บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 141 - บทที่ 150

อ๋องต้วนดึงแขนฉู่เฟยหยางให้นั่งลง เปลี่ยนท่าทีเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้น “ฉู่อวิ๋นน้อยใจเจ้าจึงหนีไป หากไม่หนีไปกับเสี่ยวหยา แล้วไปเจอคนชั่วเข้า หรือโดนพวกค้ามนุษย์จับตัวไป เขาจะมีสภาพเช่นไร เจ้าจะมีโอกาสหาตัวเขาพบหรือ” “ก็ใช่ แต่นางก็ดูแลเขาไปสิ ไม่ใช่ให้เขากราบนางเป็นมารดา” “เจ้าต้องไปถามลูกชายเจ้าเอง ว่าเหตุใดถึงไปเป็นบุตรชายของแม่นางหลิว ไม่ใช่หาเรื่องกล่าวโทษผู้อื่น” ฉู่เฟยหยางนั่งเงียบไป เขามีความคิดว่าสตรีนางนั่น หลอกล่อให้บุตรชายเขารับเป็นมารดา อาจจะคิดหวังสิ่งใดอยู่ “เหตุใดนางอยากเป็นมารดาของฉู่อวิ๋น มิใช่ว่า...” “เหอะ นี่เจ้ากำลังหลงตัวเอง คิดว่าสตรีใต้หล้า อยากเป็นฮูหยินเจ้าอย่างนั้นหรือ” อ๋องต้วนส่ายหน้าไปมา อยากจะเบ้ปากใส่สหายรักเหลือเกิน “แล้วนางยอมให้ลูกชายข้าเรียกนางว่าแม่ เพราะเหตุใด” ฉู่เฟยหยางรู้ดีว่า บุตรชายของเขานั้นไม่ยอมรับสตรีใดเป็นมารดา แล้วจู่ๆ ก็ไปเรียกอีกฝ่ายว่าแม่ มันเป็นไปได้ยาก “ฉู่อวิ๋น อยากเป็นพี่ชายของเสี่ยวหยาน่ะสิ ตอนนี้เ

เช้าวันรุ่งขึ้นฉู่เฟยหยางกับอ๋องต้วน ไปที่บ้านตระกูลหลิวโดยให้คนของใต้เท้าจื่อฟู่ส่งใบนัดไป หลิวจิ้งกับนางจางสุ่ยเมื่อรู้ว่าท่านแม่ทัพบิดาของฉู่อวิ๋น จะมาเยือน ก็เริ่มรู้สึกกลัว นางหลี่ถงเองก็หวาดกลัวไม่น้อย แต่ไม่กล้าหลบอยู่ในห้องด้วยเป็นผู้อาวุโสของบ้าน ด้านหลิวซูซูรู้อยู่แล้วว่า ฉู่เฟยหยางต้องมาที่บ้านนางแน่ บุตรชายของเขาอยู่กับนางคงจะมาตามกลับ “ท่านแม่ข้าจะยอมรับผิดกับท่านพ่อเอง ท่านตาท่านยาย ท่านทวด พวกท่านไม่ต้องกลัวนะขอรับ” ฉู่อวิ๋นเตรียมใจมาตั้งแต่เมื่อคืน แม้จะดื้อดึงไม่อยากกลับแต่เขาก็ไม่อยากให้ครอบครัวของท่านแม่ต้องเดือดร้อน “พี่ชาย เสี่ยวหยาก็มีความผิด หากท่านลุงฉู่จะลงโทษ ข้าก็จะร่วมรับโทษกับเจ้าด้วย” เสี่ยวหยาน้อยช่างรักพี่ชายของนาง เสนอตัวร่วมรับโทษพร้อมเขา ทำเอาผู้ใหญ่ทุกคนถึงกับน้ำตาซึม ฉู่อวิ๋นมาอยู่กับพวกเขาร่วมสองเดือนแล้ว ย่อมมีความผูกพันไม่น้อย หลิวจิ้งนั้นรักและเอ็นดูหลานชายคนนี้ที่สุด นางจางสุ่ยก็ถูกชะตากับเด็กชาย นางหลี่ถงเองชอบเจ้าตัวน้อยนี่ยิ่งกว่าคนอื่นเสียอีก ฉู

“ชิงอวี้เจ้ามานี่เถอะ พี่รองคิดจะตอบแทนบุญคุณแทนเจ้าแล้ว” อ๋องต้วนกวักมือเรียกน้องชาย หูเยี่ยเดินเข้ามายืนข้างๆ เขาประสานมือคารวะหลิวจิ้ง หลิวซูซูและคนอื่นๆ “ข้าต้วนชิงอวี้ มีวันนี้ได้ เพราะบุญคุณของครอบครัวตระกูลหลิว โดยเฉพาะพี่สาวหลิว หากท่านไม่รับข้าไว้ ข้าคงไม่มีชีวิตที่ดีงามเช่นนี้” หูเยี่ยอดีตอันธพาลน้อยเมื่อห้าปีก่อน บัดนี้ได้พบพี่ชายคืนฐานะของตัวเองแล้ว “ข้าไม่เคยคิดว่าเป็นบุญคุณ เจ้ามีวันนี้ได้เพราะตัวเจ้าเองด้วย เพชรต่อให้ตกอยู่ในโคลนตม ย่อมมีคุณค่าในตัวเอง เจ้าก็เช่นกัน” หลิวซูซูเอ่ยออกมา พลางยื่นมือไปตบไหล่หูเยี่ยแรงๆ นางมองเขาเหมือนน้องชายคนหนึ่ง ส่งเสริมจนเขาเป็นคนดีได้ ก็ดีใจแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะมีภูมิหลังเป็นถึงน้องชายฮ่องเต้ “ท่านอ๋อง ท่านไม่ต้องตอบแทนข้า หลายปีมานี้หูเยี่ย ไม่สิต้วนชิงอวี้ เขาช่วยข้าทำงานได้ดี ถือว่าได้ตอบแทนข้าแล้ว” หลิวซูซูไม่คิดรับการตอบแทนจากอ๋องต้วน อีกฝ่ายเมื่อได้ยินคำพูดของนาง ก็ทวีความชื่นชมอีกหลายส่วน “แม่นางหลิว เจ้าช่างเป็นสตรีที่แสนดี

เด็กชายเมื่อได้ยินเสียงเรียกก็หยุดเล่นหันมายิ้มให้นาง แล้วว่ายน้ำมาหา “ท่านแม่ ท่านเพิ่งออกไปไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงกลับมาเร็วเช่นนี้” “สงสัยท่านแม่ คงคิดถึงพวกเราแน่ๆ” เสี่ยวหยาน้อยว่ายน้ำมาเกาะขอบอ่างข้างๆ ฉู่อวิ๋น “ใช่ แม่คิดถึงพวกเจ้า” หลิวซูซูพยักหน้ารับ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะที่เปียกชื้นของเด็กทั้งสอง นางแตะใบหน้าเล็กๆ ของฉู่อวิ๋น เช็ดน้ำให้ แล้วขยับเข้าไปใกล้ๆ เขา จับไหล่ของเด็กชายให้หมุนหันหลัง จดจ้องไปยังต้นคอเล็กๆ นั้น พลันสายตาก็พบกับไฝสีแดงเม็ดหนึ่ง “ที่ต้นคอเจ้า มีไฝเม็ดหนึ่ง” นางใช้นิ้วแตะเบาๆ พลางลูบไฝเม็ดนั้นไปมา “อ้อ มีแต่กำเนิดขอรับท่านแม่ มันน่าเกลียดหรือขอรับ” ฉู่อวิ๋นเงยหน้าขึ้นถาม สีหน้ามีความวิตกเล็กน้อย เกรงว่ามารดาจะไม่ชอบไฝเม็ดนี้ของตน “ไม่ ไม่น่าเกลียดเลย มันดูดีทีเดียว” หลิวซูซูเอ่ยเสียงแผ่ว ลูบต้นคอเด็กชาย ก่อนจะเลื่อนมือมากุมแก้มนุ่มๆ นั้น มองพิศใบหน้าเล็กที่ตอนนี้มีเนื้อหนังกว่าตอนแรกที่พบเจอ ดวงตาแสบร้

อ๋องต้วนเงยหน้าจากสมุดรายงานหลังจากอ่านจบ “เช่นนั้นก็ดี หากข้าได้ยาแก้พิษ ข้าก็ไม่ต้องไปแคว้นต้าเฟิ่งแล้ว” หากได้ยาแก้พิษกู่มา ฉู่เฟยหยางไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปแคว้นต้าเฟิ่งอีก /// หลิวซูซูออกจากดินแดนไร้กาลเวลา ปล่อยให้เสี่ยวจิ่วดูแลเด็กทั้งสองให้ฝึกฝนวิชา ตัวนางไม่ได้แวะไปบอกผู้ใหญ่ทั้งสาม แต่ออกไปตรวจร้านค้าเช่นที่เคยทำ ร้านแรกที่นางแวะไปคือร้านขายผ้า “เถ้าแก่เนี้ยหลิว ฮือ ช่วยลูกข้าด้วย” เมื่อเข้าไปก็พบเถ้าแก่เนี้ยลู่ร้องห่มร้องไห้จนตาบวม อีกฝ่ายเห็นนางเดินเข้าร้าน ก็ลากแขนเข้าไปคุยในห้องทำงาน “มีอะไรค่อยๆ พูด ท่านร้องไห้ไปพูดไป ข้าฟังไม่รู้เรื่อง” หลิวซูซูนั่งลงพลางดึงเถ้าแก่เนี้ยลู่ให้นั่งลง อีกฝ่ายหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา ค่อยๆ รวบรวมสติจนสงบลงถึงได้เล่าให้ฟังว่า “เมื่อเช้านี้ บุตรชายของข้า ถูกจับตัวไปเจ้าค่ะ” “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเขาถูกจับตัวไป ไม่ใช่ไปเที่ยวแล้วไม่กลับบ้านหรือ” บุตรชายของเถ้าแก่เนี้ยลู่อายุยี่สิบปีแล้ว