Alle Kapitel von ทัณฑ์สวาทจักรพรรดิมืด: Kapitel 11 – Kapitel 20

บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางของประธานกรรมการบริหารเสิ่นอวี้กรุ๊ปเย็นเยียบลงฉับพลัน ราวกับมีพายุหิมะก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ แม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะยังคงทำงานในอุณหภูมิปกติก็ตามสายตาคมกริบของเสิ่นเหยียนเฉินที่จับจ้องไปยังผู้มาเยือน ไม่ได้มีความเป็นมิตรของคู่ค้าทางธุรกิจเลยแม้แต่น้อย มันคือสายตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังประเมินศัตรูที่กล้ารุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของมัน และที่สำคัญ... ศัตรูตัวนี้กำลังส่งสายตาห่วงใยให้กับเหยื่อที่อยู่ในกรงเล็บของเขาเสิ่นเหยียนเฉินออกแรงบีบหลังมือของหลินอวี่ซินแน่นขึ้น บังคับให้เธอขยับเข้ามาแนบชิดกับพนักเก้าอี้ของเขาจนแทบจะเกยขึ้นไปบนตัก"ดูเหมือนผู้ช่วยส่วนตัวของผม... จะ ตื่นเต้น เป็นพิเศษที่ได้พบคุณนะครับ"คำพูดของเสิ่นเหยียนเฉินราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนกู้ข่ายชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่รอยยิ้มการค้าอันสมบูรณ์แบบจะถูกจุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจต่อการแสดงความเป็นเจ้าของอันโจ่งแจ้งนั้น ชายหนุ่มขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแ

ขบวนรถเอสยูวีสีดำกันกระสุนสามคันแล่นฝ่าความมืดของยามพลบค่ำ ลัดเลาะไปตามถนนสายส่วนตัวที่ทอดยาวขึ้นสู่ยอดเขาอันห่างไกลจากความวุ่นวายของมหานครภายในรถคันกลาง หลินอวี่ซินนั่งตัวตรงแน่วอยู่บนเบาะหนังแท้ ขนาบข้างด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่นั่งประกบซ้ายขวาอย่างแน่นหนา ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มและเสียงลมที่ปะทะหน้าต่างรถเท่านั้นสายลับสาวทอดสายตามองออกไปนอกกระจกติดฟิล์มดำสนิท สมองของเธอทำงานอย่างหนักเพื่อจดจำเส้นทาง องศาการเลี้ยว และระยะเวลาที่ใช้ในการเดินทางตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกมาอย่างหนัก ทว่ายิ่งรถแล่นสูงขึ้นไปเท่าไหร่ ความหวังที่จะหลบหนีก็ยิ่งริบหรี่ลงเท่านั้น ถนนเส้นนี้ถูกตัดขึ้นมาเพื่อคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นเพียงหลังเดียว มีป้อมยามตรวจตราทุก ๆ หนึ่งกิโลเมตร และกล้องวงจรปิดที่ซ่อนตัวอยู่ตามต้นไม้แทบจะทุกตารางนิ้วนี่มันไม่ใช่แค่บ้าน... แต่เป็นป้อมปราการทางการทหารชัด ๆในที่สุด ขบวนรถก็ชะลอความเร็วลงเมื่อเข้าใกล้ประตูเหล็กดัดอัลลอยด์ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านราวกับประตูสู่ยมโลก บานประตูค่อย ๆ เปิดออกด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ เผยให้เห็นคฤหาสน์ส

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นเอ็กซ์คลูซีฟสีดำด้านแหวกอากาศธาตุดังกระหึ่มไปทั่วผืนฟ้าเหนือยอดเขา เครื่องจักรกลเหล็กกล้าฝ่าความมืดมิดยามวิกาลมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นด้วยความเร็วสูงสุด ทว่าความเร็วนั้นยังไม่อาจเทียบได้กับความร้อนรุ่มในอกของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของภายในห้องโดยสารสุดหรู เสิ่นเหยียนเฉินนั่งตัวตรงแน่ว นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองฝ่าความมืดออกไปเบื้องหน้า รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาบอดี้การ์ดและนักบินไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงมือหนากำสมาร์ตโฟนที่แสดงหน้าจอแจ้งเตือนการแฮ็กระบบไว้แน่นจนข้อขาว... 120 วินาที!ไอ้สวะกู้ข่ายใช้เวลาเพียงสองนาทีในการลักลอบเจาะระบบไฟร์วอลล์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา เพื่อลอบส่งข้อความหาผู้หญิงของเขา! และที่น่าเจ็บใจที่สุด คือการที่หลินอวี่ซิน ผู้หญิงที่เขาสวมปลอกคอตีตราจองไว้ กลับกล้าหาช่องโหว่ลอบติดต่อกับชู้รักลับหลังเขา ทั้งที่เธอกำลังสวมเครื่องส่งสัญญาณและอยู่ในกรงทองของเขาแท้ ๆ!กล้ามาก... หลินอวี่ซิน คุณกล้าลองดีกับความอดทนของผมมากเกินไปแล้ว!เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดบนลานจอดดาดฟ้าของคฤหาสน์อย่างแม่นยำ ทันทีที่ฐานสกีแตะพื้น เส

ห้องบอลรูมขนาดมหึมาของโรงแรมแกรนด์เสิ่นอวี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสรวงสวรรค์จำลอง โคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับ แขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและนักการเมืองชั้นนำต่างมารวมตัวกันในชุดราตรีและสูทหรูหรา เสียงบรรเลงเพลงคลาสสิกจากวงออร์เคสตราคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยและเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันทันทีที่เสิ่นเหยียนเฉินก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับหลินอวี่ซิน บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบสงัดลงชั่วขณะ สายตานับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่พวกเขาราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด ไม่ใช่เพราะความหล่อเหลาอันตรายของประธานเสิ่น หรือความงามหยดย้อยของหญิงสาวข้างกายเพียงอย่างเดียว แต่สิ่งที่กระชากสายตาทุกคู่คือ 'ปลอกคอแพลทินัม' ที่เปล่งประกายล้อแสงไฟอยู่บนลำคอระหงของเธอต่างหาก!ในแวดวงสังคมชั้นสูง การควง 'ผู้หญิงชั่วคราว' ออกงานไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การสวมปลอกคอเพื่อประกาศสถานะ 'สัตว์เลี้ยง' อย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ คือการแสดงอำนาจที่ป่าเถื่อนและท้าทายศีลธรรมอย่างที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากวิจารณ์เสิ่นเหยียนเฉินซึ่งหน้า มีเพียงเสียงซุบซิบนินทาที่ดังหึ่ง ๆ อยู่เบื้องหลังหลินอวี่ซินเชิดหน้าขึ้น พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแม้ในใจจะรู้สึกอัป

ภายใต้แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วห้องบอลรูมที่พังพินาศ บรรยากาศตึงเครียดจนถึงขีดสุดราวกับอากาศธาตุถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นกู้ข่ายยืนนิ่งงัน มือที่กำกระบอกปืนสั่นเทาอย่างรุนแรง ดวงตาสีรัตติกาลของเขาแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคั่งแค้นและอัปยศ ภาพของหลินอวี่ซิน หญิงสาวที่เขาทะนุถนอมและเฝ้าปกป้องมาตลอดชีวิต กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของปีศาจร้ายอย่างเสิ่นเหยียนเฉิน มันกรีดแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลายเป็นชิ้น ๆ"ถอย..."กู้ข่ายเค้นเสียงลอดไรฟัน คำสั่งนั้นแผ่วเบาทว่าหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกถล่มทับ บรรดาลูกทีมหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่แฝงตัวเข้ามาต่างมองหน้ากันด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อเห็นรังสีอำมหิตของบอดี้การ์ดตระกูลเสิ่นนับสิบที่เล็งปืนกลจ่อพวกเขาทุกทิศทาง และที่สำคัญที่สุด... เข็มพิษที่จ่ออยู่ที่ลำคอของรหัสแบล็กโรส พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น"ผมบอกให้ถอย!!" กู้ข่ายตวาดลั่นจนสุดเสียง ก่อนจะลดปืนลงและโยนมันทิ้งลงบนพื้นพรมเสียงดัง ตุ้บ!เสิ่นเหยียนเฉินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะที่เหนือกว่าในทุกสมรภูมิ เขากระชับอ้อมกอดรั้งเอวของหลินอวี่ซินให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขาม