All Chapters of Nine Months To Say Goodbye : Chapter 221 - Chapter 230

Pabalik-balik pala si Atasha sa bahay namin noong panahon na iyon para bisitahin ako pero nang malaman niyang wala ako doon, hindi agad siya naniwala.Nakailang tanong na raw siya kina Mama at Renzo kung nasaan ako pero tahimik lang daw sila, ayaw sabihin kung nasaan talaga ako.Ang akala na raw ng bruha ay patay na ako, ayaw lang daw nila sabihin. Bruha talaga!At ayon na nga, dahil daw sa bored ay iyon na ang ginawa niya sa mga sumunod na linggo. Ang paghahanap sa akin.Hanggang sa sinusundan na niya si Renzo kahit saan man ito pumunta. Sabi niya, lagi raw sa ospital kung saan ako naka-confine nakatambay si Renzo. Pero nasa labas lang daw siya, hindi kailanman pumasok.Noong una, patago niya raw pinagmamasdan si Renzo, hanggang sa hindi na niya nakayanan at lumapit na ito sa kanya.Kaso bago pa siya makalapit ay may nauna ng lumapit kay Renzo, and it turned out na si Marco pala ito. Napaatras at nagtago na lang ulit si Atasha sa pinanggalingan nang makitang dinumog na ng maraming la

Kahit may kadiliman sa kinaroroonan niyang side ay alam kong siya ‘yun.No way...Mabilis akong tumalikod at lalabas na sana ngunit bago ko pa mahawakan ang seradura ay narinig ko na ang pag-uga ng kinaroroonan nilang kama."You came..."Sh*t. He's awake!Kasabay ng pagkakatigil ko ay ang pagtigil din ng hininga ko. Sandali kong pinikit ang mga mata upang pakalmahin ang sarili. At nang pakiramdam ko’y kumalma na ako kahit papaano, saka ko siya matapang na hinarap."H-Hi..." I almost startled.Tinago ko na lang ang panginginig ng aking labi sa paggawad sa kaniya ng hilaw na ngiti. Madilim naman na kaya imposibleng makita niya ang pagkabalisa ko."I didn't know you were here. Uhm... titingnan ko lang sana kung gising pa siya," sabi ko, tukoy ko sa anak ko.Mula sa pagkakaupo sa kama, umusog siya at tumayo na. Para akong sinasakal na hindi ko maintindihan nang nagsimula siyang humakbang palapit sa akin. Kahit madilim ay nakita ko ang munti niyang pagngiti nang magtama ang mga mata namin.

Imbes na sumunod agad sa kaniya, napaupo na lang ako sa hagdan. Tulala pa rin ako, hindi makapaniwala sa nangyayari.So, he really did say 'our room'. Ibigsabihin, plano niyang magsama kami sa iisang kuwatro lang ngayon?No way...Napakapit ako sa railings ng hagdan at marahang inumpog doon ang noo ko.This can't be real, right?May girlfriend na siyang tao! That was according to Joseph. Hindi ko alam kung saan nakakakuha ng impormasyon ang lalaking iyon pero wala naman siguro iyon intensyon na magsinungaling sa akin. Oo't hindi niya dinirekta na girlfriend nga ni Renzo ang kasama nitong umuwi dito, pero sabi niya ay babae. Same girl daw sa nakitang kasama nito noon bago ako manganak.Ano bang nasa utak ng Renzo'ng 'yan?Marahas akong napapikit at naipatong na lang ang noo sa tuhod. Mukha na akong tangang uod dito sa hagdan. Kasi naman! Bakit ba big-deal sa akin ito?Of course, it is!He wanted us to stay in one room.Isn’t that cheating on his girlfriend? At ano ako? Magiging rason n

Bago pa ako makapag-isip ng tamang gawin ay hinila na ni Renzo ang kamay ko paakyat sa hagdan. Sa sobrang gulat ko sa ginawa niya ay hindi ko na nagawang umapila at nagpatianod na sa kaniyang hila.Agad akong napalunok nang nasa harapan na ako ng anak ko, nakatingin sa akin at umiiyak habang karga-karga na siya ni Renzo."Mommy's here. Tahan na," malambing na alu sa kaniya ni Renzo, nakangiting nakatingin sa akin.Katulad ng dati, tila may kumikirot sa dibdib ko ngayong nakatingin pa rin ako sa ayaw tumahan ng anak ko. Gulat akong napatingin kay Renzo nang lumapit pa siya sa akin at ikinaway sa akin ang kamay ng baby."Mag-hi ka dapat. Crying is not the proper way to welcome your Mommy," malambing niyang usap kay baby.Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa sa paglalambing sa kaniya ni Renzo, pero iyon nga. Marahan akong natawa. Parang may magic din na kasabay ng pagtawa ko ay ang pagtigil din ng pag-iyak ng anak ko.I know I wasn't really ready. Isang taong gulang na siya pero hang

Muling kumatok si mamang enforcer kaya nataranta na ako. Tinanggal ko na ang seatbelt ko at lumapit ng husto kay Renzo para yugyugin siya."Renzo..." mahina ngunit balisa kong yugyog sa kaniya.Naalimpungatan siya. Kinusot na muna niya ang kaniyang mata bago ako tingnan. It took him seconds before he realized what was happening. Napaayos ako ng upo nang matanaw niya sa labas ang nakatingin pa rin sa amin na mama."Sorry," aniya at nagtangkang lumabas sa kotse. "Kausapin ko muna siya."Sandali niya akong nilingon ta's lumabas na. Napakagat ako sa labi, hindi maiwasan ang pag-aalala nang makita ko ang panghihina niya sa kaniyang postura. Sa harap kasi siya dumaan.Ako na lang ang magmamaneho pagkabalik niya.Agad akong sumunod sa kaniya sa labas. Naabutan kong humihingi siya ng paumanhin sa mama. Kumunot ang noo niya nang malingunan niya ako sa tabi niya."Next time, 'wag nyo na ito ulitin...""Thank you, sir," sagot niya sa huling pangaral ng mama."Sorry sa nangyari. Hindi ko alam na