Todos os capítulos de ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: Capítulo 181 - Capítulo 190

ด้านนอกถ้ำ เสี่ยวจิ่วลงมาดูของมารพิษเฒ่า ร่างของอีกฝ่ายถูกซ้อมจนสะบักสะบอม ใบหน้าบวมปูด คอยังมีรอยมือสีแดงเป็นรอยนิ้วมือ นอนสิ้นสติอยู่บนพื้นเย็นๆ “พี่สาวหลิวท่านกับท่านแม่ทัพ อีกนานแค่ไหนจะออกมา เจ้ามารพิษจะตายก่อนไหมนี่” เจ้าภูติน้อยกลัวว่ามารพิษจะตายเลยหยิบขวดใส่น้ำพุวิเศษ เทใส่ปากมันไปอึกหนึ่ง ก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมร่างมันไม่ให้หนาวตาย “อาศัยระหว่างรอ ไปสำรวจจิตมันสักนิดดีกว่า” เสี่ยวจิ่วกลายร่างเป็นลำแสง พุ่งเข้าไปในหน้าผากของเจ้ามารพิษ หลังจากนั้นไม่นานลำแสงก็พุ่งออกมา ร่างกลมของเจ้าภูติน้อยลอยวนรอบร่างของมารพิษ ก่อนจะดึงเอากล่องไม้สีน้ำตาล ออกมาจากอกเสื้อของอีกฝ่าย “นี่สินะ ยาเรียกกู่ พี่สาวหลิวท่านแม่ทัพ แค่มีเจ้านี่ก็สามารถถอนพิษกู่จากร่างของพวกท่านได้แล้ว” เสี่ยวจิ่วสำรวจจิตของมารพิษจนรู้วิธีถอนพิษกู่ และนำหนอนกู่ออกจากร่าง แต่ต้องรอให้คนทั้งสองคลายจากอาการพิษกู่หยินหยางกำเริบก่อน หนึ่งชั่วยามต่อมา ฉู่เฟยหยางถึงได้ยอมปล่อยให้หลิวซูซูได้หยุดพัก หลังจากนางถูกเขาเคี่ยวกรำอย

สายลมบนยอดเขาหิมะจันทรา พัดอากาศหนาวจัดกระทบร่างของคนทั้งสอง ขณะดีดเท้าไปตามยอดไม้ หลิวซูซูในร่างของหลิวซวน เร่งเท้าฝ่าลมหนาวโดยมีเจ้าภูติน้อยเสี่ยวจิ่วลอยตัว กระซิบบอกทางอยู่ข้างหู ฉู่เฟยหยางทะยานร่างตามติดมาข้างกายไม่ห่าง แม้รูปร่างภายนอกของนางในยามนี้จะเป็นบุรุษ แต่สายตาที่แม่ทัพหนุ่มใช้มองอีกฝ่าย กลับแฝงความลึกซึ้งและอ่อนโยนจนคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า "ท่านจะมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นอีกนานไหม หากคนอื่นมาเห็นเข้า คงได้คิดว่าท่านมีรสนิยมตัดแขนเสื้อเป็นแน่" หลิวซูซูเอ่ยปราม พลางขยับตัวออกห่างจากคนหน้ามึนเล็กน้อย "สายตาผู้อื่นเป็นเช่นไร ข้าหาได้ใส่ใจไม่ ในเมื่อข้ารู้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร ข้าก็ยิ่งไม่อยากอยู่ห่างเจ้า" ฉู่เฟยหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่คำพูดกลับตรงไปตรงมา จนหลิวซูซูได้แต่กรอกตามองบน ให้กับความหน้ามึนของเขา "ท่านนี่มัน..." ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากขัด ไอพิษสีดำจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ตามแมกไม้ด้านหน้า ก็ทำให้ทั้งสองต้องชะงักเท้า "มีกลิ่นไอ

“เรารีบไปกันเถอะ จะได้จัดการกับพรรคมารให้สาสม” อ๋องต้วนดีดเท้านำหน้าทุกคนไปอย่างมั่นใจ เร่งฝีเท้าจนไปไกลกว่าทุกคน ความเร็วนั้นราวกับพายุพัด มองเห็นเพียงเงาวูบวาบ ทว่า ท้องฟ้าที่เริ่มมืด ทำให้อ๋องต้วนหลงทิศเดินทางผิด จุดหมายคือทางขึ้นยอดเขาหมึงจื่อ แต่ดันหลงไปยังหุบเขาหิมะจันทรา ที่ทั้งหนาวและมืด “ทำไมยอดเขาหมึงจื่อถึงได้หนาวแบบนี้ ฟ้าเริ่มมืดแล้วมองไม่ค่อยชัดเลย” อ๋องต้วนร่อนตัวลงจากยอดไม้มายังพื้นดิน บริเวณโดยรอบมีน้ำแข็งและหิมะปกคลุม หนาวเย็นจนต้องลูบแขนตัวเอง “วิชาตัวเบาของข้า ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว แม้แต่เจ้าสำนักเสวียนหลงยังตามไม่ทัน” อ๋องต้วนนึกลำพองใจ เขาเร่งฝีเท้านิดหน่อยก็แวงหน้าเจ้าสำนักเสวียนหลง นำหน้ามาไกลจนอีกฝ่ายตามไม่ทัน “ที่นี่หนาวจริงๆ ข้าหยุดรอที่นี่ก่อน หากพวกเขามาจะได้ไม่คลาดกัน” อ๋องต้วนมองหาที่พัก ก่อนจะเห็นถ้ำน้ำแข็ง จึงเก็บกิ่งไม้แห้งที่อยู่ตามพื้น หอบไปวางหน้าถ้ำ “ที่นี่หนาวเกินไปแล้ว ขืนรอเฉยๆ ข้าคงหนาวตาย คงต้องจุดไฟเสียหน่อย” อ๋อง

“เจ้านี่มัน... เห้อ ข้าไปคุยกับคนอื่นดีกว่า” อ๋องต้วนไม่ยอมแพ้ คิดจะหาแนวร่วมคนใหม่ เขาเดินไปหาชางหลินกับโจวอวี่เหวิน ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็พบว่าสองสามีภรรยากำลังดูแลกันอยู่ โจวอวี่เหวินหยิบผ้ามาชุบน้ำ เช็ดมือให้ชางหลินที่เปื้อนอยู่ ท่าทางของทั้งสองอบอุ่นอ่อนโยน จนคนโสดมองแล้วอิจฉา “คู่นี้ก็หวานกันไปแล้ว เหอะ ข้าไปคุยกับเจ้าสำนักก็ได้” อ๋องต้วนเดินไปหาหนานกงเหยียน อีกฝ่ายปลีกวิเวกนั่งสงบอยู่ใต้ต้นไม้ห่างจากคนในกลุ่ม ด้านหน้ามีกองไฟกองหนึ่ง “ท่านเจ้าสำนัก ท่านมาอยู่ซะห่างคนอื่นเลย” อ๋องต้วนหาเรื่องคุย แต่หนานกงเหยียนเป็นพวกปากหนัก มักจะไม่ค่อยพูด จึงได้แต่ฟัง “ท่านว่า บุรุษที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีมานาน จะเบี่ยงเบนไปชอบบุรุษด้วยกันได้หรือไม่” เขาถามตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม คนฟังเลิกคิ้วสูงจ้องมองอ๋องต้วนด้วยสายตาไม่เข้าใจ “ท่านดูสิ หลิวซวนสนิทกับฉู่เฟยหยางมากเลยนะ ปกติฉู่เฟยหยางเป็นคนถือตัว ตอนนี้กลับเกาะติดหลิวซวนราวกับปลิง” อ๋องต้วนบุ้ยบ้ายไปยังสหายทั้งสองคนของตน หนานก

“พวกท่านบอกว่ามาขอพบข้า แต่เหตุใดถึงทำร้ายคนของข้า พวกเขาต่างเป็นชาวบ้านธรรมดา” จี๋อี้เหยียนพยายามข่มความหวาดกลัว เจรจากับทั้งสองคน นางก้าวออกมาผู้เดียว สั่งให้คนในครอบครัวอยู่ภายในบ้าน เกรงจะโดนพิษ “ข้าเสียมารยาทแล้ว หึ หึ” เฟิ่งสือหัวเราะในคอ ขณะสะบัดแขนเสื้อโปรยผงยาแก้พิษให้ชาวบ้าน ไม่นานพวกเขาก็หยุดดิ้นรน “หายคันแล้ว ข้าไม่คันแล้ว” ชาวบ้านต่างลุกขึ้นยืน ลูบเนื้อตัวด้วยความดีใจ ก่อนจะพากันววิ่งกลับเข้าบ้านปิดประตูปัง ซ่อนตัวเงียบอยู่ข้างใน ปล่อยให้เจ้าหุบเขาของตน เผชิญหน้ากับทูตนรกทั้งสอง “หากพวกเจ้าต้องการเห็ดเซียน ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาเห็ดบาน ต้องรออีกสองเดือน และข้าก็ขอยืนยันกฏเดิม เห็ดเซียนจะเป็นสินเดิมของบุตรสาวข้ายามออกเรือน” จี๋อี้เหยียนยังคงยืนยันทำตามกฏที่นางตั้งไว้ ไม่ยอมให้ผู้ใดมาขัดขวางการออกเรือน ของบุตรสาวของนางเด็ดขาด หุบเขาหมึงจื่อต้องการทายาทรุ่นต่อไปแล้ว “ท่านประมุขของพวกข้า เพียงต้องการเห็ดเซียน หากท่านเจ้าหุบเขายืนยันกฏเดิม เช่นนั้นข้าจะเสียสละแต่งกับบุตรสาวของท่านเอง” เฟิ่งสือเสนอตัวเองมาแต่งงานอย่างหน้าด้านๆ ทำเอาจี๋อี้เหยียนถึงกับนิ่งงันไป สายตากวาดม