอยห่าง“ข้าไม่โกรธแล้ว แต่ตามประเพณี เราไม่คว

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวที่ตกแต่งด้วยม่านมุกและบุปผาสีแดงเคลื่อนผ่านถนนสายหลัก ท่ามกลางสายตาแสดงความยินดีของชาวอาณาจักรเฟิงหยวน เด็ก ๆ ก็พากันวิ่งเล่นส่งเสียงเจื้อยแจ้วเพราะมีขนมมงคลถูกแจกจ่าย หลังจากเก็บตัวเงียบหลายวันเพราะหิมะ นี่เป็นวันที่บรรยากาศอบอุ่นขึ้นทุกคนจึงพากันออกมารับอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นอายมงคล บรรยากาศจึงครึกครื้นมากเมื่อถึงจวนสกุลมู่ บรรยากาศยิ่งทวีความศักดิ์สิทธิ์ แสงแดดอุ่น ๆ ยามสายขับเน้นให้โถงพิธีดูสว่างไสว“หนึ่ง กราบฟ้าดิน!” เสียงของผู้ประกอบพิธีดังขึ้น เมื่อทั้งสองร่างยืนเคียงข้างมู่ไป่หานและหนิงหมิงเยว่คุกเข่าลงบนพรมสีแดง หันหน้าออกสู่ลานกว้างท่ามกลางแสงตะวัน แสงอาทิตย์ในวันนั้นอบอุ่นราวกับอ้อมกอดของสวรรค์ที่ประทานพรและราวกับมาร่วมเป็นสักขีพยาน“สอง กราบพ่อแม่!”ทั้งคู่หันกลับมาคำนับผู้อาวุโสด้วยความกตัญญู น้ำตาแห่งความปลื้มปีติรื้นขึ้นที่ขอบตาของคนทั้งสองบ้าน ในที่สุดก็ได้เห็นบุตรหลานที่เป็นดั่งดวงใจได้เป็นฝั่งเป็นฝา เพราะโรคระบาดทำให้ทั้งสองตระกูลผ่านความสูญเสียไปมาก วันนี้เลยถือว่าเป็นวันดี วันมงคล ที่จะช่วยปัดเป่าเรื่องเลวร้

“เจ้ากับข้าผูกผมกันแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นภรรยาของข้าโดยสมบูรณ์”“สมบูรณ์แล้วหรือ” นางกะพริบตาภายใต้แสงเทียนมงคลที่ส่องไสว ค่ำคืนที่แสนยาวนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นด้วยความอ่อนหวานและพันธสัญญาที่มั่นคงกว่าขุนเขาและลึกซึ้งยิ่งกว่ามหาสมุทร ทิ้งความหนาวเหน็บไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงความอบอุ่นที่ผูกพันคนทั้งสองไว้ด้วยกัน“ยัง เหลือเข้าหอ” กายแกร่งส่ายหน้า ตอนนั้นเขาก็กดนางลงบนเตียงนอนนี่แตกต่างจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นเขาพร่าเบลอ หนิงหมิงเยว่แม้เมาไม่มาก แต่ก็ไม่ได้มีสติเต็มสิบส่วนแต่วันนี้ถึงแม้จะดื่มสุราเช่นกันแต่ทั้งสองก็ไม่ได้เมา พวกเขาเริ่มต้นมาจากสุรา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสุรามงคล กลิ่นที่อบอวลชัดเจนขึ้นเมื่อเขาโน้มกายแล้วพรมจูบไม่คิดว่ามันจะหวานล้ำ“เจ้างามนัก” เขาครางกระซิบระหว่างที่ริมฝีปากแนบชิดก็เริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางจนหมดสิ้น เพียงไม่นานร่างขาวก็เปลือยเปล่า ครั้งนี้เขาได้มองจ้องความงามของผู้เป็นภรรยาเต็มตา ปทุมถันคู่งามที่ชูชัน ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าศีรษะคนไม่คิดว่าภายใต้เสื