All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 281 - Chapter 290

“I just let you do it so you’d always have an excuse to bring her to the mansion. Isn’t that a brilliant idea?” Humalakhak siya.Nagtiim bagang ako at piniling umalis na lang doon. Out of respect for him, I didn’t want to say anything bad about him. Si Sab ang dapat kong kausapin tungkol sa relasyon nila.Dumiretso ako sa malapit na bar para doon maglabas ng frustration. Sisingsisi ako kung bakit ko pa pinakilala si Sab sa kaniya. Kilala ko ang Tito kong iyon. Lahat ng nagiging babae niya, sa putik lang din ang binagsak. At hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung ganoon lang din ang mangyari kay Sab.Paalis na ako nun sa club nang tawagan ako ni Sab. Gusto niyang makipagkita sa akin. Sa kagustuhan kong mailigtas din siya mula kay Tito ay agad ko siyang pinuntahan sa kinaroroonan niyang gusali. Iyong pinapaayos sa akin ni Tito.She hugged me as soon as I stood in front of her. Medyo nagulat ako sa inasta niya pero nagawa ko siyang paupuin sa malapit na monoblock.“You know I’ve liked y

Naging madalang na ang pagpunta ko sa kanila. Kahit miss ko na ang luto ng Mama niya, tiniis ko talaga ‘yun. Sinubukan ko rin sumama minsan kay Sab kahit kinlaro ko na sa kaniya na hindi ko kayang maging boyfriend niya. At alam niyang dahil kay Mitch. Hindi ko man sinabi sa kaniya ng bokal pero siguro napapansin niya sa mga kilos ko.Kahit kasi magkasama kami, kasama ang iba naming mga kaibigan, laging si Mitch ang bukambibig ko. Kahit nagkukuwentuhan kaming magkakaibigan, bigla ko na lang nababanggit ang pangalan niya.Akala ko ay simpleng pangmamalasakit lang talaga ang nararamdaman ko sa kaniya. Na lalong lumalim nang lagi ko na siyang nakakasama.Not until her seventeenth birthday came. Wala sana akong balak na magpakita sa kaniya sa araw na iyon pero nakailang text na sa akin ang Mama niya. Nagtatanong na siya kung bakit hindi na raw ako dumadalaw sa kanila.I thought that after being away from Mitch for weeks, I had finally convinced myself that I didn't really have feelings for

Noong araw na sumama siya kay Marco, parang ayaw ko pang maniwala.Agad kong tinakbo ang posibilidad na kinaroroonan nila. Pero natigil lang ako at napaupo na lang sa sahig nang makita ko mismo ang halikan nila sa loob ng kotse.Gusto kong higitin doon palabas si Mitch pero tuluyan na akong nadikit sa sahig na kinauupuan ko.She loved him. That was for sure.And he was the father of our baby, no matter what I did.Sila talaga ang tunay na pamilya.Nasa tabi lang naman niya ako kasi ginusto kong panindigan siya kasi mahal ko siya…I fvcking loved her to the point that I felt like a fvcking idiōt, constantly checking the hospital where she was staying, even though I knew there was no way I’d ever see her again.Kahit sobrang sakit na, umaasa pa rin ako.Sa loob ng pagsasama namin sa iisang bahay, kahit kaunting panahon lang iyon, naramdaman ko pa rin na kahit papaano ay may nararamdaman na siya sa akin.At iyon ang pinanghahawakan ko pa rin.Kaya naman nang maayos na ang lahat sa pagita

Nabanggit na nila sa akin kung bakit nawalay ako sa kanila bago pa kami magpakuha ng DNA test.Anak talaga nila ko. Hindi nga lang sila kasal nun noong nabuo ako. At dahil parehong kilalang pamilya ang pinanggalingan nila, ayaw nilang mapasama ang imahe nila kaya pinili nilang ibigay ako sa bahay ampunan.Kahit masakit sa akin ang katotohanang iyon, hindi ko pa rin magawang magsalita sa kanila ng masasama kasi wala naman ako sa sitwasyon nila para kukwestyunin ang desisyon nilang iyon.Para sa akin, ang importante ay nakilala ko na sila. Na hindi pala ako tuluyang naulila.Pero ang malamang ganito nila hindi masikmura na tanggapin si Michaela, para na rin nila akong pinatay ng paulit ulit.How could they hate the only woman who accepted me for who I am when they weren’t there for me?Dahil ba para sa kanila, isang kapansanan na ang pagkakaroon ni Mitch ng anak sa ibang lalaki?They must be kidding."Anak ko ho ang anak niya. Kahit ano pa man ang tinatak niyo na sa utak niyo tungkol sa

Habang tinatanaw ko ang traffic, 'di ko maiwasang kabahan. Iniisip ko pa lang na wala akong kaibigan o kakilala man lang sa bagong papasukan kong school, parang umaayaw na sikmura ko. Bukod sa pangalang "SP Academia" ay wala na akong ibang ideya tungkol dito. Basta na lang inayos ni Mommy't Daddy ang mga papeles ko para makalipat doon.Ayaw ko man dahil may maiiwan akong mga kaibigan sa dati kong pinapasukan, wala rin akong magagawa. Masyadong malayo 'yun sa bago naming nilipatan na bahay. Isa pa, ayos na rin siguro ito. Wala namang masama. Siguro, bagong adjustment lang ang kailangan. Sa ngayon, umaasa ako na sana maganda ang magiging buhay ko dito. Hindi man kasing sigla ng buhay ko sa dati kong school, magkaroon man lang sana ako nang tunay na mga kaibigan dito, okay na 'yon. "Manong, malayo pa ba?" tanong ko sa family driver namin. Nilingon lang niya ako saglit bago binalik ulit ang tingin sa unahan."Malapit na ho, ma'am. Isang liko na lang, nando'n na tayo." Tumango ako. Tin