Todos los capítulos de Nine Months To Say Goodbye : Capítulo 321 - Capítulo 330

Bumalik ako kina Alyzza na hanggang ngayon, nakikipagkulitan pa rin kay David. Ano bang meron sa pinag-uusapan ng dalawang 'to? Kanina pa sila tawa nang tawa ah. Pansamantala kong nakalimutan ang tungkol kay Daniel nang naki-join ako sa tawanan nila. Tawa lang kami nang tawa habang kinukwento ni David kung ilang beses nang pinlanong itapon ng apat niyang kasama ang mga collection niyang staffed toy. Sa sobrang inis daw niya, muntik na niyang sunugin ang hideouts nila. Grabe din pala magalit ang isang 'to. Nakakatawa na nakakatakot. No wonder, siya ang pinakabata sa kanila. Natigil lang kami nang may nagsalitang babae sa stage. Katulad nung sa pool, hindi rin pinalagpas ng organizer ang pagdisenyo sa stage. Balloons, streamer and banner na mas lalong nagpaganda nito. "Hindi na muna ako magpapakaformal sa ngayon, tayo-tayo lang din naman ang nandito," sabi ng nasa harap. Kung hindi ako nagkakamali, fourth year student siya. "Actually, late talaga ang emcee para bukas. Si Ms. pres

Mabilis kong tiningnan ang hitsura ko sa salamin. Sinigurado kong maayos ang pagmumukha. Huminga ako nang malalim pagkatapos saka dumiretsong bumaba. Nadatnan ko siyang nakaupo sa sofa. May dalang paper bag. "Paano mo nalaman ang bahay namin--?" He cut me off by handing me the paper bag."I'm going." He then turned away before I could say anything."Bastos ka talaga!" sigaw ko nang nasa pintuan na siya. Agad akong bumalik sa kwarto saka binuksan ang bigay niya. Nagulat ako nang makitang isang cellphone ang laman nito. Mabuti naman at naisipan niyang palitan ang cellphone ko. Sa mas latest pa! Agad na may pumasok na mensahe pagkabukas ko pa lang nito. Napaismid ako nang makita ko kung kanino galing.Daniel Ferez: I'm reminding you, Mikaela. I'm more handsome and cooler than him."Muli na naman akong natawa pagkabasa ko pa lang. Mali. Napahalakhak na ako sa kawalan. Hindi ba niya ito titigilan? Daniel ka talaga kahit kailan!Kinabukasan, nagising ako ng mga alas nwebe ng umaga. N

Kumuha ako ng tray saka ko nilagyan ng meryenda para sa kaniya. Bisita ko pa rin siya kahit na buwiset siya sa buhay ko. Busy siya sa cellphone nang nilapag ko ang tray sa harap niya. Gustuhin ko man itapon sa mukha niya ang juice, tulad nang pagtapon niya ng gas sa gilid ng bahay namin, pero sabi ko nga, 'wag nang patulan ang may saltik sa utak. Aakyat na sana ako sa kwarto, nang may bigla na lang pumasok na babae. "Who are you?" kunot-noo kong tanong sa babae. "Hi, Miss Mikaela. Ako nga pala ang pinadala ng Mommy niyo para ayusan ka. Scarlet, by the way…" Oh, that. Kapangalan pa ni Mommy ha.Nginitian ko siya saka ko tinanggap ang nakalahad niyang kamay. Kumunot ang noo ko nang malipat ang tingin niya kay Daniel. Tinanguan lang din ako ni Daniel saka siya naglakad patungong sofa."And you are?" nakangiti niyang pahabol na tanong kay Daniel, naglahad pa siya ng kamay sa lalaki.Kaso mabilis na napawi ang ngiti niya nang hindi tanggapin ni Daniel ang kamay niya. "Daniel Ferez.

Lihim akong napapabuntong-hininga nang nagpatuloy ang pananahimik niya. Nilingon ko siya saka ko pinagmasdan ang hitsura niya. Sobrang seryoso ng mukha niya. Hindi ko alam kung badtrip ba siya o kaya. Iyan na kasi ang normal niyang ekspresyon.Ilan taon na ba ang isang 'to? Bukod kasi sa pangalan niya at ang apat pa niyang kaibigan ay wala na akong alam tungkol sa kanya. Bunos na yung nalaman kong magkapatid sila ni Jack. Hindi naman sa interesado ako sa kaniya, pero kung ganito lang din na palagi siyang sumusulpot kung saan-saan, mas mabuti na yung may alam ako sa kaniya. Maybe some other time, tatanungin ko siya. 'Yon ay kung sasagutin pa niya ako nang matino matapos ko siyang pagbintangan. Umayos ako ng upo nang nakarating na kami sa school. Una siyang lumabas para pagbuksan ako ng pinto.Medyo napahiya pa ako sa aking sarili nang inakala kong aalalayan niya ulit ko. Nadala na siguro self. Hay.Tahimik siyang nakasunod sa likod ko habang nilalakad namin ang daan. Sinalubong ak

"Oh, my walk out queen…" Natatawa siyang umupo sa tabi ko. Hindi ko siya nilingon, bagkus inabot ko ang nakahandang mineral water sa mesa saka ko ito nilagok. "Are you mad?" seryoso niyang tanong. "I won't say sorry but I'm worried if you're mad." "I'm not mad," nilingon ko siya at pilit na nginitian. "Biglang ayaw ko lang magsayaw, eh." palusot ko. "Stop pretending, Mikaela." kunot-noo siyang nakatitig saakin, tila inoobserbahan ang mukha ko. "Anong pretending ang sinasabi mo?" kinunutan ko din siya ng noo. "You're smiling now which is new to me. " iling niya habang nakatingin sa akin na para bang kahina-hinala na nginingitian ko siya ngayon. Did I treat him so badly that even a simple smile from me felt like a miracle to him?Bumuntong hininga ako at tinignan ko siya diretso sa mata. Siguro, ito na yung tamang oras para humingi sa kaniya ng paumanhin tungkol sa pagtataray ko sa kaniya ng ilang beses. "Tatapatin na kita ngayon, Daniel," panimula ko. Titig na titig ako sa kani