Todos os capítulos de ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: Capítulo 171 - Capítulo 180

“เสี่ยวจิ่ว เจ้านำยาแก้พิษไปให้ ท่านอ๋องต้วนกับท่านจี๋กินก่อน” หลิวซูซูสั่งการเจ้าภูติน้อย เมื่อบุกเข้าไปไม่ได้ ก็ให้เสี่ยวจิ่วช่วยอ๋องต้วนกับจี๋อีเหิง “ขอรับพี่สาวหลิว” เจ้าภูติน้อยรับคำ แล้วลอยหายไปทำตามคำสั่งทันที หลิวซูซูหันไปบอกฉู่เฟยหยางว่า “ท่านกินยาต้านพิษนี่เสีย ข้าจะพาท่านบุกเข้าไป” นางส่งยาต้านพิษให้เขาเม็ดหนึ่ง ฉู่เฟยหยางรับไปใส่ปากลืนลงไปทันที “เจ้าแน่ใจ ว่าเจ้าจะต้านพวกมันไหว” ฉู่เฟยหยางเอ่ยถาม เขาเองไม่มั่นว่าจะรับทูตนรกสองคนไหว หากเพียงแค่คนเดียว พลังปราณของเขายังพอรับมือได้ แต่อีกคนนี่สิหลิวซวนจะมีฝีมือพอหรือไม่ “ไม่ต้องกังวล เราไม่ปะทะกับพวกมันตรงๆ หรอก เราเข้าไปก่อกวน แล้วอาศัยความวุ่นวายเข้าไปช่วยท่านอ๋องกับท่านจี๋” หลิวซูซูกระตุกยิ้มร้าย หยิบสร้อยศิลาล่องหนมายื่นให้ฉู่เฟยหยาง “นี่คือศิลาล่องหน ท่านสวมไว้จะไม่มีผู้ใดเห็นร่างของท่าน ของวิเศษนี่เป็นของท่านอาจารย์ข้ามอบให้น่ะ” นางเอาชื่อหนานกงเส้ามาอ้าง ฉู่เฟยหยางรับไปสวมบนคอ

“ที่นี่ที่ไหนกัน” ฉู่เฟยหยางลืมตาขึ้นมาก็มองไปรอบกาย สายตาไปสะดุดกับร่างของสตรีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าขาวผ่องดุจหยก คิ้วโก่งได้รูป ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มอย่างผ่อนคลาย ริมฝีปากแดงระเรื่อแต้มรอยยิ้มบาง เรือนผมดำขลับเปียกชื้นแนบแผ่นหลัง ขณะนั่งแช่อยู่ในอ่างน้ำพุท่ามกลางไออุ่นลอยบางเบา เผยความงามอ่อนหวานละมุนตาราวกับเทพธิดา “แม่นางหลิว... นั่นเจ้าหรือ” เมื่อฉู่เฟยหยางฟื้นขึ้นมา กู่หยินในร่างของหลิวซูซูเริ่มส่งกลิ่นตอบโต้กัน กระตุ้นให้กู่หยางในร่างของเขามีปฎิกิริยาต่อนาง แม่ทัพหนุ่มราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์ มิอาจควบคุมร่างกายได้ เขาเคลื่อนตัวไปหาร่างของนางราวกับถูกดึงดูด “นี่เป็นความฝันใช่หรือไม่ เหตุใดข้าถึงได้พบแม่นางหลิว” ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปหา มือข้างหนึ่งจับไหล่อีกข้างเชยคางของนางไว้ ร่างกายของเขาเร่าร้อนขึ้นมา ราวกับมีธารลาวาระอุเดือดไหลเวียน “ท่านแม่ทัพ ท่านฟื้นแล้ว อ๊ะ” หลิวซูซูรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อถูกมือแตะไหล่ นางลืมตาก็เห็นฉู่เฟยหยางเข้ามาใกล้ชิด ไม่

สิบวันต่อมาเรือก็เทียบท่าเมืองชายทะเลของแคว้นต้าเฟิ่ง จี๋อีเหิงใช้เวลาอีกห้าวันในการพาทุกคนเดินทางต่อด้วยรถม้า ไปยังเมืองหลวงของแคว้น และพาไปพักที่โรงเตี๊ยมฟาไฉ “โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นของแม่นางไฉฟางเหริน น้องสะใภ้สามของข้าเอง” จี๋อีเหิงแนะนำให้รู้จักกับไฉฟางเหรินน้องสะใภ้ของเขา จี๋ซานเหิงน้องชายทำหน้าที่เป็นพ่อครัวทำอาหารที่นี่ จนเกิดความรักกับเถ้าแก่เนี้ยเจ้าของโรงเตี๊ยม “ยินดีต้อนรับทุกท่าน เอกลักษณ์โดดเด่นของโรงเตี๊ยมแห่งนี้คืออาหารที่ทำมาจากเห็ดรสเลิศ วันนี้ข้าได้จัดอาหารจานเด็ดมาให้ทุกท่านได้ลิ้มลอง หวังว่าจะถูกใจ” แม่นางไฉเชื้อเชิญแขกไปยังห้องรับรองชั้นสอง นางรู้จากจี๋อีเหิงว่า แขกที่มากับเขาล้วนเป็นคนสำคัญจากแคว้นเป่ยฉี อ๋องต้วนอนุชาของฮ่องเต้ ท่านแม่ทัพฉู่เฟยหยาง และยังมีผู้ติดตามอีกหลายคน แม้ไม่เปิดเผยตัวตน แต่ทำความรู้จักไว้อาจจะได้อาศัยบารมีในภายหน้า “อาหารจานเห็ดเหล่านี้ ช่างรสเลิศ ข้าไม่เคยกินเห็ดที่ทั้งสดใหม่และอร่อยเช่นนี้มานานแล้ว” อ๋องต้วนเอ่ยชม เขามอบรางวัลให้แม่นางไฉ ก่อนจะให้อีกฝ่ายออ

“เฮ้ย!ตัดหน้าเอาตัวไปอย่างงี้เลยเหรอ” หลิวซูซูงงเป็นไก่ตาแตก จู่ๆ ก็มีคนลึกลับมาคว้าตัวมารพิษไปต่อหน้าต่อตา นางจึงเร่งดีดเท้าไล่ตามเงาดำนั้นไป วิชาตัวเบาของคนผู้นั้นยอดเยี่ยมมาก แม้จะลากตัวมารพิษไปด้วยก็ไม่ทำให้ความเร็วลดลง มองเห็นด้านหลังเป็นเงาวูบวาบดีเท้าไปตามยอดไม้ จนเข้าไปด้านในเขตของหุบเขาหมึงจื่อหุบเขาหมึงจื่อ มีภูเขาล้อมรอบด้วยกันทั้งหมดสี่ลูกทำให้เกิดเป็นแอ่งกระทะ ยอดเขาลูกแรกก็คือ ‘เขาหมึงจื่อ’ บริเวณเชิงเขาจะเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านหมึงจื่อ อีกเขาที่ขนาบข้างกันเรียกว่ายอดเขา ‘พิรุณโปรย’ กับ ยอดเขา ‘หิมะจันทรา’ และฝั่งตรงข้ามซึ่งค่อนข้างห่างออกไปหน่อยเป็นยอดเขา ‘เพลิงตะวัน’" คนผู้นั้นดีดเท้าลากคอมารพิษ ตรงไปยังยอดเขาหิมะจันทรา เมื่อมาถึงเชิงเขาก็ปะทะกับอากาศเย็นจัด ยอดเขาแห่งนี้มีอากาศหนาวตลอดทั้งปี เมื่อขึ้นไปด้านบนก็พบกับน้ำแข็งขาวโพลนที่เกาะตามกิ่งไม้ ทำให้ความเร็วเริ่มลดลง “พี่สาวหลิว ที่นี่คือยอดเขาหิมะจันทรา อากาศหนาวตลอดทั้งปี และยังมีอากาศเบาบางกว่าที่อื่น” เจ้าภูติน้อยที่ลอยมาข้างๆ รีบบอ

“โอ๊ย ! ข้าผิดไปแล้ว โปรดละเว้นชีวิต” “มารพิษ เจ้าเล่ห์นัก ข้าประมาทไปเองที่หลงเชื่อมัน จนเกือบเสียท่า” ฉู่เฟยหยางกับหลิวซูซู จัดการเจ้ามารพิษจนเกือบสิ้นสภาพไปแล้ว “จับมันมัดไว้ก่อน เจ้ามารพิษนี่มันเจ้าเล่ห์นัก” ฉู่เฟยหยางมัดมารพิษไว้ แล้วจับมันโยนไปกองไว้ใต้ต้นไม้ “เมื่อครู่ดูเหมือนตอนที่มารพิษเป่าขลุ่ย เจ้าก็เจ็บปวดเช่นกัน ในร่างเจ้ามีหนอนกู่อยู่” ฉู่เฟยหยางมองไปยังท้องของหลิวซวน เมื่อครู่เขาเห็นท้องของอีกฝ่ายมีแสงจากหนอนกู่เปล่งออกมา ในขณะที่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ตัวเขาคล้ายมีความรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างเชื่อมต่อเขาและอีกฝ่าย “อืม มีหนอนกู่อยู่จริง แต่ไม่เกี่ยวกับท่านนะ” หลิวซูซูรีบบอกปัด มือเผลอกุมท้องตัวเองไว้ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” จู่ๆ เจ้ามารพิษก็หัวเราะออกมา ทำให้คนทั้งสองหันไปมองมัน “เจ้าหัวเราะทำไม” ฉู่เฟยหยางเอ่ยถามเสียงเข้ม มองหน้ามารพิษที่กำลังหัวเราะเอาเป็นเอาตาย ราวกำลังขบขันอย่างหนัก “มีอะไรน่าข