บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 131 - บทที่ 140

“เห็นอยู่ชัดๆ ว่าข้าเป็นบุรุษ มีส่วนใดที่ท่านคิดว่าข้าเป็นสตรี” หลิวซูซูยังปากแข็งไม่ยอมรับ สุราสลับวิญญาณนั้นแปลงร่างจากหญิงเป็นชายได้แบบไม่แตกต่าง แม้แต่ส่วนนั้นของบุรุษ นางยังมีมันงอกออกมา หากถูกจับแก้ผ้าก็ยังไม่อาจถูกจับได้ว่ามิใช่บุรุษ “ภายนอกอาจจะหลอกตาผู้คนได้ ข้าถึงชมว่าวิชาแปลงโฉมของเจ้ายอดเยี่ยม” ท่านอาจารย์หยิบหัวไชเท้า มาหั่นอย่างตั้งใจ ขณะเอ่ยว่า “รู้หรือไม่ว่า บุรุษกับสตรีมีข้อแตกต่าง” “อันใดที่บุรุษควรมี ข้าก็มีเหมือนท่าน” หลิวซูซูวางมือเหนือท้อง จงใจชี้นิ้วลงไปยังส่วนกลางร่าง อีกฝ่ายหัวเราะในคอหึหึ มือที่จับมีดยังคงหั่นไปต่อเนื่องไม่สะดุดสักนิด “ข้าคงไม่ไปขอดูเพื่อพิสูจน์หรอก แต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่บุรุษ แต่เป็นสตรีในร่างบุรุษ” “สิ่งใดที่ท่านคิดว่าข้าไม่ใช่บุรุษ ลองเอ่ยมา” หลิวซูซูยังดึงดัน คิดว่าอีกฝ่ายกำลังลองเชิง สุราสลับวิญญาณย่อมไม่อาจถูกมองออกง่ายๆ “หึ พลังปราณของบุรุษคือพลังหยาง ส่วนพลังปราณในสตรีคือพลังหยิน ในร่างเจ้าแม้ภายนอกเป็นบุ

เรือของพวกค้ามนุษย์แล่นออกจากท่าเรือหนานไห่ ใต้ท้องเรือมีร่างของผู้ตกเป็นเหยื่อหกคน ทุกคนถูกวางยากระดูกอ่อนไร้เรี่ยวแรงจะขยับตัว หนึ่งในนั้นคืออ๋องต้วน เขาถูกพามานั่งพิงผนังห้อง แยกออกจากอีกห้าคนที่ถูกนำมาก่อนหน้า “หัวหน้า ดูเหมือนจะเกิดพายุขอรับ” เสียงของคนบังคับเรือตะโกนดังขึ้น ชายร่างใหญ่มีหนวดเคราหนาที่กำลังนั่งจิบชา รีบลุกไปส่องดูท้องฟ้า ก่อนจะสีหน้าไม่ดีนัก “สงสัยจะมีพายุ อะไรกันข้าดูท้องฟ้าดีแล้ว เหตุใดถึงมีพายุเกิดขึ้น” เขาบ่นอย่างหงุดหงิด วันนี้นัดหมายจะนำเหยื่อไปส่งให้จงลี่อิง นายหญิงของค่ายโจรสลัดบนเกาะไป่กู่ หรือเกาะกระดูกขาว เป็นเกาะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในเขตทะเลหนานไห่ เกาะไป่กู่เป็นแดนแห่งความตาย มีจงลี่อิงตั้งตนเป็นหัวหน้า นางรับซื้อชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ไปเพื่อใช้ฝึกวิชามาร ยิ่งหน้าตาดีพลังภายในเข้มแข็ง ยิ่งได้ราคา วันนี้เขาลักพาตัวชายหนุ่มจากเมืองต่างๆ ได้มาห้าคน และยังโชคดีจับมาได้เพิ่มอีกคน ซึ่งคนนี้รูปงามและดูเหมือนร่างกายจะแข็งแรงกว่าทุกคน “หัวหน้าเราจะไปต่อหรือกลับขึ้นฝั่ง”

ฮัดชิ้ว! หลิวซูซูจามออกมา ขณะนั่งมองสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนัก นางคงกลับไปที่เรือไม่ได้จนกว่าพายุจะสงบลง ฉู่อวิ๋นกับเสี่ยวหยาถูกหนานกงเส้าพาไปดูห้องตำราของเขา เด็กๆ สนใจมากหายไปร่วมชั่วยามยังไม่ยอมออกมา หลิวซูซูมองสายฝนที่ยังคงตกมาไม่ยอมหยุด สุราสลับวิญญาณมีฤทธิ์เหลืออีกเพียงครึ่งชั่วยาม หากไม่ดื่มต่ออาจจะคืนร่างเดิม แม้หนานกงเส้าจะล่วงรู้ว่านางปลอมตัวมา แต่เกาเว่ยยังไม่เคยรู้ หลิวซูซูคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดสุราสลับวิญญาณมาดื่มเพิ่ม ความลับบางอย่างรักษาไว้ก่อน ย่อมมีหนทางที่สอง นางยังไม่พร้อมให้เกาเว่ยรู้ความลับนี้ “ท่านพ่อ...” เสียงเล็กๆ ของเสี่ยวหยาดังขึ้นมาแต่ไกล แม่หนูน้อยเรียกหลิวซูซูว่าท่านพ่อ ตามรูปกายที่นางสวมอยู่ หากเรียกท่านแม่ก็เกรงจะถูกเปิดโปง “ทะ ท่านพ่อ...” ฉู่อวิ๋นดูจะลำบากใจเล็กน้อย แต่ก็จำต้องเรียกตามน้องสาว สองพี่น้องจูงมือกันเดินมาหาหลิวซูซู “ท่านตาเจ้าล่ะ” หลิวซูซูมองหาหนานกงเส้า เด็กๆ นั่งลงข้างๆ เสี่ยวหยาหยิบขนมกินมาส่ง

ฉู่เฟยหยางแยกตัวออกมาจากอ๋องต้วน ก็รีบหยิบยามากิน ยานี้ท่านหมอเยี่ยนปรุงมาให้เขาเพื่อให้กิน ตอนที่อาการกำเริบ พิษกู่หยินหยางผสานใจนั้น มีผลต่อการใช้ชีวิตของเขามาก อยู่ใกล้สตรีก็จะรู้สึกผะอืดผะอมอยากอาเจียน หากต้องการเลี่ยงอาการนี้เพียงแค่ไม่มอง ไม่อยู่ใกล้ก็จะไม่เกิดปัญหา “แย่จริง ไอ้อ๋องบ้า เจ้ากลั่นแกล้งข้า” ฉู่เฟยหยางก่นด่าสหายสูงศักดิ์ของตน การไม่สามารถเข้าใกล้สตรีกลายเป็นจุดอ่อน ทำให้อ๋องต้วนหาเรื่องมากลั่นแกล้งเขาได้หลายครั้ง แม่ทัพหนุ่มรอจนอาการดีขึ้น ก็ออกไปเดินเล่นรอบๆ ท่าเรือต่อ เขาเดินดูร้านขายของจากพ่อค้าจากต่างแคว้น หนานไห่เป็นเมืองหน้าด่านชายทะเลของแคว้นเป่ยฉี เรือจากต่างแคว้นเข้ามาเทียบท่าค้าขายสินค้ามานาน เขาเดินมาจนถึงแผงขายของ หน้าเรือที่มาจากแคว้นต้าเฟิ่ง พ่อค้านำของจากแคว้นนี้มาขาย ไม่ว่าจะเป็นหนังสัตว์และของแห้งที่ขึ้นชื่อ คือเห็ดหอมตากแห้ง “เห็ดหอมแห้งชั้นดี จากหุบเขาหมึงจื่อ เป็นเห็ดชั้นดีที่สุดของแคว้นต้าเฟิ่ง มาเลือกชมกันก่อน มีหลายขนาด หลายราคาและยังมีเห็ดหูหนูขาว น้ำไปตุ๋นกับสาลี่บำรุงดี

การเดินทางไปยังแคว้นต้าเฟิ่ง เพื่อเข้าร่วมคัดเลือกเป็นบุตรเขยของเจ้าหุบเขาหมึงจื่อ อีกทั้งยังมีเห็ดเซียนเป็นของล่อใจ ย่อมมีผู้คนสนใจไม่น้อย ฉู่เฟยหยางมิได้สนใจอยากเป็นบุตรเขย แต่เขาอยากได้เห็ดเซียนมารักษาตัว ยังมีเวลาอีกสิบวันก่อนเรือจะออก เขาจึงไม่รีบร้อน “ขอบคุณน้ำใจของท่านจี๋ ไว้ข้าสะสางธุระเสร็จ ย่อมมารบกวนท่านจี๋แน่นอน” ฉู่เฟยหยางตัดสินใจจะไปยังแคว้นต้าเฟิ่ง ภายในสิบวันนี้เขาต้องสะสางงานและตามหาบุตรชายให้พบ “ข้าจะจองที่นั่งไว้ให้ท่าน” จี๋อีเหิงพยักหน้ารับ เขารู้สึกถูกชะตากับคุณชายผู้นี้ อีกฝ่ายรูปงามและยังมีวรยุทธสูงส่ง หากได้เป็นน้องเขยคงไม่ต้องเป็นห่วงจี๋ชีเหิงผู้เป็นน้องสาวแล้ว พี่ชายใหญ่ของหุบเขาหมึงจื่อ หมายตาน้องเขยไว้ในใจ “คุณชายใหญ่ ดูเหมือนว่าจะมีพายุกลางทะเลขอรับ อีกสักพักน่าจะพัดเข้าหาฝั่ง” คนงานคนหนึ่งที่อยู่บนเรือ วิ่งมาบอกผู้เป็นนาย จี๋อีเหิงจำต้องขอตัวไป สั่งการคนงานให้เก็บข้าวของ ฉู่เฟยหยางกับหลิวจิ้งจึงขอตัวกลับ แม่ทัพหนุ่มเดินมาส่งหลิวจิ้งที่รถม้า