All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 431 - Chapter 440

Pagkatapos namin sa café ng kaniyang kapatid, dumiretso na kami sa kaniyang kumpanya.Tuliro pa rin akong nakatingin sa kaniya habang papasok kami sa may entrance ng gusali. The guard greeted us politely, but I couldn’t even return the gesture like I usually did.“Starting from now, you’ll be working in my office. And please, don’t wear your glasses when you’re with me,” ani Boss Raz habang tuloy-tuloy sa paglalakad, ni hindi man lang ako nilingon.Nakabuntot lang ako sa kaniyang likuran. Napansin ko ang masinsinang paninitig sa amin ng mga nadadaanan naming empleyado kaya napalingon ako sa ilan sa kanila.Unang natagpuan ng mata ko ay si Marga, kasama niya ang iba naming ka-team sa huling project. Their brows were raised, their faces clearly showing disbelief, but I still managed to smile at them awkwardly.Of course, they were shocked. Sino ba'ng hindi? Kahapon lang ay nasisante ako, tapos makikita na lang nila ako ngayon na kasama na ni Boss pumasok dito. Ang boss na walang awang n

Tumayo na ako sa kinauupuan at lumapit sa kaniyang lamesa. "Um… Sir, kanina pa kayo type nang type d'yan. Baka gusto n'yo ng kape? Pampawala lang ng yamot," mahina at nahihiya kong alok.Wala, e. Hindi na talaga ako mapakali sa lamesa kong iyon. Kanina pa ako nakaupo ro’n tapos wala namang ginagawa. “I don’t usually drink coffee, if you didn’t notice earlier during breakfast… but yeah. Make me one,” tugon niya, hindi pa rin inaalis ang tingin sa laptop.Yes! Sa wakas, may pagkakaabalahan na rin!“Right away, Boss!” masigla kong sabi bago lumabas ng opisina.Pagkarating ko sa pantry ay nadatnan ko roon si Marga, kasama si Molina na kapareho namin ng departamento."Finally, lumabas ka na rin!" salubong sa akin ni Marga."Oh, Veronica? Kanina ka pa namin gustong makausap," sabat naman ni Molina.They are best of friends.. Isa rin sila sa pinakamatagal nang empleyado dito. Si Marga, aminado ako, minsan ay medyo may pagka-maldita ang dating niya, pero tingin ko nama'y mabait siya. Lagi n

Akala ko tapos na. Na doon na magtatapos ang usapan, pero hindi pa pala. Sa halip ay bahagya niyang itinabingi ang kaniyang ulo habang nakatingin pa rin sa akin. “You accepted that easily,” aniya, tila nagtataka na pumayag ako nang gano’n-ganoon na lang. Of course, I would accept it willingly! Kahit nga sabihin pa niyang tumalon ako sa gusali, baka gawin ko. Pero syempre, biro lang ’yon. My point here is that I’m just doing my job. Iyon lang ’yon. “You hired me,” I replied softly. “I will follow whatever you think is necessary.” Saktong pagkatapos kong sumagot ay bumukas muli ang elevator. Nauna siyang lumabas, kaya kinailangan ko na namang patakbong humabol sa kaniya. “Stay behind me,” utos niya. Tumigil ako sa pagsabay at pumwesto na ako sa likuran niya. Hindi man sabay, pero magkasama naming tinahak ang hallway. Kahit gustuhin ko mang i-deadma ang mga mapagmatyag na matang nakatutok sa amin, hindi ko pa rin maiwasang mapansin iyon. May ilan pa na halos dinig ko na

Kainis! Mukha na talaga akong tanga sa kinikilos kong ito! Kung bakit ba naman kasi gano’n ang lumalabas sa bibig ni Sir! Tuloy, ang lakas-lakas ng pagkabog ng dibdib ko. At hindi ko alam kung bakit! Napaayos ako bigla ng upo nang marinig ko ang papalapit niyang mga yapak. “You okay?” he asked as he stopped right in front of me. Pilit akong ngumiti saka siya tinanguan. “Oo naman!” Pilit ko ring pinasigla ang boses ko. “Ikaw, sir, ayos ka lang din po ba?” Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay bahagya siyang yumuko at pinantayan ng kaniyang mukha ang akin. Kunot na kunot ang noo niyang nakatitig nang mariin sa pisngi ko. “B-Bakit po, sir?” uutal-utal kong tanong. Sa lapit ng mga mukha namin ay na-conscious pa ako sa hininga ko. Sana lang talaga ay hindi siya mabahuan. I mean, tiwala naman akong walang amoy, pero nakaka-conscious lang talaga. “Are you blushing?” tanong pa niya, na talaga namang nagpadoble sa kabog ng dibdib ko. Agaran akong tumayo kaya napatuwid din siya ng tayo.

"S-Sagrado ang kasal, sir. Hindi niyo po dapat binibigkas nang gano'n-gano'n na lang," tanging nasabi ko na agad ko namang pinagsisihan dahil napatitig na naman siya sa akin. Kung bakit ba naman! "I know," maya-maya niyang tugon, sabay kibit ng balikat. "Should we eat now?" Tumango ako. "Thank you for the food," bulalas ko nang nasa hapag na namin ang mga pagkain. Nagsimula na kaming kumain na walang nagsasalita ni isa sa amin. Kung minsan ay napapasulyap ako sa kaniya tuwing nararamdaman kong nakatitig na naman siya sa akin. Sa huli ay nakayanan ko namang ubusin ang pagkain ko. Nanatili pa rin kami sa kinauupuan habang nililigpit na ng lalaking inutusan niya ang mga pinagkainan namin. Hindi ako nakatiis kaya tumayo na rin ako upang tulungan ang lalaki. Ang kaso... "Go back to your seat," maawtoridad na pag-apela sa akin ni Boss. Nakatayo na ako noon nang pigilan niya ako. "Tutulungan ko lang—" "You're my secretary, not some maid here. Sit down." Napatango na lang ako at hi