مكتبة
بحث
بيت / วัยรุ่น / สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart / CHAPTER 14

مشاركة

CHAPTER 14

مؤلف: RINSP
last update تاريخ النشر: 2026-08-27 09:01:45

“ไม่ใช่คันเดิมนี่” จูนถามพึมพำเมื่อเข้ามานั่งในรถ อุณหภูมิเย็นฉ่ำ

“รถเพื่อน ยืมมา” เขาไม่มีรถยนต์ ม
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل السابق الفصل التالي
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart   CHAPTER 43 (END)

    จูนกลับมาจากบ้านขอนแก่นได้สองเดือนแล้ว เธอกำลังเก็บของของใส่กล่องลัง ถึงเวลาต้องย้ายออกจากห้องแสนสุขแห่งนี้พี่บูมอยากให้เธอย้ายไปอยู่บ้านของเขา ตอนนี้บลูย้ายไปอยู่บ้านใหม่ที่ซื้อร่วมกับพี่โอเชียนหลังจากทั้งคู่แต่งงานกัน ทำให้ตอนนี้บ้านว่างเปล่าเพราะไม่มีคนอยู่มานานแรมเดือนเขาจึงอยากให้เธอย้ายไปอยู่ที่นั่น ไม่อยากให้บ้านกลายเป็นบ้านร้างช่วงนี้เรากำลังจะเก็บเงินเพื่อแต่งงาน ค่าใช้จ่ายอย่างค่าเช่าได้ควรจะตัดทิ้ง อีกทั้งตอนนี้เธอย้ายมาทำงานส่วนหลังบ้าน เข้าออฟฟิศอาทิตย์ละสองครั้ง ส่วนนอกนั้นเธอเลือกจะทำงานที่บ้านสภาพแวดล้อมที่ดี พื้นที่กว้าง มองเห็นต้นไม้และสวนดอกไม้ อาจจะทำให้บรรยากาศทำงานคนเดียวไม่เหี่ยวเฉาเกินไปเธอจึงตอบตกลงย้ายไปอยู่บ้านของเขา ส่วนพี่บูมจะแวะมาทุกเสาร์ - อาทิตย์ช่วงพักฤดูกาล เขาก็จะมีเวลาอยู่กับเธอทั้งวันทั้งคืน“อยากขอซื้อโซฟาย้ายไปไว้ที่บ้าน” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเสียดาย ดวงตามองโซฟาตาละห้อย“เราซื้อใหม่ก็ได้ ไม่กี่บาทเอง”“มันไม่เหมือนกัน โซฟาตัวนี้มันมีความหมายกับเราสองคน เราทำอะไรด้วยกันตั้งหลายอย่าง”คนตัวโตเอ่ยแกมเจ้าเล่ห์ แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ จูนหรี่ตามอง

  • สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart   CHAPTER 42

    โต๊ะอาหารมีกับข้าวประจำท้องถิ่นวางไว้หลายอย่าง จูนมองแวบเดียวก็รู้ว่าพ่อทำมันด้วยตัวเอง“นั่งกันก่อนสิ หิวกันแล้วใช่ไหม” คนเป็นพ่อผายมือให้ลูกสาวกับแฟนนั่งเก้าอี้ข้างกัน“ไม่รอยัยเจนก่อนเหรอ เมื่อกี้ลูกโทรมาบอกว่าติวหนังสือเสร็จแล้ว กำลังจะกลับบ้าน” สร้อยเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนวางกระติกข้าวเหนียวไว้บนโต๊ะ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้มาช่วยสามีทำครัว เพราะติดเม้าท์มอยกับบรรดาญาติสามีเรื่องลูกเลี้ยงพาผัวกลับมาบ้าน“ไม่ต้องรอ พูดอย่างกับเจนจะกินอาหารบ้าน ๆ วัน ๆ ก็เห็นซื้อข้าวกล่องในร้านสะดวกซื้อ” กรเอ่ยประชดแม่ของลูกไปพร้อม ๆ กัน เธอเลี้ยงลูกตามใจจนเคยตัว สองแม่ลูกใช้เงินเหมือนกระดาษ ทำอย่างกับว่าเงินมันหล่นมาจากอากาศ เขาต้องทนทำงานท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ หลบ ๆ ซ่อน ๆ กินผัดผัก ซดน้ำซุปถั่วงอก นานแรมเดือนเพื่อประหยัดเงินส่งให้ทุกคนทางนี้ได้อยู่อย่างสุขสบาย เก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ เพื่อที่จะได้กลับมาอยู่กับครอบครัวเร็ว ๆไม่คิดเลยว่าสองแม่ลูกใช้เงินมือเติบ ตั้งแต่เขากลับมา จำเป็นต้องจัดการขั้นเด็ดขาด เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายในบ้านหลังนี้ต้องผ่านการเห็นชอบจากเขาก่อนเท่านั้น“อยากกินก็กินกันไปเลย สร้อย

  • สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart   CHAPTER 41

    โต๊ะอาหารมีกับข้าวประจำท้องถิ่นวางไว้หลายอย่าง จูนมองแวบเดียวก็รู้ว่าพ่อทำมันด้วยตัวเอง“นั่งกันก่อนสิ หิวกันแล้วใช่ไหม” คนเป็นพ่อผายมือให้ลูกสาวกับแฟนนั่งเก้าอี้ข้างกัน“ไม่รอยัยเจนก่อนเหรอ เมื่อกี้ลูกโทรมาบอกว่าติวหนังสือเสร็จแล้ว กำลังจะกลับบ้าน” สร้อยเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนวางกระติกข้าวเหนียวไว้บนโต๊ะ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้มาช่วยสามีทำครัว เพราะติดเม้าท์มอยกับบรรดาญาติสามีเรื่องลูกเลี้ยงพาผัวกลับมาบ้าน“ไม่ต้องรอ พูดอย่างกับเจนจะกินอาหารบ้าน ๆ วัน ๆ ก็เห็นซื้อข้าวกล่องในร้านสะดวกซื้อ” กรเอ่ยประชดแม่ของลูกไปพร้อม ๆ กัน เธอเลี้ยงลูกตามใจจนเคยตัว สองแม่ลูกใช้เงินเหมือนกระดาษ ทำอย่างกับว่าเงินมันหล่นมาจากอากาศ เขาต้องทนทำงานท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ หลบ ๆ ซ่อน ๆ กินผัดผัก ซดน้ำซุปถั่วงอก นานแรมเดือนเพื่อประหยัดเงินส่งให้ทุกคนทางนี้ได้อยู่อย่างสุขสบาย เก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ เพื่อที่จะได้กลับมาอยู่กับครอบครัวเร็ว ๆไม่คิดเลยว่าสองแม่ลูกใช้เงินมือเติบ ตั้งแต่เขากลับมา จำเป็นต้องจัดการขั้นเด็ดขาด เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายในบ้านหลังนี้ต้องผ่านการเห็นชอบจากเขาก่อนเท่านั้น“อยากกินก็กินกันไปเลย สร้อย

  • สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart   CHAPTER 40

    บ้านสองชั้นเก่า ๆ ครึ่งบนเป็นไม้ ครึ่งล่างเป็นปูนก่อขึ้นมาปิดทึบ จูนมองบ้านของยายเงียบ ๆ ไม่กล้าจะเดินเข้าไป กระทั่งมือหนายื่นมือมาจับมือเธอแล้วจับจูงให้เดินไปพร้อมกัน เธอเลือกกลับมาหายายวันนี้เพราะเป็นวันครบรอบที่ยายจากไป‘ยาย จูนกลับมาหายายแล้วนะ“จูน” เสียงเรียกจากด้านหลังเรียกให้คนที่กำลังเดินเข้าไปหันกลับมามอง ดวงตาเบิกกว้างนิด ๆ ก่อนจะกะพริบรัว ๆ เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า“จูน กลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ พลันก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ใบหน้าคมเข้มในความทรงจำกำลังหวนกลับมาให้เธอนึกถึง “พ่อเอง”ผู้ชายตรงหน้าคือ พ่อ ของเธอ“พี่กร คุยกับใครน่ะ” เสียงแหลมเล็กติดรำคาญเอ่ยดังจากด้านหลัง ก่อนปรากฏตัวยืนเคียงข้างกัน ดวงตาเฉี่ยวคล้ายนกเหยี่ยวจ้องมองจูนอย่างแปลกใจ “อ้าว จูน”ผู้หญิงตรงหน้าคือ น้าสร้อย แม่เลี้ยง ของเธอจูนยืนนิ่งนานหลายนาที กระทั่งฝ่ามือหนาสอดมาประสานแนบแน่น เธอถึงได้สติแล้วเอ่ยทักทายพวกเขา“พ่อกลับมาเมื่อไหร่”“กลับมาได้สองปีแล้ว ว่าแต่จูนไปอยู่ที่ไหนมา พ่อพยายามติดต่อเรา แต่ติดต่อไม่ได้เลย นี่ถ้าวันนี้พ่อกับน้าสร้อยไม่ผ่านมาทำธุระแถวนี้ก็คงไม่ได

  • สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart   CHAPTER 39

    ใบหน้าหวานหลับตาพริ้ม พยักหน้าเป็นการตอบรับ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในสัมผัสแห่งความสุขสม ทุกการเคลื่อนไหวของเขาตอกย้ำรุนแรงและหนักหน่วง รู้สึกเหมือนตัวเองปะทะคลื่นลูกใหญ่ที่สาดซัดเข้าหาครั้งแล้วครั้งเล่า วินาทีที่เขาถอดกายออกไปเกือบหลุด หัวใจวูบโหวงรีบไขว่คว้าหาอ้อมกอดเขา วินาทีที่เขาดันกายเข้ามาสุดลึกล้ำ ตัวเธอเหมือนจะจมดิ่งในน้ำทะเลลึก“เสร็จเลยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยกระเส่า ร่างหนาโน้มตัวเข้ามาจูบลึกซึ้งแล้วผละออกไป เป็นจูบที่ร้อนแรงและสั้นกระชับ เพื่อเป็นการเร่งเร้าให้เธอพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดไปพร้อมกับเขาบูมเริ่มโหมกระหน่ำจังหวะรักอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงที่สุดเท่าที่ทำได้ ทุกการกระทบกระเทือนหนักหน่วงและลึกซึ้งถึงแก่นกลาง เสียงครางของจูนประสานกับเสียงเนื้อกระทบกันดังระงมไปทั่วห้องจูนเกร็งตัวแอ่นอกรับสัมผัส มือเรียวจิกเข้าที่ไหล่กว้างของเขาด้วยความเสียวซ่านจนเจ็บไปหมด เธอรู้ว่าจุดสุดท้ายมาถึงแล้ว ดวงตาของเธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มตื้นด้วยอารมณ์อย่างเลือนรางไม่นานนัก ร่างหนาก็แข็งเกร็ง กระตุกถี่ ๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างท่วมท้น ตามมาด้วยร่างกายของจูนที่กระตุกเกร็งตามด้วยค

  • สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart   CHAPTER 38

    หกเดือนต่อมา“จูนจะกลับขอนแก่น” เธอลากกระเป๋าเดินทางออกมากางบนพื้น ดึงเสื้อออกจากไม้แขวนแล้วพับเก็บลงกระเป๋าอย่างเรียบร้อย“ทำไมต้องกลับ พี่ทำอะไรให้จูนโกรธเหรอ” คนตัวสูงใส่ชุดกีฬารีบเดินมาหาคนตัวเล็กอย่างลนลาน เขาแข่งบอลเสร็จก็รีบกลับมาหาเธอเลยทันที ไม่ได้แวะข้างทาง ปวดฉี่ก็ยังต้องอั้นเอาไว้เพื่อจะขอมาเจอหน้าเธอก่อน แต่จู่ ๆ เขาเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วเธอก็บอกว่าจะกลับบ้านแถมยังเก็บเสื้อผ้าไปหลายชุด บูมรีบหยิบเสื้อผ้าของคนตัวเล็กออกมาแล้วกอดเอาไว้ในอก“พี่บูมใจเย็นก่อน ฟังจูนพูดให้จบก่อนสิ” จูนถอนหายใจใส่คนตรงหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย อาการตื่นตกใจเกินกว่าเหตุ มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร หรืออาชีพนักกีฬาอยู่ในสภาวะกดดันหนักจนเกิดอาการแพนิกกลัวเมียหนีอย่างนั้นเหรอ“ก็จูนบอกจะกลับบ้าน” บูมว่าเสียงอ่อน ทำสายตาเศร้าสร้อย“จูนมีบ้านก็ต้องกลับไปดูบ้างสิ ทิ้งไว้นานหลายปีไม่มีคนดูแล ป่านนี้ปลวกกินจนเหลือแต่เสาแล้วมั้ง” ผ่านไปห้าปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับบ้านเลย แต่ตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองสามารถกลับบ้านได้แล้ว บวกกับมีเวลาพักร้อนสิบวัน เธอจึงตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินกลับขอนแก่น“แค่ไปดูใช่ไหม” บูมถามอย่

فصول أخرى

قد تعجبك أيضًا

استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status