Todos os capítulos de Nine Months To Say Goodbye : Capítulo 271 - Capítulo 280

Matutulog na sana ako nun nang tumunog ang cellphone ko. Hindi ko sana sasagutin iyon dahil hindi naman nakarehistro ang numero niya, pero nang mabasa ko ang mensahe niya, kung saan niya ipinakilala ang sarili, mabilis pa sa alas kuwatro ang pagsagot ko sa muli niyang pagtawag sa akin."Nandito ako sa labas ng dorm niyo. Can you go outside for me? May gusto lang akong sabihin sa'yo..." bungad niya sa kabilang linya.Sumiklab ang matinding kaba sa dibdib ko. Hindi ko alam kung saan nga niya nakuha ang numero ko pero hindi na iyon importante. Napukaw ng atensyon ko ang paraan ng pananalita niya sa akin, malayo sa kaninang ipinakita niya sa akin sa mansyon nila.Na para bang sobrang lamig ng tono ng boses niya. Sa sobrang lamig ay muling nangibabaw sa utak ko ang masamang kutob sa pag-uusap naming ito.And I was right. Sabi ko nga, madalas pa naman ay tama ang hinala ko."Layuan mo ang anak ko. Yes, you're a fine woman. A successful model and a very pretty, pero hindi ikaw ang nakikita k

Si Renzo ang mismong lalaki na nakikita kong kayang kaya kong ipangalandakan kay Mama, lalo na't naging malapit siya sa kaniya.Bukod sa kakisigan niya, isa rin siyang bilyonaryo. Kaya noong nalaman kong law student siya ay napagtanto kong siya na talaga ang karapat dapat na maging boyfriend ko. Na sa wakas ay kayang kaya ko nang makipagsabayan kay Ate.Ang kaso lang, kahit anong gawin ko ay talagang nakababatang kapatid ang turing niya sa akin.It was such a blessing in disguise when he came into my life.He made me realize so many things.He made me realize that I couldn’t just have any man wrapped around my finger simply because I was beautiful and sēxy.He made me realize that expensive things weren’t always what could make me happy.Nang pinanagutan niya ako, doon ko tuluyang napagtanto na ako pala mismo ang hindi nababagay sa isang tulad niya.He's such a selfless person. Iyong tipong mapapatanong na lang ako sa sarili kung paano siya ginawa ng Diyos dahil nga punong puno siya n

"Good afternoon, love. Kanina ka pa dumating?" bungad niya, lumapit siya sa'kin at hinalikan ako sa pisngi."Hindi masyado. matutulog sana ako. Gutom ka na ba?"I untied his necktie, then had him take off the coat he was wearing. Tinalikuran ko muna siya upang ilagay ang mga iyon sa labahan."Hindi masyado..." malambing niyang gaya sa sagot ko.Natigil ako saglit sa kinatatayuan nang yakapin niya ako patalikod. Mayamaya pa ay napangiti ako nang bumaba ang tingin ko sa kamay niya. May hawak pala siyang maliit na kahon. Singsing na naman ang laman, panigurado."Happy 5th anniversary, my love, my only madame..." he whispered then kissed me on my cheek.Inayos ko ang posisyon namin at humarap sa kaniya. Agad nawala ang ngiti ko sa labi nang makita ang kapaguran sa mga mata niya."You look tired. Bukas na tayo mag-date?" malungkot kong suhestiyon.Agad siyang umiling na ikinasimangot ko naman. Sasabihin na naman ata niyang hindi siya pagod kahit sobrang halata na.“I’m tired, but I still w

Matinding pag-aalala ngayon ang nakaukit sa kaniyang mukha. Tipid ko siyang nginitian bago tumayo mula sa pagkakaupo sa kaniyang hita.Sinundan niya ako nang pumwesto ako sa railings ng balkonahe. Sandali akong pumikit upang damhin ang marahang pagdaan ng hangin sa akin."Gusto ko silang patawarin. Taon na rin ang nakalipas. Before I plan to marry you next year, I want to finally let go of my painful past.”Pagkatapos kong sabihin iyan sa mahinahon na boses ay nilingon ko siya. Medyo nakaawang ang bibig niya, tila may gusto siyang sabihin pero hindi niya naituloy nang hawakan ko ang magkabila niyang mga kamay.“Your family keeps contacting me about you. They want to ask for our forgiveness. While we’re away from each other, I want you to rethink everything. I also want you to free yourself from everything that’s keeping you from being free. And I know that includes them,” I smiled as I cupped his cheek again.Ipinatong niya sa magkabila kong kamay ang kaniya. Napangiti ulit ako nang m

RENZO'S POVMay nagaganap na party dito sa mansyon, pero bago ako makihalubilo sa mga pinsan ko ay lumabas muna ako ng gate upang kunin ang ibang kakailanganin sa loob.Pagdating ko sa guard house ay agad binuhat ang kadideliver pa lang na mga inumin. Marami ang stock kanina sa loob pero dahil marami ang inimbita sa party, nagkaubusan."Ito lang ba, Manong, ang hindi pa nadadala sa loob?""Opo, sir. Ako na po ang bahala diyan. Nagpahinga lang ako saglit."Hindi ko pinakinggan ang sinabi niya at sinimulan nang buhatin ang sa tingin ko ang pinakamabigat. Agad napatayo sa inuupuan si Manong nang makita ang ginawa ko. Balak sana niya akong pigilan pero nginitian ko siya."Pagod na ho kayo. Wala naman akong ginagawa sa loob kaya ako na. Pahinga na muna kayo," sabi ko.Napakamot na lang siya sa ulo. Tinalikuran ko siya at tinungo na ang main door, dala ang malaking kahon na naglalaman ng mamahaling mga inumin.Nasa pintuan na ako nang makasalubong ko si Riel, ang pinakamalapit sa akin na pi