All Chapters of Nine Months To Say Goodbye : Chapter 231 - Chapter 240

He was probably burning up in there, at hindi ko alam kung bakit parang ang OA ko naman mag-alala sa kaniya ngayon!Dumiretso na akong pumasok sa kotse sabay sarado ng pintuan. Kauupo ko lang sa may driver's seat nang maagaw agad ng atensyon ko ang nakalatag na cellphone sa ibabaw ng dashboard. Akala ko ay ‘yung akin kasi cellphone ko rin ang binalikan ko dito. Isa pa, parehong unit din. Pero agad akong natigilan nang makita ang pag-ilaw ng screen nito.Inabot ko ito at tinitigan ang nasa wallpaper, hindi inalintana ang numerong tumatawag doon.Ako ang nasa wallpaper niya. Picture ko ang naka-display sa lock screen niya. Kuha ito sa isa sa photoshoot ko sa Canada.Ibinaba ko ang cellphone sa aking hita at napapikit na lang ako. Sumandal na rin ako sa inuupuan sabay hindi mapigilan ang nais kumawalang ngiti sa labi ko.That idiōt. Kailangan talaga sa pinakamaganda kong shoot ang ilagay niya dito?Dumilat ako at napapailing na lang. Kagat-kagat ang labi, inabot ko ang cellphone kong nah

"Now, talk," panimula niya.Hindi ko alam kung bakit sinunod ko ang gusto niyang dito nga kami sa kama mag-usap, kahit puwede naman talagang na sa kinainan naming hapag kami magusap.But look at us now? Pareho kaming nakaupo sa kama, magkaharap. Bagama't may pumapagitnang unan sa amin, pakiramdam ko pa rin ay sobrang lapit namin sa isa't isa.Hindi naman kasi totoo ang sinabi niyang maluwag nga ito. Sakto nga lang ang laki nito sa dalawang tao, e.Siguro iisipin ko na lang kung bakit ako pumayag na dito ay dahil nakakaramdam na rin ako ng antok. At ayaw akong matulog sa sahig. Lalo naman na ayaw ko siyang patulugin doon dahil siya ang may sakit."Before I start, wear this first," aniya at nilabas mula sa kaniyang bulsa ang pamilyar na singsing.Iyon yung promise ring na binigay niya sa akin noon. Sa natatandaan ko, iniwan ko iyon sa ospital bago ako umalis.Kinuha ko iyon sa kamay niya. Agad nagliwanag ang mukha niya dahil doon, pero ganoon din kabilis ang pagsimangot niya nang hindi

"Mas komportable akong nararamdaman kita," simple niyang sabi."Really?" Sarkastiko akong tumingin sa kaniya. "Paano kung ikaw na naman ang magkasakit? Wala akong oras na alagaan ka," dugtong ko at inikutan siya ng mata."Hindi naman ako magpapaalaga sa’yo. Ikaw dapat ang inaalagan ko, Mitch. Ganoon dapat. Now, let me feed you."Umayos ako ng upo at nirolyohan siya ulit ng mata bago ko isubo ang sinandok niyang lugaw.At dahil nakakandong ako sa kaniya, inayos ko ulit ang pagkakaupo ko sa kaniya, pati na rin ang pagkakaangkla ng kamay ko sa leeg niya. Natigil lang ako sa paggalaw nang mapansin ko ang marahas niyang pagpikit. Huli na nang mapagtanto ko ang sarili kong galaw nang may maramdaman akong umbok sa aking pwētan.Don't tell me I made him… hōrny?"Huwag kasi magalaw," aniya at naglabas ng malalim na buntong hininga.Kahit hindi niya ipaliwanag ang sinabi, kuha ko na ang ibig niyang sabihin. Ang hindi ko lang maintindihan, pupwede naman akong umalis na sa kaniyang hita pero bakit

Ang kanina ko pa pinipigilang inis ay nilabas ko sa pamamagitan ng mabibigat kong hakbang sa kalsada. Lumingon ako sa likod nang makita ko ang pagsunod niya.Tumigil ako upang harapin siya. Ganoon din siya. Ang pinagkaibahan lang, siya ay may pagsusumamo sa kaniyang mukha. Ako naman ay halos patayin na siya sa aking utak."All this time, akala ko ang tino-tino mong tao. Tapos malalaman ko lang na katulad ka lang din pala kita. You fvcking womanizer! Siguro sinadya mong maging mabait sa’kin noon para kunin ang loob ko noon?""What? No..." agap niyang iling. Akma siyang lalapit pero humakbang lang ako paatras kaya napatigil siya. “I may have been bad to some girls, but I’m only like this with you, Mitch. God knows how hard I tried to erase my feelings for you, but I couldn’t. I kept finding myself rushing back to you.”II clicked my tongue in annoyance and looked away from him for a moment."Kailan mo ako nagsimulang nagustuhan?" tanong ko, dahan dahan ko ulit siyang nilingon. Muli akon

Saktong pagpasok ni Luna sa hallway ng banyo ng cafeteria ay ang paglitaw din kung saan ni Joseph sa harap ko."May bisita ka ata sa labas. Clue... b*stardo," bungad sa akin ni Joseph.Kinunutan ko siya ng noo pero nginisian niya lang ako bago inalis na ang tingin sa akin. Sa pinasukan ni Luna siya sa ngayon nakabaling."Anong b*stardo? Ako ba ang hinahanap?" tanong ko pa.Hindi pa siya nakakalingon ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng aking phone.‘Renzo's calling…’Teka, huwag niya sabihing siya ang tinutukoy niyang b*stardong naghahanap sa akin?Nakagat ko ang labi at ibinaba na muna ang cellphone. Tumayo ako para lumabas na muna. Pero bago ‘yun ay sinapok ko muna sa ulo ang tunay na b*stardo."Loko ka!" ikot ko ng mata kay Joseph."Para saan ‘yun?" gulat na tanong niya habang hinihimas ang sinapok kong ulo niya.Pero imbes na sagutin siya ay tinahak ko na ang daan palabas. Nasa hallway na ako nang sagutin ko ang muling pagtawag ni Renzo. Diretso lang ang lakad ko habang ang aking c