All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 421 - Chapter 430

This story is about the eldest child of Mitch and Renzo. I uploaded it before on another account, but that version was messy and didn’t get much attention. So I’m bringing it here and hoping it gets noticed this time. Iyon lang, thank you! _____Veronica's POVKung may award lang para sa pinaka-malas na empleyado ng taon, paniguradong ako na 'yon.Mabait naman ako, responsableng anak at desenteng mamamayan, wala pa akong nakaaway mula pa noong bata ako, pero bakit sa dinami-dami ng tao sa mundo, sa akin pa talaga nangyari ang kamalasang ito?Nandito ako ngayon sa conference room, naninigas na nakatayo sa harap ng lahat. Sa harap ko naman ay naka-display sa isang malaking LED screen ang project ng team namin na dapat ay ipinagmamalaki na naman namin, katulad ng nakasanayan... kaso mukhang hindi iyon ang mangyayari ngayon.I am one of the Junior Marketing Designers here at Eros Advertising Group. Hindi man ako matagal na empleyado rito, pero kayang-kaya kong sabihin at ipagmalaki na kai

Mabilis akong napatayo sa kinauupuang stool saka dinampot mula sa sahig ang cellphone.Sa takot ko na baka aksidente kong nabura ang nag-iisang kuha kong shot, agad akong nagpunta sa gallery at tiningnan iyon.Thank God, it's still there.Bumalik ako sa pagkakaupo at muling tinanaw ang gawi niya. Naabutan ko siyang nakatingin pa rin sa direksyon ko, matalim ang ipinupukol na tingin. Pero imbes na kabahan katulad kanina, tinaasan ko lang siya ng kilay at binigyan ng mapanlarong ngisi."I got you..." I mouthed, which made him stand up abruptly.Kita ko ang marahas niyang pagsinghap, kasabay ng pagpatong niya ng parehong kamay sa magkabila niyang balakang.Tumayo na ako sa kinauupuan saka lumabas. Alam kong susunod siya agad kaya tumigil ako sa gilid ng entrance, sa madilim na parte kung saan malaya kong masabi sa kaniya ang gusto... kapalit ng kuha kong shot niya. Tamang-tama dahil walang katao-tao sa bandang ito.At tama nga ako sa hinala...Wala pang ilang segundo ay lumabas na siya.

"Sir, hindi mo ’ko stalker. Hindi mo ba talaga ako naaalala?"Tinititigan niya ako ng matagal. Ako nama’y halos ilapit na ang mukha ko sa kaniya para lang matandaan niya talaga ako.Maya-maya ay umiling siya. “You said you’re one of the employees I fired, but I don’t remember you.”Seryoso talaga siya?Kunot na kunot ang noo ko habang nakatingin sa kaniya. Ang weird lang, kasi nitong umaga lang niya ako sinante. Imposible namang nagka-amnesia siya. Hindi rin naman mukhang nabagok ang ulo niya. Actually, he looks perfectly fine to me.Napaisip ako bigla. Kalaunan ay muntik na akong mapalakpak nang may napagtanto ako.Of course he couldn’t recognize me since I’m not wearing my glasses!Kinapa-kapa ko ang bandang dibdib ko, lalo na ang kwelyo ng suot kong damit, nagbabakasali na naisabit ko doon ang salamin ko. Kaso wala doon. Natigil ako nang maalalang naipasok ko pala iyon sa dala kong pouch kanina.Ang kaso, sa kagustuhan kong mang-blackmail kanina ay nakalimutan ko rin ang pouch kong

Hindi na masakit ang ulo ko, at lalong hindi ko na ramdam ang alak sa katawan ko. Ang tanging nararamdaman ko na lang ngayon ay galit, inis, tapos galit ulit!B-wisit na lalaking iyon! Kinuha na nga ang cellphone ko, ayaw pa akong papasukin sa bar niya para kunin ang pouch ko. Ano bang mapapala niya sa ginagawa niyang 'to sa akin? Ganoon na ba siya kasama?Puwes, makikita talaga niya ang hinahanap niya!Mabuti na lang at may barya ako sa bulsa. Puwede na itong pang-computer shop.Yes, I'm planning to spread that photo right now. Hindi ko na ito ipagpapabukas. Gawin niya na ang gusto niya, basta hindi ako papayag na hindi maisiwalat ang hilig niya sa mga p*kpok!Akala niya, naisahan na niya ako dahil lang nasa kanya na ang cellphone ko? Puwes, nagkakamali siya!Dire-diretso ang pasok ko sa malapit na computer shop. Medyo sumama pa ang mukha ko nang pagpasok ko roon ay sinalubong ako ng pinaghalong usok ng sigarilyo at amoy ng mga lalaking mas inuna pang magbabad dito kaysa maligo.“Sam

Anong ginagawa ng isang Raz sa tapat ng apartment ko?"Did you not hear my good morning?" Tumayo na nga sa harap ko.Napatingala ako sa kaniya dahil sa agwat ng height namin. He was still wearing his black shades, and I could clearly see the reflection of my shocked, confused face staring back at me."Hey… you're Tubeless Red, right?"Napatuwid ako ng tayo, sabay inayos ang pagkakasuot ng makapal kong salamin, saka ko siya tinaasan ng kilay."Papunta sana ako sa kumpanya mo. Anong ginagawa mo rito?" tanong ko na lang imbes na sagutin ang tanong niya.Sandaling umangat ang sulok ng kaniyang labi. "I'm here to invite you to breakfast… before going with me to our work."Kusa na naman akong napatitig sa mukha niya. Sinuklian naman niya ako ng hilaw na ngiti.Umatras ako upang mabigyan ng sapat na espasyo ang pagitan namin. Kinurot-kurot ko pa ang pisngi ko upang magising na ako sa panaginip, kung ito man ay panaginip nga talaga."Calm down. You're not dreaming," aniya, na para bang nabasa