All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 261 - Chapter 270

Pagkatapos nun ay hinayaan na niya akong lumabas sa kotse niya. Pagbalik ko sa party ay agad akong nagpaliwanag kina Jessel at Winter. Hinanap ko pa si Joseph sa paligid pero hindi ko na siya nakita dahil hinatid daw niya si Luna.Hindi na rin ako nagtagal sa loob. Dumating ang boyfriend ng dalawa kaya nagpaalam na ako sa kanila. Pagbalik ko sa kotse ni Renzo ay nandoon pa rin siya, tahimik na naghintay sa akin.Banayad niya akong nginitian nang maupo ulit ako sa may passenger seat.“I remember... Is there something wrong with my outfit?” bungad niyang tanong sa akin, tila kanina pa binagabag ng ideyang iyon.Sinipat ko ang kabuuan niya bago ko inayos ang seatbelt ko. "Wala naman. It’s just that I found it weird seeing you go out dressed like that. Nagmukha kang Tito."I didn’t mean to offend him, but it seemed like I did because he stared at his outfit for a long moment.“I don’t see it as an outfit for an uncle. Siguro kaya ganoon ang tingin mo dahil literal na parang Tito mo na ako

"Ano na namang kadramahan ang sasabihin mo sa akin ngayon?" hindi ko na naitago ang inis sa boses ko.Nakita ko ang paglunok niya. Tinanggal ko na ang suot kong sumbrero, pati na rin ang mask at shades ko. Inayos ko ang pagkakaupo ng buhok ko bago ko siya binalingan ulit."Hindi ko kilala ‘yung babae," panimula niya saka siya umiling, nakatingin na rin sa akin.Pero agad din siyang nag-iwas ng mata nang magtama ang mga mata namin. Okay, aaminin ko, medyo naging insensitive ako sa bungad kong tanong sa kaniya.Tumikhim ako at sa labas na rin tumingin."So bakit mo 'ko dinala dito?" tanong ko sa mas malumanay na tinig.Napatingin na naman ako sa kamay ko nang abutin niya ‘yun. "Hinatid ko lang ‘yung kapatid ko. Hindi ko alam na ipapakilala pala niya ako sa kasama niya. How are you?""I'm fine," matikas kong sagot, binalik sa labas ang tingin. "Ikaw? Kamusta na?"Gusto ko siyang tanungin kung bakit hindi na niya ako kinontak tungkol sa napag-usapan namin pero masyado pang maaga para doon

Hindi ko masyadong naririnig ang pinag-uusapan nila pero base sa mga reaction nila habang nag-uusap, mukhang hindi maganda ang namumuong tensyon sa pagitan nila.Napaayos ako ng upo nang hindi nagtagal ay padabog na binuksan ng kapatid niya ang pintuan sa likuran. Napalunok ako nang lingunin ko siya saglit at ikot ng mata ang iginawad sa akin.Okay...Although Renzo smiled at me when he returned to the driver’s seat, I could still see the displeasure on his face. Tuloy, hindi ko alam kung dapat ba akong lumabas na at bumalik sa mga kaibigan, o manatili dito hanggang sabihin ni Renzo na puwede na akong umalis.But neither of those things happened. Walang sabi-sabi ay pinaandar ni Renzo ang sasakyan. Binalot ako ng pagtataka nang magsalita ang kapatid niya sa likod."You'll regret this, Kuya," matabang na sabi ng kapatid niya.Umiling na lang si Renzo at hindi na sinagot ang kapatid.Wala talaga akong ideya sa nangyayari. Bukod sa hindi ko alam kung bakit nandito pa ako sa loob ng kotse

Bakit dahil sa sinabi niya ay mas lalo lang lumakas ang kutob ko kanina na may hindi magandang mangyayari ngayon?Nginitian niya ako pagkatapos pero hindi ko iyon nagawang suklian. Katulad ng ginawa ng nauna ng tatlo, dinaanan lang din kami ni Ralph at sumunod sa pamilya nila.Hindi nagtagal nang iginiya ako ni Renzo kung saan sila nagpunta. Nagtataka man ako sa inaasta ng pamilya niya, nanatili akong tahimik nang maupo kaming dalawa sa isang mahabang lamesa. Mag-aalas sais na ng gabi kaya oras na siguro ng hapunan.Inisa isa ko ang ekspresyon ng mga mukha nila matapos akong alalayan ni Renzo sa pag-upo.Nasa may pinakadulo ang kaniyang Papa. Diretso lang ang tingin niya. Ngayon na titig na titig ako sa itsura niya, napansin kong kamukhang kamukha nga siya ni Renzo. Iyon lang at nasobrahan sa pagkaseryoso ang mukha ng Papa niya.Sa salungat naman nitong dulo ay ang nanay nilang bahagya akong nginitian nang magtama ang mga mata namin. Nginitian ko rin siya pabalik, ngunit hindi ko maiw

Akala ko'y magiiba na ang mood nilang lahat pagkatapos ng sinabi ni Ralph. Awkward pa akong lumingon sa kanilang tatlo, ta's ang bumungad sa akin ay ang naiiling na lang nilang mga reaksyon."Ang kapal naman ng isang 'yon. Akala mo talaga, e, kung sinong loyal! Eh lahat naman ata ng babae gusto niya, e," si Yanny na naiiling na patawa tawa.Ganoon din ang reaksyon ng kanilang mga magulang."Pagpasensyahan mo na ang isang iyon. Noong nagpaulan kasi ng loyalty ang Diyos, kami lang ng kuya niya ang nakasalo," seryosong seryoso na baling sa akin ng Papa nila.Doon na ako natawa. Parang kinilig naman doon ang asawa niya dahil kahit natatawa na rin ay niyakap pa rin niya ang lalaki. As for Yanny, nailing na lang sa sariling banat ng tatay niya.Hindi ko talaga ini-expect na ganitong pamilya ang bubungad sa akin dito. Kasi naman, di ba? Napaisip ako sa sinabi sa akin kanina ni Renzo na kahit anong masaksihan o makita ko rito ay itake ko na lang iyon in a positive way.Para saan ba ‘yun kung