Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

EmmaNangingilid ang mga luha ko nang buksan ko ulit ang lumang libro.Nanginginig ang mga kamay ko habang maingat ko itong hawak, halos takot na baka mabasag ito sa mga daliri ko.Nakatitig ako sa pahina kung saan nakasulat ang pangalan ng aking ama sa maayos at kupas na tinta, at sa tabi nito, isang petsang walang kabuluhan at walang kabuluhan para sa akin nang sabay.Yung linya lang na 'yun tungkol sa kanya, pangalan at petsa lang. Wala nang iba pa.Isang luha ang tumulo, bumagsak sa papel, at dahan-dahan itong kumalat, na nagmamantsa sa mga salita na parang maitim na ulap na tumatakip sa kanyang pangalan. Suminghot ako nang mariin, sinusubukang ibalik ang lungkot sa loob, at marahan na pinunasan ang aking mga mata gamit ang likod ng aking kamay.Mamasa-masa na ang manggas ng damit ko ngayon, pero wala akong pakialam. Dahan-dahan kong isinara ang libro, ibinalik ito sa drawer kung saan ito nakatago nang maraming taon, at itinulak ito papasok.Ang

KnoxNakaupo ako sa likod ng aking malaking mesa, ang liwanag sa umaga ay tumatagos sa mga kurtina, na nagpapakita ng liwanag mula sa mga ulat pinansyal na nakalatag sa harap ko.Parang tensyon ang nararamdaman ko sa opisina ngayon, sinasakal ako, parang unti-unting sumisikip ang mga pader sa bawat minutong lumilipas.Si Ginoong Adams, ang aming accountant, ay nakaupo sa tapat ko, ang kanyang karaniwang kalmadong kilos ay nagtatakip sa tahimik na tensyon sa pagitan namin. Mas mabilis kaysa dati ang paggalaw ng kanyang mga daliri habang binubuklat niya ang mga pahina ng ledger, bawat isa ay inilalapit kami sa isang malaking puwang sa mga numero.Tungkol ito sa malaking halaga ng pera na nawala, at sa bigat nito na bumabaon sa aking dibdib.Yumuko ako, mahina ngunit matalas ang boses ko dahil sa pagkadismaya. "Mr. Adams, ipaliwanag mo ulit sa akin ito. Paano nawawala ang isang bagay na ganito kalaki kung bawat transaksyon ay dumadaan sa iyong mesa? Nakikita mo

KnoxPinapanood ko ang pagdududa na bumabalot sa mga mata ni Emma habang nakatitig siya sa akin. Biglang nanikip ang dibdib ko sa panghihinayang.Nadulas ako. Hindi ko dapat binanggit ang ama niya. Bigla na lang lumabas ang mga salita, at sa sandaling iyon, hinayaan kong manaig ang emosyon ko. Hindi deserve ni Emma ang ganitong uri ng kalituhan o sakit.Sumandal ako sa headboard, ang malamig na kahoy ay nakadikit sa aking likuran, habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin, naghahanap ng mga sagot na hindi ko pa handang ibigay. Lalong bumigat ang katahimikan sa silid hanggang sa wakas ay nagsalita siya, malumanay at maingat ang kanyang boses.“Ano pa ang sinabi niya tungkol sa aking ama?” Sandali siyang tumigil bago nagtanong, bahagyang nanginginig ang kanyang boses, “Buhay pa ba siya?”Parang suntok sa tiyan ko ang mga sinabi niya. Kilala ko si Victor Collins; matagal ko na siyang kilala. Dati ko siyang

KnoxNakaupo ako sa likod ng mesa ko, habang nagmumura at nagmumura sa mga ugat ko.Nakatayo si Gina sa may pintuan. Bago pa ako makapagsalita, isinara na niya nang malakas ang pinto kaya umalingawngaw ang tunog na parang putok ng baril sa dibdib ko.Agad na lumamig ang hangin sa silid, puno ng tensyon na tila laging sumusunod sa kanya.Dumiretso siya sa mesa kung saan ko nakalat ang mga papeles ko, ang mga takong niya ay tumatama sa sahig sa ritmong bumabagay sa nararamdaman kong pagkadismaya.Pinanood ko siyang lumapit, napansin ko kung paano nakayuko ang mga balikat niya bilang pagsuway, ang bahagyang pamumula ng mga pisngi niya na maaaring dala ng galit o iba pang bagay.Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa habang pinipigilan ang galit ko."Gina," sabi ko, mahina ang boses at may bahid ng galit na hindi ko maitago, "saan ka ba nanggaling nitong mga nakaraang araw?"Huminto siya sa harap ng mesa, sapat ang lapit kaya naamoy ko ang mahina n

EmmaSobrang bilis ng tibok ng puso ko, parang sasabog na yata.Hindi ko matiis ang ideya na tuluyang layuan si Knox. Paano ako makikipagtalik kung libog na libog ako?Hindi ko maisip ang isang araw na wala siya, wala ang boses niya, wala ang paraan ng pagtingin niya sa akin na parang ako lang ang mahalaga. Nakatayo ako roon, nanigas sa harap ng aking ina, nahihirapan ang aking isipan na intindihin ang mga salita, at nahihirapan din ang aking katawan na gumalaw.“Hindi ako pwedeng basta-basta mag-impake at umalis na parang batang paslit lang,” sa wakas ay nagawa ko nang sabihin. Nanginginig ang boses ko, at ayaw ko sa kung ano ang nararamdaman ko. Hindi ito tugma sa nararamdaman ko sa loob ko.Pinagkrus ni Nanay ang kanyang mga braso sa kanyang dibdib, itinaas ang kanyang baba na may tinging alam na alam ko na. Ito ang lagi niyang suot kapag nakapagdesisyon na siya sa isang bagay. “Balita ko, magdidiborsyo na kami ni Knox.”Mas tumama sa akin ang mga sal