Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

KnoxHinila ko siya palapit, niyakap ko siya at dinama ang tensyon sa kanyang katawan habang bumibitaw siya ng isang matalim at takot na sigaw. Walang pagdadalawang-isip, tinakpan ko ang kanyang bibig, inikot siya paikot para humarap siya sa akin. Tumilapon ang tubig sa paligid namin, at nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niyang ako iyon.Hinampas niya ang balikat ko nang ilang beses, at binitawan ko ang bibig niya, habang tumatawa mula sa kaibuturan ng dibdib ko. Ang tunog ay tumatalbog mula sa tahimik na tubig, pinupuno ang espasyo sa pagitan namin.“Tinakot mo ako!” sabi niya, habang nakakunot ang noo niya na lalong nagpapaganda sa kanya sa ilalim ng malamlam na ilaw sa labas.Pinipigilan ko ang pagtawa habang lumalangoy ako palapit sa kanya, dinadama ang malamig na tubig na gumagapang sa amin, na siyang nagpapakalma sa aking katawan at isipan."Gaano ka na katagal dito?" tanong niya, habang habol ang hininga, habang nakahawak ang kamay sa dibdib ni

KnoxNanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang telepono ko, nakatitig ang mga mata ko sa screen, at bawat segundong lumilipas ay may nararamdaman akong takot.Nandito mismo sa harap ko ang mga litrato, malinaw at hindi maikakaila. Nakunan nila ang eksaktong sandali kung kailan ko inakay si Emma papasok sa kwarto ng hotel noong inilunsad ang produkto.Isa na namang mensahe ang biglang sumagi sa isip ko, iyong natanggap ko kanina, pagkatapos kong umalis sa party para umuwi. May ibang litrato roon, kami ni Emma ay magkalapit na nakatayo sa balkonahe.Parang suntok sa tiyan ko ang naisip ko. Iisa lang kaya ang taong nasa likod ng dalawa? Parang bloke ng yelo ang tumatama sa sikmura ko.“Knox, may problema ba?” Mahina at maingat ang boses ni Emma.Sumulyap ako sa kanya. Nakaupo na siya ngayon sa kama, hinihila ang kumot hanggang dibdib, tinatakpan ang sarili. Maliit na kilos lang iyon, pero parang pinoprotektahan, parang sinusubukan niyang protektahan

KnoxBumukas ang pinto kasabay ng pagdampi ng mga labi ni Ethan sa pisngi ni Emma, at ang nakita ko ay parang biglaang pagbaba ng lagnat. Hindi ako sumasabog sa galit, bagama't unti-unti itong kumukulo at kontrolado sa loob ko, na tumitindi sa bawat segundo.Nanatiling blanko ang mukha ko, pero naniningkit ang mga mata ko, matalim, at pinagmamasdan ang bawat detalye ng sandali. Agad na nawala ang karaniwang ngiti ni Ethan. Lumipat ang tingin niya sa pagitan namin ni Emma, at nadurog ang kumpiyansa niya sa harap namin.“Pasensya na,” mabilis niyang nauutal, mas mataas kaysa dati ang boses niya at mas mahina. “Wala akong ibig sabihin. Nagpapaalam lang… kumusta. Aalis na ako.”Hindi niya ako hinintay na sumagot. Kinuha niya ang kanyang dyaket mula sa bakanteng upuan at nagmamadaling lumabas, ang kanyang mga yabag ay umalingawngaw sa pasilyo bago tuluyang naglaho sa kanto. Hindi siya lumingon.May bahagi sa akin na nirerespeto ang bilis ng kanyang pag-atras, kun

EmmaKumikidlat ang kidlat sa madilim na kalangitan. Isang malakas na simoy ng hangin ang humahampas sa bakanteng daanan, ikinakaway ang mga dahon sa kalapit na mga puno.Nanlulumo ang puso ko, nabibigatan ng matinding takot. Ayaw umandar ng makina ng kotse, kahit ilang beses ko pang pihitin ang susi. Mahinang kumukurap ang mga ilaw sa dashboard bago tuluyang namatay.Paano ako makakauwi ngayon? Ang isipin na maglalakad nang milya-milya sa ulan ay nakakaramdam ng pananakit ng aking sikmura.At saka ko narinig, isang marahang tapik sa bintana ng kotse sa tabi mismo ng aking ulo. Napasinghap ako nang mariin at tumingala, gulat na gulat. Nakatayo roon si Ethan sa ilalim ng mahinang liwanag ng lampara sa kalye, nakakunot ang noo dahil sa kunot noo.“Ethan… Naku, anong ginagawa niya rito?” bulong ko, habang bumibilis ang tibok ng puso ko pagkakita sa kanya.Ibinaba ko nang kaunti ang bintana.“Hi, Emy,” sabi niya, malumanay at kaswal ang boses, katulad ng

KnoxHumina na ang ulan at naging mahinang ambon nang pumasok ako sa garahe ng mamahaling apartment building.Kumikinang ang tanawin ng lungsod sa mga basang bintana ng aking sasakyan, na sumasalamin sa mga puddle sa sementadong sahig, ngunit halos hindi ko napapansin ang karangyaan na nakapalibot sa akin.Ang mga makinis na linya ng pinakintab na bato at salamin, ang mga nakareserbang paradahan para sa mga residenteng nagbabayad ng mas malaki para sa katahimikan kaysa sa kinikita ng karamihan sa isang taon, wala nang saysay ang lahat ng ito sa akin ngayon.Alam na alam ni Monica kung paano gumastos ng pera. Alam kong materyalistiko siya.Pagkatapos ng aming diborsyo, umalis siya na may sapat na pera para mamuhay nang komportable habang buhay. Mapagbigay ang aming kasunduan, yung tipong magbibigay sa iyo ng magagandang tanawin, 24-oras na seguridad, at mga bantay sa pinto na hindi nagtatanong.Nag-park ako sa isang espasyo para sa mga bisita, pinatay ang