All Chapters of ชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 191 - Chapter 200

“เรื่องก็จบแล้ว ท่านเจ้าสำนักพวกเราไปพบท่านเจ้าหุบเขากันเถอะ” ฉู่เฟยหยางบอกกับหนานกงเหยียน อีกฝ่ายพยักหน้ารับ แล้วเดินตามไปยังบ้านของเจ้าหุบเขา “เชิญทุกท่านทางนี้ขอรับ” จี๋อีเหิงเปิดประตูต้อนรับ พลางเชื้อเชิญให้เข้าไปด้านใน “ท่านเจ้าหุบเขา นี่คือเจ้าสำนักเสวียนหลง ครั้งนี้หากไม่มีท่านเจ้าสำนักช่วย คงรับมือพรรคมารไม่ไหว” ฉู่เฟยหยางแนะนำให้จี๋อี้เหยียน รู้จักกับหนานกงเหยียน “ขอบคุณท่านเจ้าสำนักมาก ข้าจี๋อี้เหยียนซาบซึ้งใจมาก” “เกรงใจไปแล้ว ข้าทำเพื่อผดุงคุณธรรม ย่อมไม่ปล่อยให้คนของพรรคมาร ทำร้ายชาวบ้าน” เจ้าสำนักเสวียนหลงพูดคุยกับเจ้าหุบเขากันอยู่ครู่หนึ่ง ก็ขอตัวลา จี๋อีเหิงมาส่งทุกคนที่ทางเข้าหมู่บ้าน “ท่านจี๋ นี่คือยาแก้พิษ ชาวบ้านสี่คนที่ถูกมารพิษวางยา ท่านให้พวกเขาดื่มยานี้ ก็จะรักษาได้” หลิวซูซูส่งขวดน้ำพุเยว่จิน ให้จี๋อีเหิงนำไปรักษาชาวบ้าน “ขอบคุณท่านหลิวมาก หากครั้งนี้ไม่ได้พวกท่านช่วยไว้ พวกเราคงแย่แน่” จี๋อีเหิงเอ่ยขอบคุณ

สามวันต่อมา ก็มีป้ายประกาศรับสมัครบุตรเขยติดไว้ที่หน้าโรงเตี้ยมฟาไฉ และยังมีอีกใบ ติดไว้ที่ทางขึ้นหุบเขา หมึงจื่อ ผู้คนต่างมามุงดูใบประกาศจนแออัดยัดเยียด ทำให้แลดูวุ่นวาย จึ๋อีเหิงบุตรชายคนโตของเจ้าหุบเขา จึงต้องออกมาอ่านประกาศนั้นด้วยตัวเอง “พวกเจ้าถอยออกไปก่อน เดี๋ยวข้าจะอ่านประกาศให้ฟัง” จี๋อีเหิงในชุดสีน้ำเงินท่าทางสุภาพ เดินออกมายืนหน้าป้ายประกาศ คนดูแลโรงเตี้ยมกันผู้คนให้ถอยห่างออกมา ทุกคนต่างสนใจการรับสมัครบุตรเขยครั้งนี้ มีทั้งคนในแคว้นต้าเฟิ่ง และคนจากแคว้นอื่น รวมถึงคนในยุทธภพ ต่างมารวมตัวกัน “ประกาศจากหุบเขาหมิงจื่อ เรื่องเปิดรับสมัครบุตรเขย ด้วยคุณหนูเจ็ด จี๋ชีเหิง แห่งหุบเขาหมึงจื่อถึงวัยออกเรือน เจ้าหุบเขาจึงมีคำสั่งให้เปิดรับสมัครบุรุษ เพื่อคัดเลือกผู้มีวาสนาเป็นสามีของคุณหนูเจ็ด สินเดิมของเจ้าสาว คือ ‘เห็ดเซียน’ หนึ่งดอกผู้ใดสนใจ โปรดอ่านเงื่อนไขให้ถี่ถ้วนเสียก่อน หากคิดว่าตนมีทั้งความสามารถและความกล้าหาญ ก็เชิญมาลองดูสักครา” จี๋อีเหิงอ่านประกาศเสียงดัง คนที่สนใจต่างรุมล้อมเข้ามาฟังอย่างตั้งใจ บนชั

ฉู่เฟยหยางเดินนำสตรีทั้งสองออกมา หลิวซูซูเดินตามด้านหลังขณะหันไปยิ้มให้แล้วชวนคุย “ข้าชื่อหลิวซวน แม่นางทั้งสอง พวกเจ้ามีนามว่าอะไร” “เพื่อนข้าชื่อไป่ถิงถิง ตัวข้าชื่อจี๋ชีเหิง” จี๋ชีเหิงบอกชื่อของนางและไป่ถิงถิง ฉู่เฟยหยางหยุดเดินหันกลับมามองสองสาว ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเราเป็นสหายของจี๋อีเหิง” “ที่แท้ก็คนกันเอง เช่นนั้นไปที่โรงเตี๊ยมฟาไฉเถอะ” จี๋ชีเหิงหันไปพยักหน้าให้ไป่ถิงถิงที่ยังไม่หายตกใจ ขณะยื่นมือไปลูบศีรษะนางปลอบโยน ทั้งสี่กลับมายังโรงเตี๊ยม ด้านหน้ายังคงมีผู้คนมาลงชื่อสมัครเข้าคัดเลือกเป็นบุตรเขยอย่างคราคร่ำ “ชีชี ข้าขอกลับไปหาท่านตาก่อนนะ ป่านนี้คงเป็นห่วงข้าแย่แล้ว” ไป่ถิงถิงขอตัวกลับไปท่านตาของนาง “เจ้าไปเถอะ ระวังตัวให้ดีล่ะ” จี๋ชีเหิงไม่ได้รั้งเพื่อนสาวไว้ ไป่ถิงถิงเดินจากไปแล้ว นางจึงหันมาคุยกับบุรุษทั้งสอง “คนเยอะแบบนี้ ข้าว่าเราเข้าไปทางด้านหลังเถอะ” “รบกวนแม่นางจี๋นำทาง” หลิวซูซูผายมือให้แม่นา

ฉู่เฟยหยางตามเกาเว่ยมาที่ห้องพักของอ๋องต้วน เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบหนานกงเหยียนหัวหน้าสำนักเสวียนหลงอยู่ในนั้นด้วย “ฉู่เฟยหยางเจ้ามาแล้ว ท่านเจ้าสำนักเสวียนหลงกำลังปรึกษากับข้า เรื่องคนของพรรคมาร” “คารวะท่านเจ้าสำนัก” ฉู่เฟยหยางทักทายหนานกงเหยียน อ๋องต้วนผายมือให้สหายรักนั่งลง “รีบนั่งลงก่อนเถอะ” ฉู่เฟยหยางพยักหน้ารับ เขานั่งลงข้างอ๋องต้วน “คนของข้า ได้ข่าวมาว่าอดีตประมุขพรรคมารป่วยหนัก เหตุนี้ทำให้คนของพรรคมารต้องการเห็ดเซียนไปรักษา” หนานกงเหยียนเอ่ยถึงสาเหตุ ที่ทำให้คนของพรรคมารมาแย่งชิงเห็ดเซียน “พวกเราขัดขวางมันไว้ เช่นนี้แล้วพวกมันจะทำเช่นไร” อ๋องต้วนเอ่ยถามหนานกงเหยียน “เมื่อมีพวกเราขวางทาง ย่อมแย่งชิงลำบาก” “วันนี้เจ้าหุบเขาประกาศรับสมัครบุตรเขยแล้ว จะมีการคัดเลือกในไม่กี่วันนี้ คนในยุทธภพต่างเข้าร่วมกันไม่น้อย ข้าคิดว่าพรรคมารคงไม่กล้าลงมืออีก” อ๋องต้วนให้ความเห็น แต่ฉู่เฟยหยางกลับค้านขึ้นว่า “ไม่แน่หรอก เมื่อครู่ข้ากับหลิวซวนเพิ่งช่วยคุณหนูจี๋ชีเหิงเอาไว้ จากคนร้ายที่จะมาลักพาตัวนาง” “เหตุการณ์ตึงเครียดจริงๆ เห็ดเซียนเป็นสิ่งที่ผู้คนใต้หล้าต่างอยา

การเตรียมตัวเดินทางกลับใช้เวลาสามวัน ระหว่างนั้นหลิวซูซูก็ไปเดินเที่ยวตลาด หาของฝากท้องถิ่นไปฝากคนที่บ้าน ฉู่เฟยหยางไม่ปล่อยให้นางต้องไปคนเดียว เขาตามติดอยู่ข้างกายไม่ห่าง จนอ๋องต้วนกับเกาเว่ยที่ตามมาด้วย ต้องหันมาเอาหัวชนกันแอบนินทาทั้งสองลับหลัง “ท่านแม่ทัพกับพี่หลิว ช่างเป็นสหายที่สนิทกันยิ่งนัก” “ฉู่เฟยหยางกับหลิวซวน เดินตัวติดกันราวกับคู่รัก หากท่านโส่วฟู่รู้เข้า คงตัดเขาออกจากการเป็นทายาทแน่” อ๋องต้วนนึกถึงท่านโส่วฟู่บิดาของฉู่เฟยหยาง ผู้มีอำนาจรองเพียงฮ่องเต้ กลับต้องมีบุตรชายชอบตัดแขนเสื้อ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน “ท่านอ๋อง ข้าว่าเราอาจจะคิดมากเกินไป” เกาเว่ยยังมองโลกในแง่ดี แม้หลายสิ่งที่เขาเห็น จะทำให้อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ “ข้าก็ไม่อยากคิดมากหรอก แต่เจ้าดูนั่นสิ” อ๋องต้วนบุ้ยบ้ายไปทางสองคน ที่กำลังเลือกซื้อผลไม้เชื่อมที่แผงข้างทาง “ข้าว่าซื้อผลไม้เชื่อม ไปฝากเสี่ยวหยากับอาอวิ๋นดีหรือไม่” ฉู่เฟยหยางหยิบผลเชอรี่ป่าสีแดงสดมาลู